کتاب " چراغها را من خاموش می کنم "  را که باز می کنی ...

انگار درب شیشه عطری شیرین و خوشبو را باز کرده ای که مشامت را از زنانگی می آکند ...

 

" صدای ترمز اتوبوس مدرسه آمد . بعد قیژ در فلزی حیاط و صدای دویدن روی باریکه ی وسط چمن . لازم نبود به ساعت دیواری آشپزخانه نگاه کنم . چهار و ربع بعداظهر بود . در خانه که باز شد دست کشیدم به پیشبند و داد زدم " روپوش درآوردن ، دست و رو شستن ، کیف پرت نمی کنیم وسط راهرو ." جعبه دستمال کاغذی را سراندم وسط میز و چرخیدم طرف یخچال شیر در بیاورم که دیدم چهار نفر دم در آشپزخانه ایستاده اند . گفتم " سلام ، نگفته بودید مهمان دارید . تا روپوش عوض کنید ، عصرانه دوستتان هم حاضر شده " . "

 

 

 

زویا پیرزاد  متولد 1331 در آبادان است . نویسنده معاصر ارمنی‌تبار ایرانی که پدرش مسلمان و مادرش ارمنی بوده و کودکی اش در شهر آبادان دهه چهل گذشته است . در مصاحبه با روزنامه کوریه انترناسیونال در این باره روایت جالبی دارد :

فرهنگ ارمنی بسیار متفاوت است. ارمنیان ۴۰۰ سال است که در ایران زندگی می کنند، ولی فرهنگ شان را خوب حفظ کرده اند، حتی اگر چیزهای زیادی را از فرهنگ فارسی گرفته باشند. من هر دو فرهنگ را دارم و با مشکلات مربوط به هر دو فرهنگ نیز مواجه بوده ام. ارمنیان نسبت به زبان و فرهنگ شان بسیار حساس اند. من در ابتدا با این کم تحملی موافق نبودم، ولی به سر خودم آمد. مادرم، ۱۰۰ درصد ارمنی، با یک مسلمان ازدواج کرد و مسلمان شد. این مسأله برای او بسیار مشکل بود؛ خانواده اش او را طرد کردند. من همیشه در مدرسه ارمنی ها اذیت می شدم، چون نام خانوادگی ام به "یان" ختم نمی شد. به دلیل این که به ارمنستان نرفته بودم، با ارمنی ها چندان نزدیک نبودم. زمانی که به آنجا سفر کردم، متوجه شدم که ارمنی ها اگر اینطور نبودند، الان دیگر جامعه ای نداشتند. در کتاب "یک روز مانده به عید پاک" درست است که داستان تخیلی است، ولی درحقیقت درباره خودم نوشته ام .

 

 

بعدها به تهران آمد و ازدواج کرد و دو پسر به نامهای ساشا و شروین به دنیا آورد .  در ابتدا دست به ترجمه زد که از جمله ‌آنها می‌‌توان به «آلیس در سرزمین عجایب» اثر لوییس کارول و کتاب «آوای جهیدن غوک» که مجموعه‌ای است از هایکوهای شاعران آسیایی اشاره کرد.

در سال های ۱۳۷۰، ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷، سه مجموعه از داستان‌های کوتاه خود را به چاپ رساند؛

«مثل همه عصرها»، «طعم گس خرمالو» و «یک روز مانده به عید پاک» 

مجموعه داستان‌های کوتاهی که به دلیل نثر متفاوت خود مورد استقبال مردم قرار گرفتند و داستان کوتاه «طعم گس خرمالو» برنده جایزه بیست سال ادبیات داستانی در سال ۱۳۷۶ شد .  این مجموعه‌ داستان‌ها بعدها در یک کتاب با عنوان سه کتاب از سوی ناشر همیشگی آثار پیرزاد (نشر مرکز) به بازار کتاب عرضه شد.

 

 

اولین رمان بلند زویا پیرزاد، با نام «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» در سال ۱۳۸۰ به چاپ رسید.

داستانی با نثر ساده و روان که در  آبادان دههٔ چهل خورشیدی می‌گذرد و شخصیت‌های داستان از خانواده‌های کارمندان و مهندسین شرکت نفت هستند و در محلهٔ بریم جدا از بومیان آبادان زندگی می‌کنند. راوی و  شخصیت اصلی داستان، زنی خانه‌دار به نام کلاریس است که روزمرگی هایش را به دلواپسی های اطرافیان و دلتنگی ها و حسرت های خودش گره می زند  .  این رمان بعد از انتشار علاوه بر اقبال عمومی با اقبال منتقدان و ادیبان هم روبرو شد و توانست تنها کتاب داستانی باشد که تمامی جوایز نخست سال 80 تمامی گروه‌ها و طیف‌های ادبی را ( پکا، بنیاد گلشیری، یلدا، منتقدان ونویسندگان مطبوعات) و حتی جایزه کتاب سال رمان و داستان را از آن نویسنده و ناشرش کند .  این رمان تا کنون 29 بار تجدید چاپ شده است که در نوع خود یک رکورد به شمار می‌آید.

 

 

 

زویا پیرزاد در این کتاب همچون زنی نشسته روی مبلی قدیمی و بافتنی در دست ، حکایت و روایت و مونولوگ و دیالوگ و توصیف و تمثیل و پرشهای زمانی و خیال و خاطره و آرزو را لابلای هم می بافد . آنچنان ماهرانه و زیبا و رنگ به رنگ که محو تماشا می شوی و زمان و مکان را از یاد می بری و عطر گرم و شرجی باغچه و خنکای و سکوت و سایه روشن خانه و ادوکلن و قهوه به هم می آمیزد .

 

" وارد خانه شدم و در را پشت سر قفل کردم . در آبادان کسی وسط روز خانه اش را قفل نمی کرد . من هم فقط وقت هایی کلید را توی قفل می چرخاندم که می خواستم مطمئن باشم تنها هستم . ور بهانه گیر ذهنم بارها پرسیده بود " در قفل کردن چه ربطی به تنها بودن دارد ؟" هربار جواب داده بودم " نمی دانم " .

تکیه دادم به در و چشم ها را بستم . بعد از گرما و نور بیرون و سر و صدای بچه ها ، خنکی و سکوت و سایه روشن خانه دلچسب بود . فقط هرم یکنواخت کولرها می آمد و بوی ادکلن آرتوش که هنوز توی راهرو بود . هوس قهوه کردم . زیاد سیگار نمی کشیدم . فقط گاهی که خانه خلوت بود دوست داشتم بنشینم توی راحتی چرم سبز ، سر تکیه بدهم به پشتی ، سیگار بکشم و فکر کنم . در این لحظه های نادر تنهایی سعی می کردم به مسائل روزمره مثل شام شب و درس نخواندن آرمن و خونسردی و فراموش کاری آرتوش فکر نکنم . به چیزهایی فکر می کردم که کم فرصت می شد یادشان بیفتم . مثل خانه مان در تهران که حیاط کوچکی داشت و اتاق های بزرگ و راهرو درازی که وسط روز هم تاریک بود . به پدر فکر میکردم که ظهرها به خانه می آمد دست و رو می شست ، پشت میز می نشست و هرچه مادر در آن روز پخته بود با اشتها می خورد و با حوصله به مادر گوش می کرد که ماجراهای روز را با ریزترین جزئیات تعریف می کرد . از کمرنگ بودن هندوانه ای که آن روز خریده بود تا گران شدن لوبیا چیتی و دعواهای من و آلیس که حتما جزو اتفاق های هر روز بود . "

 

 

 

رمان بعدی او «عادت می‌کنیم» نام دارد . حکایت زندگی " آرزو صارمی " زن مطلقه و بچه‌داری که دلش می‌خواهد بعضی وقت‌ها خودش را دوست بدارد و کاری که مطابق میل خودش است انجام دهد نه هر کاری که دختر و مادرش می‌خواهند.  موفقیتش در داستانسرائی به سیمین دانشور بزرگ پهلو می زند . زبان ساده ، نثر گویا و بدون زوائد و از همه مهمتر انتقال دقیق حس زنانگی گه باعث شهرت و دوام محبوبیتش در عالم ادبیات ایران شد .

نکته مهمی که منتقدین در نوشته های پیرزاد بر آن دست گذاشته اند واقعی بودن زنان داستانها است . از جنس همین زنانی که هر روز در خیابان های شهرمان می بینیم. زنانی گاه منفعل و تسلیم و گاه فریاد کشان و گاه سرسخت اما مدام در حال تلاش تا زندگی شان را آنگونه که می خواهند بسازند و البته هر از چند گاه هم طعنه ای می زند به زنانی که نقش سنتی زن در جامعه ایرانی را پذیرفته اند و به آن دلخوش کرده اند.

در رمان های  او نگرانی های نسل گذشته درباره فرزندانشان موج می زند ، فرزندانی که شناختن آن ها نیازمند تسلط به ابزاری است که میانسالان با آن زندگی نمی کنند و بخش مهم از زندگی نوجونان را تشکیل می دهد.در «عادت می کنیم» تصویری هنرمندانه از شکاف نسلی ارائه می شود، شکافی که به ناهمزبانی می انجامد و گفت و گوی آن ها را قطع می کند. این شکاف از زاویه نگاه میانسالان توصیف می شود و وقتی درکنار ناهمزبانی میانسالان و نسل پیش از او قرار می گیرد ، توصیفی هنرمندانه از تنهایی نسل میانسالان را نشان می دهد، نسلی تنها در میان دو نسلی که آنها را و دغدغه ها و نگرانی ها و رؤیاهایشان را نادیده می گیرد.

 

 

این نویسنده هم اکنون در آلمان زندگی می کند و مجموعه داستان کوتاه او به نام «طعم گس خرمالو» برنده جایزه «کوریه انترناسیونال» در سال ۲۰۰۹ شد و تمام آثارش به فرانسوی ترجمه شده است  و اگرچه دیر هنگام و کوتاه بر روی صحنه ادبیات داستانی ایران ظاهر شده است ولی نوشته های صمیمی و ساده و روانش سخت مورد استقبال خوانندگان از اقصی نقاط جهان است . امید که این استقبال موجبی باشد بر ادامه کارش و نوشته های زیباترش در آینده .

در مصاحبه با روزنامه کوریه انترناسیونال می گوید :

/**/

من در مورد زنان زیاد می نویسم، زیرا موضوع زنان درحال حاضر در مرکز دلمشغولی های من قرار دارد. اینکه فکر کنیم زنان به مردان وابسته اند، واقعاً مرا می رنجاند. در ایران، ارمنستان، هندوستان و بسیاری کشورهای دیگر که فرهنگ غیرغربی دارند، دختر زمانی که متولد می شود، دختر پدرش است و سپس زن شوهرش و در نهایت مادر پسرش. سرنوشت و زندگی یک زن همواره به زندگی یک مرد گره خورده. این چیزی است که جامعه از زن توقع دارد: کار کردن در منزل، ازدواج کردن و سپس بچه دار شدن. حدود پنجاه سال پیش در فرانسه نیز به همین منوال بود .  

 

 

 

با این حال، وضعیت در ایران تغییر کرده. داستان "طعم گس خرمالو" به وضوح این واقعیت را بازگو می کند، یعنی برخی از زنان کار می کنند و برخی دیگر، به مانند بسیاری از کشورها، در خانه می مانند. خصوصیت ویژه ایران این است که مسأله خانواده همچنان فراگیر است. به عنوان مثال در رمان "عادت می کنیم" اغلب از من می پرسند چگونه ممکن است آرزو که یک زن خودساخته است، مدیریت یک شرکت را برعهده دارد و مردان زیادی زیر دستش هستند، تا این حد به اجرای خواسته های دختر و مادرش تن می دهد. خیلی ها به من گفته اند که باور این موضوع کمی سخت است. ولی رابطه دختر و مادر واقعاً خیلی خاص است و این موضوع در رمان به شکلی مضاعف نشان داده شده. زنان خودساخته و مستقل بسیاری هستند که تحت سلطه مادرشان اند. آنها در واقع میان اجبارهای اطرافیان و تمایلات خودشان گیر کرده اند. آرزو مجبور است کار کند و نیازهای خانواده اش را برآورده نماید، ولی ته قلبش دوست دارد عاشق باشد و زندگی ساده ای داشته باشد.

 منبع :

ویکی پدیا

http://poroge.parsilog.com

 

بزرگمردان و زنان متفاوت ،  همیشه برایم جذاب بوده اند ..

آنها که می توانند قالبها و کلیشه های مرسوم را کنار بگذارند ...

و ورای مرزهای جنسیت و زادگاه و مرز و بوم و شهرت و مقام و موقعیت اجتماعی ...

انسان باشند و عاشق به عطر و طعم زندگی....

و هسته لطیف کودک درونشان همیشه و همیشه با طراوت و تازه باشد  ...

فارغ از آنکه در کدام پله زندگی ایستاده اند و به کدام مسند تکیه زده اند ....

خود خود خودشان ...

همانگونه که هستند نه آنگونه که دیگران می خواهند ....

مردانی همچون واتسلاو هاول ...

اولین رئیس جمهور جمهوری منتخب مردم چک از ۲ فوریه ۱۹۹۳ تا ۲ فوریه ۲۰۰۳....

 که ادبیات را به سیاست گره زد اگرچه آخرین انتخابش باز هم ادبیات بود و قلم ...

 

 

و پابلو نروادا ...

دیپلمات، سناتور و شاعر و نقاش شیلیایی و برنده جایزه ادبیات نوبل ...

نام اصلی اش «نفتالی ریکاردو الیسر ریه‌س باسوآلتو» بود و به علت مخالفت پدرش با سرودن شعر ،  نام «پابلو نرودا» را از روی نام نویسنده چک " یان نرودا "  به عنوان نام مستعار خود انتخاب کرده بود که بعدها «پابلو نرودا» نام رسمی او شد . در 1904 در شهر پارال در ۴۰۰ کیلومتری جنوب سانتیاگو بدنیا آمد. پدرش کارمند راه آهن و مادرش معلم بود. هنگامی که دو ماهه بود مادرش درگذشت و او همراه پدرش در شهر تموکو ساکن شدند . از کودکی به نوشتن مشتاق بود و بر خلاف میل پدرش با تشویق اطرافیان روبرو می‌شد. یکی از مشوقان او گابریلا میسترال بود که خود بعدها برنده جایزه نوبل ادبیات شد. نخستین مقاله نرودا وقتی که شانزده سال داشت در یک روزنامه محلی چاپ شد.

 

 

 

با رفتن به دانشگاه شیلی در سانتیاگو و انتشار مجموعه‌های شعرش شهرت او بیشتر شد و با شاعران و نویسندگان دیگر آشنا شد. مدتی به عنوان کارمند دولت شیلی به برمه و اندونزی رفت و به مشاغل دیگر نیز پرداخت. بعد مامور به کنسولگری شیلی در بارسلون و بعد کنسول شیلی در مادرید شد. در همین دوره جنگ داخلی اسپانیا در گرفت. نرودا در جریان این جنگ بسیار به سیاست پرداخت و هوادار کمونیسم شد. در همین دوره با فدریکو گارسیا لورکا دوست شد. پس از آن نرودا کنسول شیلی در پاریس شد و به انتقال پناهندگان جنگ اسپانیا به فرانسه کمک کرد. بعد از پاریس به مکزیکو رفت. در آنجا با پناه دادن به نقاش مکزیکی داوید آلفارو سیکه‌ایروس که مظنون به شرکت در قتل تروتسکی بود، در معرض انتقاد قرار گرفت.

 

 

 

مردی شوخ طبع ، پر جنب و جوش با اشتهای بسیار به غذاهای خوشمزه و زنان زیبا و شعر و موسیقی و نقاشی . در سال 1930 با همسر اولش ماریا ( Antonieta Hagenaar ) ازدواج کرد که این زناشویی در سال 1936 به جدایی انجامید .  در 1943 به شیلی بازگشت و با همسر دومش ( Carril DELIA ) ازدواج کرد و پس از آن سفری به پرو کرد و بازدید از خرابه‌های ماچوپیچو بر او اثر کرد و شعری در این باره سرود. در 1945 به عنوان سناتوری کمونیست در سنای شیلی مشغول شد و چهار ماه بعد رسما عضو حزب کمونیست شیلی شد. در 1946 پس از شروع سرکوبی مبارزات کارگری و حزب کمونیست او سخنرانی تندی بر ضد حکومت کرد و پس از آن مدتی مخفی زندگی کرد . در سال 1949 با اسب از مرز به آرژانتین گریخت. یکی از دوستان او در بوئنوس‌آیرس شاعر و نویسنده گواتمالایی میگل آنخل استوریاس، برنده بعدی جایزه نوبل ادبیات بود. نرودا که شباهتی به آستوریاس داشت با گذرنامه او به پاریس سفر کرد. پس از آن به بسیاری کشورها سفر کرد و مدتی نیز در مکزیک بسر برد. در همین دوره شعر بلند آواز مردمان را سرود.

 

 

 

 

در دهه 1950 به شیلی بازگشت. همسرانش تاب زندگی ناآرام و سرشار از ماجرای او نداشتند و در سال 1955 ازدواج دومش نیز به جدایی منجر شد . در دهه ۱۹۶۰ به انتقاد شدید از سیاست‌های آمریکا و جنگ ویتنام پرداخت. در 1966 در کنفرانس انجمن بین‌المللی قلم در نیویورک شرکت کرد. دولت آمریکا به دلیل کمونیست بودن از دادن روادید به او خودداری می‌کرد ولی با کوشش نویسندگان آمریکایی، بویژه آرتور میلر، در آخر به او ویزا دادند.  در همان سال او با ماتیلده اوراتیا (Urrutia Matilde  ) آوازه خوان زیبا آشنا شد و این آشنایی به عشقی پرشور بدل گشت که تا پایان زندگیش سرچشمه الهام بسیاری از اشعار عاشقانه اش بود .

 

 

خانه ای در سانتیاگو به نام "  "La Chascona برای محبوش ساخت که در آن ریورای نقاش پرتره ای از او کشید که چهره پابلو نروادا در میان موهای ماتیلده به تصویر در آمده و نشان از مهری عمیق داشت که جان مایه و هسته زندگی شاعر بود . آنها بیست و دو سال در کنار هم و در شرایط وحشتناک دوره اختناق دولت نظامی پینوشه و آزار و اذیت و شکنجه عزیزانشان در شرایطی همچون تبعید خودساخته در خانه ای در ISLA NEGRA  زندگی کردند  .

 

 

 

 

 

در  1970 نام او به عنوان نامزد ریاست جمهوری مطرح بود اما او از سالوادور آلنده حمایت کرد و در 1971 برنده جایزه نوبل ادبیات شد. پابلوی نروادای شصت و نه ساله ، تنها چند روز پس از کودتای ژنرال پینوشه و کشته شدن رئیس جمهور وقت آلنده ، در  23 سپتامبر، 1973 در کلینیک سانتا ماریا سانتیاگو بر اثر بیماری سرطان پروستات درگذشت و تشییع جنازه اش در زیر سرنیزه های کودتاگران خود بدل به اعتراض علیه رژیم دیکتاتوری شد که او همواره در زندگی و اشعار و نوشته ها و نقاشی هایش بر علیه اش مبارزه کرده بود .

 

 

نویسنده و شاعری از آن مردم که تا آخرین لحظه ی حیاتش، در همه ی درد ها و رنج ها، مردانه در کنار مردمش ایستاد :

“من برای مردم می سرایم،هرچند چشمان روستایی آنان به خواندن آن قادر نباشد

لحظه ای فراخواهد رسید که بیتی از شعرم

نسیمی که زندگی مرا به جنبش می آورد، به گوش آنان رسد

آنگاه رنجبر چشمان خود را خواهد گشود و معدنچی همچنان که سنگ می شکند لبخندی خواهد زد

… شاید بگویند:این،از یاران ما بود”.

 

 

 

و شاید به همین دلیل بود که همواره از حمایت بی دریغ مردم برخوردار بود، هرجا که می رفت، در هر مقامی، سناتور یا مجرمی فراری، مورد احترام و حمایت مردم بود… او دیگر یک شاعر نبود قلبی شده بود به وسعت یک کشور! او شاعر طبیعت و زیبایی بود، شاعر صلح، عشق و مردم، و سرانجام شاعر خویشتن خویش و این ایستادن را، و این نیرو را، مدیون عشقی بود که از او حمایت می کرد، عشق همسرش ماتیلده اروتیا که بسیاری از اشعارش از جمله دو کتاب مشهور " ابدیت یک بوسه "  و " هوا را از من بگیر خنده ات را نه" را برای او و به یاد سروده است .

ماتیلده ،  سوگوار برای محبوبش به ادامه راه او و مبارزه ای پایان ناپذیر با حکومت پینوشه پرداخت و در کتابی به نام  My Life with Pablo Neruda  بیست و دو سال زندگی مشترک عاشقانه پر التهاب را به آوازی ماندگار بدل کرد که این اثر پس از مرگش در سال 1985 به چاپ رسید .

 

 

شايد بسيار ديرهنگام

خواب هاي مان به هم آميخت

برفراز و يا در اعماق،

برفراز چون شاخه هائي كه به يك باد مي جنبند،

و در اعماق چون ريشه هاي سرخي كه به هم مي پيوندند.

 

 

شايد خواب هاي تو

از خواب من برخاستند

و از ميان درياي تاريك

به جستجوي من آمدند

همچون گذشته،

 

 

زماني كه تو وجود نداشتي،

بي آنكه تو را ببينم

در كنارت پارو زدم،

و چشمان تو

در پي آنچه كه امروز مي جويند-

نان،شراب،عشق و خشم-

در تو پر مي شوم

زيرا تو جامي هستي

در انتظار هديه هاي زندگي من...

 

«پابلو نرودا» از كتاب«هوا را از من بگير،خنده ات را نه!»

 

/**/

 

 

این روزها همه چیز عطر مدرسه دارد ..

خیابانهای شلوغ و پرترافیک و پدران و مادران خسته و خرد و خراب و جیبهای نه چندان پر پر و پیمان و کتابفروشیها و مغازه هایی که بعد از مدتها کسادی درب خانه شان زده شده است و خرید سال نو تحصیلی و قیمتهای نجومی انواع و اقسام نوشت افزارهای تکنولوژیک و دفاتر مزین به تصاویر مشهورترین شخصیتهای کارتونی ممالک دیگر که هرکدام از گوشه ای از این دهکده جهانی سرازیر بازارهای ما شده و شاید در این میانه و آشفته بازار چند تنی اندک باشند از نسل قدیم که کفش ملی و بلا و مداد سوسمار نشان و خودکار بیک یادشان مانده باشد که چه بادوام بودند و پر برکت و زینت بخش جامدادیهای کوچکمان  ....

 

 

پدربزرگ او سال‌ها پیش از تولدش از اصفهان به تهران کوچ کرده‌ بود . خانواده رفوگران تباری اصفهانی داشتند و نام اصلی‌ آنها «تحریریان» بود که در تهران به رفوگران بدل می‌شود . بزرگ خانواده در تهران شریکی به نام «تحریریان» داشت. پس از فوت شریک تهرانی، نام رفوگران به خانواده تحریریان منتقل می‌شود. روایت سومی از دلایل نامگذاری این خاندان چنین است: «اینها به‌دلیل اینکه در بازار در زمینه نوشت‌افزار کار می‌کردند به عنوان تحریریان معروف شده‌ بودند. اما نام واقعی آنها هنگامی که شناسنامه می‌گرفتند، آسم بوده ‌است. عباس آسم هم که فردی بسیار سیاسی و مبارز بود، برادر بزرگ‌تر همین خانواده‌ بود. اما در زمانی که اینها شناسنامه می‌گیرند، نامشان را رفوگران می‌گذارند ولی همچنان در بازار به نام تحریریان شهرت داشتند. این جریان را یکی از پژوهشگرانی که در مورد خاندان رفوگران تحقیق کرده‌، بیان می‌کند اما شاید تفاوت چندانی میان رفوگران، تحریریان یا آسم وجود نداشته‌ باشد چراکه خودکار «بیک» از همین خانواده متولد می‌شود.

 

 

 

پدربزرگ اصفهانی هنگامی که به تهران قدم می‌گذارد، یکسره راه بازار را پیش گرفته و در سرای امین‌الملک حجره‌ای با شراکت سه فرد دیگر می‌گیرد. او سه فرزند داشته‌ که از میان آنها میرزاعلی راه پدر را ادامه می‌دهد و در بازار و صنف نوشت‌افزار به کسب‌وکار خود ادامه می‌دهد. میرزاعلی دو برادر دیگر نیز داشت که هردو در کنار میرزا، در یک خانه زندگی می‌کردند. او در چهار سوق کوچک بازار تجارت می‌کرد. مردی متدین که به کسب روزی حلال در اندازه نیاز رضایت داشت .  علی اکبر رفوگران فرزند او از پدر خود چنین روایت می‌کند :

«یک روز درحالی که پدر در حجره بودند، یکی از مدیران دولتی برای خرید 20 هزار تومان نوشت‌افزار به ما رجوع کرد. او پس از خرید گفت که اگر می‌شود دو فاکتور برای او صادر شود که در یکی رقم معامله 20 هزار تومان باشد و در دیگری رقم 30 هزار تومان ذکر شود. من هم این کار را کردم. فاکتورها را روی میزگذاشته‌ بودم که پدر سر رسید. ایشان تا فاکتورها را دیدند، سوال کردند که جریان چیست برای او توضیح دادم که این‌گونه شده ‌است. پدر درحالی که مشتری هنوز در حجره بود سیلی محکمی به گوش من زدند. گفتند: دیگر از این کارها نکن. من نان حرام به خانه نمی‌برم.» 

 

 

اما پدر به همان اندازه که بر فرزندان برای درستکاری سخت می‌گرفت‌ روحیه‌ای لطیف هم داشت و آواز می‌خواند و دستگاه‌های موسیقی را نیز می‌دانست ولی وقوع جنگ جهانی دوم او را فقیر کرده‌ بود و به همین دلیل فرزندان مجبور شدند درس را رها کنند و به کار بپردازند و علی‌اکبر هم همین کار را کرد و به کار در حجره پدر مشغول شد اما  میرزاعلی در دوران تنگدستی نیز راه و رسم مردان متدین را رها نکرده‌ بود و در خانه و تنور خانگی نان می‌پخته و در دوران قحطی میان مردم پخش می‌کرده‌ و پس از جنگ با رونق کسب‌وکار مواجه می‌شود ولی او چندان در کار گسترش و توسعه کسب‌وکار خود نبود .  علی اکبر فرزند چهارم خانواده‌ بود و سال‌ها در بازار فعالیت کرده‌ و راه و رسم تجارت را آموخته‌ بود ولی  تفاوتی اساسی با پدر داشت و هر اندازه پدرش به حفظ موقعیت «موجود» خود اصرار داشت، علی‌اکبر به همان اندازه قصد «توسعه» کسب و کار خویش را داشت.

 

 

او تنها تا کلاس ششم ابتدایی درس خوانده‌ بود و تا هنگامی که روانه خدمت سربازی شود، هشت سال در بازار سابقه کار داشت و به لطف پشتکار خود، زبان انگلیسی را نیز در اندازه مکالمه آموخته‌ بود ولی روحیاتی سیاسی نیز داشت و در جریان ملی شدن صنعت نفت و ماجراهای 28 مرداد به‌شدت بر شتاب فعالیت‌هایی سیاسی خود افزوده‌ بود. برادر بزرگ‌تر او عباس آسیم هم مردی سیاسی در بازار بود. او مدتی در کنار ملیون حضور داشت. بعدها هم در همراهی با یاران بازرگان و آیت‌الله‌طالقانی کم نگذاشت. دوره‌ای بسیار طولانی هم همکاری با مبارزان موتلفه اسلامی در بازار را تجربه کرد. علی‌اکبر در رفتار اجتماعی شباهت بسیاری به او داشت.

 

 

علی‌اکبر رفوگران اوایل سال 1330 ازدواج کرد و در خانه پدرش با امکانات محدود تشکیل زندگی داد . پدرش یک محموله بزرگ مداد ژاپنی در سال 1332 خریده بود. آن زمان اجناس ژاپنی کیفیت خوبی نداشتند و پرطرفدار نبودند. علی‌اکبر 23 ساله فکر کرد چه کار کند این مدادها به فروش برسند تا هم پدر از دست آنها خلاص شود هم خود بتواند پولی به دست بیاورد و جلوی پدر و همسرش خودی نشان دهد. این اندیشه به ذهنش رسید که می‌توان کاری کرد تا مدادها مورد توجه بچه‌های دانش‌آموز قرار گیرد. غروب آن روز به کارگاه یک جوان ارمنی که قالبساز بود رفت و از او خواست قالب کله عصا بسازد که وقتی روی مداد قرار می‌گیرد، مداد به شکل یک عصای کوچک در بیاید و قالب کوچکی هم بسازد که به وسیله آن، دو مداد روی هم سوار شوند. صاحب کارگاه ایده را به‌خوبی اجرا کرد و مداد در واقع عصایی زیبا به‌طول دو مداد با منگوله‌ای در قسمت بالا شد. به همسرش که در آن زمان 14 ساله بود گفت که با کلاف‌های نخ ابریشم منگوله درست کند.

فردا صبح نزد پدرش رفت و یک صندوق مداد با شرط پرداخت یک ماهه از او خرید و آن را به منزل برد و به کمک همسرش آن مداد را به شکل نمونه درست کرد. مدادها را پیش یک حراجی در بازار ناصر خسرو برد که چیزهای مختلف از جمله ساعت می‌فروخت. حراجی پس از دیدن مدادها توجهی به آنها نکرد. احساس شکست می‌کرد. ناگهان اندیشه‌ای به ذهنش رسید.  «سود فروش ساعتت چقدر است؟ گفت: 20 تومان.» وی پیشنهاد کرد 20 تومان را به وی بپردازد تا به جای آن مدادها را روی میز حراجی بفروشد. پس از اینکه مداد‌ها روی میز ریخته شد طی نیم ساعت فروخته شدند، این موفقیت به گونه‌ای وی را به وجد آورد که تحقق تمام رویاهایش را ممکن دانست. درتمام زندگی‌اش موفقیت بیش از سود، وی را شاد می‌کرد. جدی گرفتن کارها اساس کسب وکار و اصول زندگی‌اش بود. پس از آن زیرزمین منزل را کارگاه مداد عصایی کرد و در طول چند روز، همه مدادها را فروخت و سرمایه لازم برای کارهای بعدی را به دست آورد. پس از آن بسیاری از تجار نوشت‌افزار این‌گونه مدادها را به شرکت‌های سازنده مداد سفارش دادند.

 

 

این موفقیت قدرت ریسک‌پذیری علی‌اکبر را بیشتر کرد و بعد از آن، تصمیم گرفت به واردات نوشت‌افزار بپردازد. چون پدرش بنکداری می‌کرد و به تجارت خارجی رضایت نمی‌داد، از پدرش جدا شده و از سال 1332 کار مستقلش را شروع کرد در بازار بین‌الحرمین پاساژ مهتاش، یک مغازه خرید و به مدت سه سال در آنجا کار کرد. چون نمی‌خواست مشتری‌های پدرش را به‌دست آورد تجربه‌های تازه و مختلفی را پیش گرفت. در همین سال‌ها تحصیلش را به‌صورت شبانه ادامه داد. در همین زمان کارت بازرگانی گرفت و یک ماشین تحریر لاتین و برخی از وسایل دست دوم دفترش را گشود. به این صورت تجارتخانه علی‌اکبر رفوگران تاسیس شد. جنگ جهانی تازه تمام شده بود و کالاهای آلمانی نسبت به سایر کشورهای اروپایی ارزان‌تر بود. شناخت علی‌اکبر از سبد کالاهای مختلف وارداتی، او را به سمت کالاهای آلمانی هدایت کرد. همین دقت به قیمت کالاهای مختلف، متناسب با سرمایه اندک وی و تقاضا برای کالاهای ارزان قیمت آلمانی در بازار ایران، زمینه اولین موفقیت را برایش فراهم نمود. او مکاتباتش را با آنها آغاز کرد و هر روز کاتالوگ‌ها و نمونه‌های مختلف به دستش می‌رسید تا اینکه کاتالوگ یک عکس برگردان به دستش رسید، همان موقع طرحی به ذهنش رسید؛ تصمیم گرفت برای اتومبیل‌های سواری و تاکسی‌ها دعایی تهیه کند.

 

 

پیش یک استاد خطاط رفت و جمله «فالله خیر حافظا و هو ارحم‌الراحمین» را به خط زیبا نوشتند، دو تا نقاشی طاووس هم کنارش گذاشت و یک نامه ضمیمه‌اش کرد که 10 هزار عدد از این طرح چاپ کنید. پس از یک ماه، یک کارتن از آلمان از طریق پست به دستش رسید. طرح را به‌صورت عکس برگردان چاپ کرده بودند. به شاگردش هزارتا از این عکس برگردان‌ها را داد و گفت تا اینها را نفروختی، مغازه نیا، اگر یک هفته هم طول کشید، اشکالی ندارد. شما مرخصی تا اینها را بفروشی. چند ساعت بعد برگشت و گفت همه را فروخته! قیمت هر برچسب را پنج ریال گذاشته بود و در عرض چند روز همه را فروخت تا‌ اینکه یک بسته دیگر رسید. همین‌طور هفته به هفته یک بسته 10 هزار تایی می‌رسید و او تعجب کرده بود! تقریبا با آخرین بسته‌ها یک نامه هم از آن شرکت آلمانی به دستش رسید که گفته بود چون قیمت 10 هزار تا از این برچسب‌ها با 200 هزار تای آنها یکی بود، برایتان 200 هزار تا چاپ کردند و شما پول 10 هزار تا را بدهید. شرایط جوری بود که به‌صورت باورنکردنی سود کرد، چون به ازای هر 10 برچسب باید یک ریال به‌شرکت می‌داد و اگر این نامه همان روزهای اول به دستش می‌رسید، قطعا قیمت را خیلی پایین‌تر می‌گذاشت.

 

با این طرح و طرح دعای «و ان یکاد» و چند طرح دیگر، کارش به شدت رونق گرفت و طوری شد که فرصت نمی‌کرد حتی به مشتری جواب دهد، تا بازاری‌ها بفهمند که این برچسب‌ها چیست و از کجا می‌آید توانست سرمایه خوبی به دست بیاورد. پس از آن سفارش یک میلیون برچسب را داد و این کار را چند سال بعد تکرار کرد. پس از مدتی محموله دعای وارداتی از کانال بانک و گمرک در تعداد بسیار زیاد وارد می‌شد و از طریق عمده‌فروشی‌ها صورت می‌گرفت. سفارش‌های فراوانی از تهران و شهرستان‌ها دریافت می‌کردند. این دعاها برای ماشین‌ها، میزهای مختلف آینه عروس، ویترین مغازه‌ها و... خریداری می‌شد. پس از اینکه کارش مورد تقلید سایر تولیدکنندگان این کالاها قرار گرفت رفوگران دیگر سفارش این‌گونه برچسب‌ها را به خارج از کشور نداد. اما سرمایه کافی از این ابتکار نصیبش شده بود که بستر لازم برای فعالیت‌های تجاری و تولیدی را فراهم کند.

 

 

بعد از مدتی پدرش موافقت کرد تا دوباره با هم کار کنند. کار واردات را به کارشان اضافه کردند، علی‌اکبر، پدر و برادربزرگش شرکتی تاسیس کردند و به واردات کالاهای مختلف نوشت‌افزار پرداختند. او از تجارت خود سرمایه مناسبی اندوخته‌ بود. او قصد داشت تا الگوی توسعه را همچنان ادامه دهد و موفقیت‌های بیشتری را تکرار کند و نمایندگی کارخانه خودنویس‌سازی «لوکسور» آلمان را داشت. او خودنویس‌های آلمانی را وارد می‌کرد و از این راه درآمد مناسبی نیز کسب کرده‌ بود ولی همچنان اهداف بزرگ‌تری داشت . زمانی که هنوز قلم، مداد و خودنویس ابزار نوشتن بودند و کسی خودکار را نمی‌شناخت یک روز دلالی نمونه‌ای را برای فروش به حجره میرزاعلی رفوگران آورد که همان خودکار بیک بود. میرزا علی رفوگران گفت چطور کار می‌کند؟ جوهر را چطور توی آن می‌ریزند؟ علی‌اکبر که می‌دانست این نوشت‌افزار چیست، گفت نیازی به ریختن جوهر ندارد. از آن به بعد نام خودکار روی آن باقی ماند. نماینده خودکار بیک فردی به نام کلیمیان بود و رفوگران از او خودکارهای بیک فرانسوی را می‌خرید و پخش می‌کردند.

 

 

سه سال بود که خودکار به ایران آمده بود و طرفدار زیادی نداشت، در کل این سال‌ها 500 هزار تا از آن هم فروش نرفته بود. همان روزها رئیس صادرات بیک فرانسه به ایران آمده بود. پسر کلیمیان از علی‌اکبر خواست به‌واسطه آشنایی‌اش با زبان خارجی وی را در بازار بچرخاند. وی که اسمش لوک بود، حین گردش در بازار گفت: چطور می‌توان کاری کرد که فروش خودکار بیک در ایران بالا برود؟ علی‌اکبر هم جواب داد نوشته‌ای از آقای کلیمیان بگیرد که حداقل تا 10 سال این کالا را به کسی جز رفوگران نفروشد. وی قول می‌دهد فروش آن را در یک سال به دو میلیون برساند. «کلیمیان به شما چند می‌فروشد؟ - هشت ریال، گفت: عجب دلال گران قیمتی.» لوک پس از تحقیق درباره وضع اعتباری رفوگران و اطمینان از اعتبار و درستکاری آنها، خواست نمایندگی خودکار بیک در ایران را به آنها منتقل کند. وقتی پدرش از ماجرا باخبر شد، نه‌تنها خوشحال نشد، بلکه برافروخته شد و گفت: من این کار را نمی‌کنم علی‌اکبر رفوگران معتقد بود اگر قبول نکنند، به کس دیگری می‌دهند.  

 

 

پدر همچنان در قید حیات بود ولی علاقه چندانی به توسعه نداشت. علی‌اکبر به اصرار پدر را مجاب می‌سازد تا در ساخت کارخانه نمایندگی بیک در ایران همراهی کند. پدر می‌پذیرد.  علی‌اکبر به سرعت راهی فرانسه می‌شود تا دیداری با رئیس کارخانه بیک ترتیب دهد. او از مدیر کارخانه بیک درخواست می‌کند تا دستگاه تزریق پلاستیک دست دومی را به او بدهند تا به ایران بیاورد. علی اکبر قصد داشت با این دستگاه، خودکارهای بیک را درکشور تولید کند. در کارخانه او پدر 43‌درصد سهام، عباس، برادر بزرگ‌تر علی‌اکبر 33‌درصد سهام و علی‌اکبر 33‌درصد سهام را در اختیار داشت. زمینی در حوالی منطقه «تهران نو» برای کارخانه خریداری شد و اولین سری محصولات بیک به تیراژ 500هزار تولید شد و در مدتی کوتاه 500 هزار به 100 میلیون رسید.

 

 

مدتی از فعالیت‌هایی کارخانه بیک در ایران گذشته‌ بود که رفوگران به اندیشه بازآفرینی مداد سوسمار می‌افتد. مداد سوسمار را اولین بار فرمانفرماییان به ایران وارد کرده‌ بود ولی کارخانه به دلایل مالی تا آستانه ورشکستگی رفته‌ بود. اما رفوگران تصمیم داشت تا کارخانه ورشکسته را بازهم به روزهای خوش بازگرداند. پدر برای خرید این کارخانه رضایت نداشت ولی علی‌اکبر او را مجاب ساخته‌ بود. او به سرعت مدیرعاملی جدید برای کارخانه منصوب کرد. رفوگران به این نتیجه رسید بدون کمک یک مدادساز باسابقه خارجی کاری از پیش نمی‌برد. چون آن زمان مداد سوسمارنشان از کارخانه «فابرکاستل»  در نورنبرگ آلمان وارد و مارک آن بسیار مشهور بود، به فکر تولید آن در ایران افتاد. وی به آلمان رفت و با راضی کردن روسای فابرکاستل آلمان، امتیاز ساخت آن را گرفت.

 

 

 نمایندگی انحصاری‌اش در ایران، عمویش حاج‌محمد باقر تحریریان بود. پس از سفر به آلمان توانست اعتماد شرکت مذکور را برای تولید تحت لیسانس آن به‌دست آورد. قرار شد مغز مداد را از آنها بخرد و هر قراص مداد را یک مارک رویالتی بپردازد. همچنین یک هفته در کارخانه آلمانی برای مطالعه نحوه تولید مداد مستقر شد. کارخانه پس از مدتی کوتاه به سودآوری رسید و علی اکبر بازهم موفقیتی دیگر کسب کرد. او در این دوران دو محصول مهم بازار ایران را در اختیار داشت.

 

 

 «عطر بیک، عطر جوانی» شعاری است که موسسان کارخانه بیک در ایران برای محصول خود انتخاب کرده‌ بودند. آنها با بازار جوان ایران مواجه بودند. چنین بازاری رفوگران را به اندیشه فرو برد تا راهکاری تازه برای کسب سود پیدا کنند. کارخانه عطر بیک را از فرانسه در سال 1375 خریداری کرد. علت رویکردش به تولید عطر، این بود که مخارج گمرکی واردات عطر به ایران زیاد و کاهش قیمت با تولید آن در ایران امکان‌پذیر بود، همچنین کشور ایران جمعیت جوان زیادی دارد که بسیاری از آنها قدرت خرید عطرهای گران قیمت خارجی را ندارند. بسیاری از همکارانش معتقد بودند نمی‌شود چنین چیزی در ایران تهیه کرد، حتی صاحب بیک فرانسه هم فکر می‌کرد این کار در ایران موفق نمی‌شود؛ اما رفوگران با کمک خواهرزاده‌اش «مهندس کاتوزیان» موافقت بیک را جلب کرد تا عطر بیک را در ایران تولید کند. او باور داشت می‌تواند محصولی با کیفیت عطرهای گران‌قیمت خارجی را با قیمت بسیار کمتر در ایران تولید کند. سال 77 کارخانه سوم هم این‌گونه تاسیس شد.

 

 

علی‌اکبر کارخانه خود را گسترش داده‌ بود. برادر او عباس در قامت مردان سیاسی همراه موتلفه‌اسلامی به مبارزه پرداخته‌ بود. روایت می‌کنند که آسایشگاه «کهریزک» را عباس با دیگر خیران بازار تاسیس کرده‌ بود. اما سوابق انقلابی برادران رفوگران تنها به اندازه‌ای بود که از مصادره‌ها در امان بمانند. اما گرفتاری رفوگران هنگامی آغاز شد که سازمان تعزیرات حکومتی قصد کرد تا کارخانه بیک را از کار بیندازد. علی‌اکبر دوران سختی را پشت سرگذاشت و نجواهای بسیاری برای حق‌خواهی کرد . او با دشواری زیسته بود و طعم ورشکستگی را بسیار چشیده بود ولی نزدیکان او نقل می‌کردند که ماجرای حکم شلاق، پیرمرد را افسرده‌ کرده بود. سازمان تعزیرات دستور داده‌ بود که رفوگران را در مقابل چشم کارگرانش به شلاق ببندد. شاید تنها پادرمیانی مسوولان عالی‌رتبه کشوری بود که رفوگران را از چنین رسوایی نجات داد. برخی از افرادی که در جریان پرونده رفوگران بودند، نقل می‌کنند که علی‌اکبر تنها به‌دلیل مسائل داخلی سازمان تعزیرات گرفتار این ماجرا شد.

 

 

رئیس وقت سازمان تعزیرات حکومتی اصلی‌ترین مسوول اجرایی به شمار می‌آمد که به‌شدت پیگیر داستان شلاق‌زنی رفوگران بوده ‌است. رفوگران را به‌عنوان ربا‌خوار بازداشت کرده بودند. او می‌گوید، شب‌ها در اتاق‌ خواب از وحشت کارگران خشمگین آسایش نداشته‌است: «همش فکر می‌کردند مردم در بیرون در فریاد می‌زنند: ‌رباخوار.» کسانی او را به صفت ربا‌خواری می‌نواختند که از زندگی رفوگران بی‌اطلاع بودند. علی‌اکبر در ماه رمضان سفره افطاری برای کارگران پهن می‌کرد که در میان بسیاری از بازاریان مشهور بود. مردی که روزگاری قصد داشت تا بزرگ‌ترین «کارخانه تولید نوشت‌افزار» خاورمیانه را در همین خاک تاسیس کند ولی حاصل کار او در عالم واقعیت 80 ضربه شلاق و مدتی خانه‌نشینی و سپس رمان‌نویسی به جایی کارآفرینی بود.

 

برادران تحریریان از محترمان تهران شکایتی به دفتر رهبری داده بودند و ایشان پرونده را به حجت‌الاسلام علی‌اکبر ناطق‌نوری برای پیگیری دادند و نوشتند؛ «خدا کند که این‌گونه که اینها (تحریریان) می‌گویند درست نباشد؛ والا وای بر من، وای بر ما، اگر این درست باشد. اگر این ظلم‌ها در کشور شود، در قیامت چه پاسخی خواهیم داد» و خواسته بودند که گزارش اقداماتی که انجام می‌دهید را به من ارائه کنند.

علی اکبر رفوگران در حال حاضر به تالیف و نوشتن  می پردازد و دو کتاب  " یادی از بودها "  و "گپی به بحر" از جمله آثار منتشر شده او هستند .

/**/

 

منابع :

http://www.khabaronline.ir/news-140469.aspx

فریدون شیرین‌کام در کتاب «پیشگامان رشد»

از شمال کشور بازگشته ام و بارانهای سبز و شیروانی های رنگ به رنگ ...

اما کتاب ارسالی دوستی از دیار جنوب دلم را برد کنار آن خط آبی خوشرنگ ساحلی و صدای موزون دمام و سنج و  مردمانی که انگار هرم داغ شرجی هوا در چشمهای تیره درخشان و پوست سبزه تند و خنده های بلند شاد -غمگینشان ته نشین شده و آفتابی که همه چیز را برهنه می کند از تلخی و تندی زندگی و فقر تا عشق ...

      

 

 

محمد صادق چوبین مشهور به صادق چوبک در تیرماه سال 1295 در بوشهر به دنیا آمد ...

پدرش تاجر به نامی بود بود اما او دل در گرو صفحات سپیدی سپرده بود که روی هم تا می خوردند و واژه ها که رویاهایش را درهم می تنیدند و این شد که بعد از گذراندن دوره ابتدایی در مدرسه سعادت بوشهر به همراه خانواده رفت شیراز و دیپلم ادبی را از کالج امریکایی البرز در تهران دریافت کرد . در سال 1314 با پرویز ناتل خانلری و مسعود فرزاد آشنا شد و به خانه صادق هدایت رفت و دوستی ماندگار بین آن دو شکل گرفت و در سال 1316 شد کارمند وزارت فرهنگ و برای تدریس رفت به مدرسه شرافت خرمشهر و در کنار نخلهای آوازه خوان ، عاشق قدسی خانم همسرش شد و زندگی مشترک را با او آغاز کرد ..

 

 

یک سال بعد رفت خدمت سربازی و چون زبان انگلیسی می دانست مترجم ستاد ارتش شد و بعد از اتمام دوره به استخدام شرکت نفت درآمد و نخستین ترجمه‌ها و داستان‌هایش را به کمک صادق هدایت در مجله " سخن " و ماهنامه ” مردم” به چاپ رساند.

اولین مجموعه داستانش در سال 1324  " خیمه شب بازی " ….

و بعد داستان " چرا دریا طوفانی شد " در سال 1328  ....

و سه داستان و یک نمایشنامه در اثری به نام  «انتری که لوطیش مرده بود» در همان سال ...

 

 

او توصیف‏  کننده زندگی مردم جنوب ایران (بوشهر و شیراز) است . بسیاری از رویدادهای داستانش در جنوب اتفاق می‏افتد و قهرمانانش‏ نیز جنوبی ‏اند و همانند دیگر نویسندگان هم دوره خود از اندیشه های هدایت بسیار تاثیر گرفت و زبان کوچه و بازار را وارد ادبیات نوشتاری کرد و خرافه ها و باورهای کهنه را به تازیانه انتقاد گرفت و آشنایی با فضای داستان نویسی آمریکا و آثار نویسندگانی همچون همینگوی و استاین بک و فاکنر و ادگار آلن پو از یک سو و ادبیات نوین روسیه و طنز کوتاه و گزنده چخوف از سوی دیگر تاثیر به سزائی در شکل گیری داستان کوتاه نویسی او دیگر نویسندگان آن زمان همچون گلستان ، آل احمد و علوی به جای گذاشت .

 

 

 

اما آثار صادق چوبک اصالت خاص خود را دارد و سبکی منحصر به فرد ...

زبان استعاره و به کارگیری حوادث طبیعی همچون طوفان و سیلاب به عنوان نمادهای فقر و نکبت و جدال تلخ و دهشتناک و پایان ناپذیر شخصیتهای داستانش با هراس و اندوه و فقر و تلخاب زندگانی با نوشتاری توصیفی و دقیق که جزء به جزء واقعیتهای پیرامونش را همچون چاقوی جراحی می شکافت و زخم درون اجتماع را آشکار می کرد آن هم در زمانه های که سپید نمایی رسم روزگارش بود و قلم سرخ سر بر باد می داد .

در سال سال ۱۳۳۴ به دعوت دانشگاه هارواد سفری چند ماهه به آمریکا کرد و خاطراتش را از این سفر منتشر ساخت و سپس به دعوت کانون نویسندگان شوروی ، به مسکو، سمرقند و بخارا رفت و در همان سال بود که چاپ دوم “خیمه شب بازی ” منتشر شد .  اساتید ادبیات آثارش را به دو دوره تقسیم می کنند ...

 

 

آثار نخست شامل دو مجموعه " خیمه شب بازی " ، " انتری که لوطیش مرده‏ بود"  و بعضی از داستان‌های مجموعه  " چراغ آخر"   که ویژگی‏های ممتاز و منحصر به فردی دارند و ساختمان و شکل پرداخت داستان هایش در این دوره قوی و سنجیده است و منتقدین ، چوبک را در این داستان‌ها " نظاره ‏گر"  چیره ‏دست‏ معرفی کرده ‏اند و ایجاز و فشردگی و سرشار بودن از وصف‌های تازه را از ویژگی‌های بارز آثار او دانسته و علت تأثیر فوری و قاطع آن را در جامعه، غنای مضمون، اطمینان‏ نویسنده از قوت تأثیر آن و برخورداری از زبان ساده و شفاف عنوان کرده و همواره‏ از برتری آثار نخست بر کارهای بعدی او سخن رانده ‏اند.

 

 

و آثار دوره دوم همچون دو رمان بلند " تنگسیر " که امیر نادری در سال 1352 فیلمی بر اساس آن ساخت و  "سنگ‏ صبور" و مجموعه “روز اول قبر"  که علیرغم‏ ارائه دیدگاه فردی از معنای زندگی و استفاده از شخصیت‌های سطوح پایین جامعه‏ و بکارگیری زبان عامیانه و تصویرگری هنرمندانه از جامعه ایران، نتوانسته است‏ خوانندگان دوره نخست را قانع و راضی کند.

دکتر اسلامی ندوشن در کتاب ” آواها و ایماها ”می‏نویسد:

“ تنزّلی در مجموعه " انتری که لوطیش‏ مرده بود"  نسبت به کتاب اول او دیده می‏شود. چوبک این قوس نزولی را تا به‏ آخر طی کرد، و پس از آن هر اثری را که انتشار داد، اندکی از کتاب پیشین پایین‏تر بود، تا بدانجا که رمان " تنگسیر"  سر به ابتذال می‏زد و مجموعه داستان " چراغ آخر "  سلسله‏ مکررّات مربوط به همان خرافه ‏های دینی بود که از فرط تکرار دیگر بازارش رونقی‏ نداشت و اگر چوبک بعد از دو مجموعه نخست دیگر چیزی‏ نمی ‏نوشت در ادبیات فارسی جائی مهمتر از آنچه تاکنون دارد، اشغال می‏کرد. "

 

 

اما بعضی از منتقدان و محققان و نویسندگان چون خانلری، جمالزاده، غلامحسین یوسفی، قانون‏پرور و مرکوش با مدارای بیشتری به آثار دوره دوم‏ چوبک نگریسته و علی‏رغم بعضی ضعف‌ها و کاستی‌ها آن‌ها را سزاوار تحسین دانسته و سنگ صبور را درخشان‏ترین کار وی دانسته‏ اند.  دکتر خانلری درباره سنگ صبور می ‏گوید: “این کتاب فصل تازه ‏ای در ادبیات امروز ایران‏ گشوده است. انتشار سنگ صبور به نظر من یک واقعه مهم ادبی است، چیزی در ردیف‏ یکی بود یکی نبود و بوف کور”.

جمالزاده در نامه خود به چوبک درباره سنگ صبور می گوید: “سنگ صبور داستان چند تن مرد و زن و کودک بینوای خودمانی ‏ست که مظهر جماعت کثیری و بلکه اکثریت هموطنان ما هستند که در جهل و بی‌خبری و خرافات و گرسنگی و کثافت و دروغ و فریب غوطه‏ ورند و معهذا چندان گله و شکوه ‏ای هم از خالق‏ و مخلوق و خلقت ندارند و با تریاق توکل و رضا دل خود را خوش نگه می‏ دارند. بی‏نهایت استادانه از عهده کار برآمده‏ اید و هم‌چنان‏که گویا سابقا معروض داشته ‏ام، آنچه را گوش‌می ‏شنود و آنچه را چشم می‏بیند و گاهی آنچه را خاطر احساس می‏کند، همه را مانند دستگاه عکاسی و جعبهء صوت صدا با قدرت و بصیرت کامل منعکس‏ ساخته‏ اید. سنگ صبور بر خلاف نوشته های دیگر چون شعر دارای کلید مفتاح است. باید سنبل‌ها را شناخت. باید از گذشته آگاه بود. باید گذشته، زمان و مکان و فضا همه چیز را در نظر گرفت. در هر خط صفحه آن گرهی خفته است. کلید مفتاح در خم این سنبل ها، این گره‌هاست. پس از این چنین شناختی آنوقت رمز ناآشنای آن، آشنا خواهد شد. تازه آن‌وقت است که خواهی فهمید سنگ صبور یعنی چه… اگر من به کتابی ببالم به سنگ صبور است.”

 

 

 

 

در سنگ صبور قصه را به صورت جریان سیال ذهنی از زبان شخصیت‌های مختلف می خوانیم، نحوه بیانی که در قصه نویسی نوپای ایران کاملا تازگی داشت. وی برای بیان افکار ذهنی هر یک از شخصیت‌ها ناگزیر بود به زبان هر یک از آنها بنویسد و این خود به تغییر نثر در طول داستان منتهی شد که باز نسبت به دیگران پیشرفتی جدی محسوب می شد. در آثار چوبک هر شخصیت داستان به زبان خودش، زبان متناسب با فرهنگ و خانواده و سن و سالش سخن می‌گوید؛ کودک، کودکانه می‌اندیشد و کودکانه هم حرف می زند، زن زنانه فکر می‌کند و زنانه هم حرف میزند و بدین ترتیب هر یک از شخصیت‌ها به بهترین وجه شکل می‌گیرند و شخصیت پردازی موفقی ایجاد می‌شود که در بستر حوادث داستان، زیبایی وعمق خوش‌آیندی به داستان می‌دهد.

 

 

 

صادق چوبک آثاری هم از نویسندگان خارجی به زبان فارسی‏ ترجمه کرده است. ترجمه‏ های او از زبان انگلیسی زیاد نیست اما همه رسا و گیراست؛ از جمله آنها می ‏توان به شعر “ راب “ ادگار آلن پو، “ ،  آدمک چوبی ( پینوکیو) “ کارلوکولودی ، نمایشنامه “ پیش از ناشتایی “ یوجین اونیل ، “ آلیس در سرزمین عجایب “ و “ مهپاره “ اشاره کرد. چوبک در ترجمه پینوکیو مهارت فراوان‏ بکار برده و ترجمه او بسیار زیبا، دلپذیر و روان است. و در ترجمه نمایشنامه “ پیش‏ از ناشتایی“ تلاش کرد مانند متن اصلی از کلمات ساده، طبیعی و عامیانه بهره‏ گیرد تا بیانگر شیوه بیان و انشای یوجین اونیل باشد. “ مهپاره “ که متن اصلی آن به‏ زبان سانسکریت بوده و سپس توسط “ ف.و.بین “ به انگلیسی ترجمه شده، توسط مسعود فرزاد در اختیار چوبک قرارگرفت و او نیز متن انگلیسی را با زبان ادب و شعر کهن و الفاظی گیرا و دلپذیر به فارسی بر ‏گرداند.

 

 

 

چوبک سال ۱۳۴۹ را به تدریس در دانشگاه یوتا گذراند، درسال ۱۳۵۱ در کنفرانس نویسندگان آسیایی و آفریقایی در قزاقستان حضور یافت و گزیده‌ای از آثارش به زبان روسی در مسکو منتشر شد. وی در سال ۱۳۵۳ از شرکت نفت بازنشسته شد و بعدها راهی انگلستان وسپس امریکا شد و در اواخر عمر بینایی اش را از دست داد و در اوایل تابستان (۱۳ تیر) ۱۳۷۷، در سن 82 سالگی در برکلی آمریکا درگذشت و بنا به وصیتش یادداشت‌های منتشر نشده اش را سوزاندند. همچنین بنا به در خواست خودش جسدش را نیز سوزانیدند.

از او دو فرزند به نامهای روزبه و بابک به یادگار مانده است.

 

 

 

آخرین روزهای چوبک از زبان همسرش قدسی خانم :

” این روزهایِ آخر چه‌قدر سخت اندوهبار بود چوبک. چه‌قدر سخت بر او می‌گذشت. صادق راه می‌رفت و گریه می‌کرد. از این‌که در ایران نبود و دور بود، گریه می‌کرد. تمام مدت اشک می‌ریخت و گریه می‌کرد برای ایران. می‌گفت قدسی، آیا ممکن است که من یک‌بار دیگر به ایران بروم و آن‌جا را ببینم؟ حوصله‌ی خواندن نداشت و دیگر حوصله‌ای نداشت که کسی برایش داستان و مقاله‌ای بخواند. می‌گفت بیا، دیگر وقتی برای ما نمانده قدسی. بیا این‌جا نشین. ما دیگر وقت نداریم. وقت نداریم با هم باشیم. حس می‌کرد رفتنی است. به خواهرش می‌گفت بیا به دیدن ما. دیگر همدیگر را نخواهیم دید. پنج-شش روز آخر هیچ‌چیز نمی‌خورد. می‌گفت سعی نکنید با دوا و درمان مرا نگه دارید. چوبک می‌گفت باید بروم. یک روز مرا نشاند کنار شومینه و هرچه که قبلاً نوشته بود، سوزاند.

 

 

من نمی‌توانستم مانع او بشوم و جلوی او را بگیرم. می‌گفت دیگر تمام شد. هر چه بود تمام شد. حالش خوب نبود. دکترها گفتند باید جایی باشی که از شما پرستاری کنند. اما صادق از خانه‌ی سالمندان خوشش نمی‌آمد.

این اواخر خیلی وضع بدی داشتیم. هم من مریض بودم، هم صادق چوبک. خانه‌ی سالمندان را قبول نمی‌کرد. در بیمارستان نه حرف می‌زد و نه چیزی می‌گفت. گوشش هم دیگر نمی‌شنید. بیماری فشار خون و قند، کلیه‌اش هم ضعیف بود. آخ ریه‌های صادق!

ساعت شش بود که دفنش کردیم. یک ساعت بود که صادق رفته بود. پنج و پنج دقیقه‌ی جمعه. سه- چهار ماه بود که حس کرده بود. گاه چرت می‌زد. وقتی شب دیروقت ساعت ۱۱-۱۲ می‌خوابید، دو ساعت بعد از خواب بلند می‌شد و دیگر نمی‌توانست بخوابد. خیلی کم‌حرف شده بود. فقط نگاه می‌کرد. وصیت کرد که جسدش را بسوزانیم و خاکسترش را به اقیانوس بدهیم. می‌دانید که صادق به این حرف‌ها عقیده‌ای نداشت؛ به ختم و دور هم جمع شدن و سخنرانی کردن و روضه و عزاداری. همه‌ی نوشته‌هایش را سوزاند و وصیت کرد که جسدش را هم بسوزانیم”.

 

 

پی نوشت : با سپاس از http://www.aashti.com/issue12-2

 داستان کوتاهی به نام " دوست "  از مجموعه آخرین چراغ را در وبلاگ دیگرم گذاشته ام

http://baharsabz81.persianblog.ir/

 

 

 

سه روز پیاپی مشغول جابجایی بخشی از لوازم خانه جدید بودم آن هم در در این هوای گرم و داغ و چه پاداشی بهتر از افطار عالی امشب در رستوارن ده ونک در کنار استخر و صدای آب و بعد راندن در خیابانهای خلوت به سوی کوههای البرز که بالای میدان تجریش لم داده اند و مغازه کوچک ولی همیشه پر مشتری بستنی فروشی و خنکای شیرین و زعفرانی رنگ و لذتبخش آن در کام ....

 

 

 

در شمال ميدان شاه سابق و ميدان قيام فعلي محله اي است به نام آب منگل كه نامش در بسياري از فيلم فارسي هاي قديم شنيده شده و بدجوري به تصاوير لوطي هاي كلاه مخملي با پيراهنهاي سپيد و كت و شلوارهاي تيره و پاشنه هاي به خواب گره خورده .

در زمانهاي قديم وقتي مسير جريان آب با مانعي برخورد می کرده ، مجرايي را به صورت نيم دايره در دل زمين قرار مي دادند و از طرف ديگر مانع ، آب را از دل زمين بيرون مي كشيدند . به اين تكنيك اصطلاحا شتر گلويي گفته مي شده و به محلي که از اون  آب خارج مي شده، منگل يا آب منگل .

 

 

وجه تسميه نام اين محله هم به خاطر يكي از اين شترگلويي ها بوده كه در شمال ميدان كار گذاشته شده و  منجر به شهرت اين محله به نام آب منگل شده و كوچه هاي پر خاطره اين محله براي طهرونيهاي قديم  ...

حموم یاس، حموم زیبا، باغ حاج ممد حسن، کارخونه ی جورابچی ، مسجد زهرا ، نونوايي تافتوني ، نونوايي مشدي ، بيمارستان سوم شعبان ، مدرسه اثني عشري ، مدرسه محبان الحسين ، كلاس درس اخلاق و....

از توي كوچه آب منگل ونزديك بيمارستان سوم شعبان  مي روي داخل خيابان ري و آن طرف خيابان محل سابق اولين بستني فروشي در ايران به نام اكبر مشتي  .

 

 

وقتي ناصرالدين شاه قاجار به فرانسه رفت در كنار زيبارويان خيابانهاي پاريس طعم خوش بستني به مذاقش نشست و وقتي بازگشت اين طعام لذيذ و خنك را با خود سوغات آورد .

اکبر مشتی در سال 1257 در ملایر به دنیا آمد و به همراه والدین و دو برادر خود صادق و شعبان سال‌ها در این شهر زندگی می‌کرد پس از آن‌که جعفر پدر خانواده بر اثر وبا درگذشت، فاطمه (مادر خانواده) تصمیم گرفت تا برای گذران زندگی بهتر به تهران بیایند، اما در میان راه و در کاروانسرایی نزدیک اراک در درگیری با راهزنان، صادق برادر بزرگتر کشته می‌شود. پس از این اتفاق خانواده اکبر مشتی در محله ری ساكن شدند  .‌

 

 

پس از مدتی شعبان با خانم صاحبخانه كه بيوه زني بود  و اکبر با دختر صاحبخانه ازدواج کرد. اکبر مشتی شغل‌های متعددی داشت و از سال ۱۳۱۰ به مدت هشت سال چارواداری (حمل‌ونقل بین‌شهری با چهارپا) ‌می‌کرد و بین تهران و بابل چای و شکر حمل می‌کرد. در سال ۱۳۱۸ با شخصی به نام محمد ریش شریک شد كه به دربار مضفرالدين شاه رفت و آمد داشت و او را  با بستني هايي كه توسط درباريان مصرف مي شد آشنا كرد .

 

 

در سال 1318 و پس از به قدرت رسيدن رضا خان محمد ريش و اكبر مشتي ملايري ،‌ مغازه اي نبش بازار نایب‌السلطنه سابق (نایب‌الامام) برای فروش بستنی و میوه راه انداختند . دو سال بعد محمد ريش از شراكت در اين كار جدا شد و كار را رها كرد ولي اكبر مشتي به ادامه فروش بستني اصرار و پافشاري كرد و در همان سال به فکرش ‌رسید که به بستنی وانیلی گلاب، ثعلب و خامه خشک اضافه کند و بدین ترتیب بستنی سنتی ایرانی ابداع شد.

 

 

در آن زمان يخچال وجود نداشت و اكبر مي بايست يخ را از كوه هاي نزديك تهران جمع مي كرد جايي كه  مردم از يخچال طبيعي استفاده كرده ،  زمين را تا عمق 60 متر گود مي كردند و در فصل زمستان برف ها را براي مصرف در تابستان ذخيره مي كردند. او  يك بشكه بزرگ چوبي كهنه استوانه اي داشت كه داخلش  يك ظرف استوانه اي  از جنس روي بود . ابتدا زير و لاي اين استوانه را پراز خرده يخ و نمك مي كرد و داخلش شير و شكر و ثعلب و زعفران و مغز پسته مي ريخت و با دستهاي ورزيده اش مرتب به چپ و راست مي چرخاند و با يك وسيله مخصوص  مخلوط ماسيده شده را از سطح داخل استوانه مي تراشيد و مي ريخت داخل ظرف و بي وقفه مي چرخاند و مرتب عرق صورتش را با يك لنگ پاك مي كرد . وسط كار كه مي شد خامه فراوان را مي ريخت وهمچنان  به چرخاندن به چپ و راست ادامه مي داد و دست آخرهم همه را با پارو در مي آورد ودر يخچال مي گذاشت .

 

 

بستني اكبر مشتي با نوع خارجي آن بسيار متفاوت بود. او  استفاده از گلاب و زعفران را ترجيح مي داد و همچنين از گياهان خاصي نيز بعنوان طعم دهنده استفاده مي كرد  و شهرتش به خاطر صداقت و درستي بهترين كيفت توليد و عرضه بستني بود . در هنگام فروش بستني را  در ظروف بلور و  يا در نان بستني هاي كوچك و بزرگ مي گذاشت و مي فروخت. اكبر مشتي چند پادو هم داشت كه بستني هاي سفارشي را داخل سيني گذاشته به خانه ها مي بردند.  از پاييز تا اول عيد سال بعد بستني فروشي تعطيل مي شد و جايش را به لوز هل و گلاب و شله زرد  مي داد كه آن هم حال و كيف خاص خودش را داشت و بستني زمستاني محسوب مي شد.

 

نان بستني هم براي خودش حكايتي داشت.كارگاه هاي كوچكي بود كه داخل آنها فقط نان بستني درست مي كردند.ناني زرد رنگ و  ترد و بسيار حساس و نازك و گرد در دو اندازه بزرگ و كوچك . اين نان بستني ها قالب هاي برش گردي داشت كه تا نرم و تازه بود قالب مي زدند و در كاغذهاي لوله اي بصورت صدتايي بسته بندي مي كردند. اين نون ها خرده و دور ريز كناره زياد داشت كه جدا گانه بصورت فله اي و به قيمتي بسيار ارزان مي فروختند. بچه ها عاشق اين خرده نون بستني هاي فله اي بودندكه يك چيزي تو مايه هاي پفكهاي امروز بود.

 

 

درباريان ، سفرا و مردم عادي از اكبر مشتي بستني مي خريدند و نقل است يكبار فخرالدله مادر دكتر اميني نخست وزير وقت از اكبر مشتي خواست تا با او براي پذيرايي بستني از ميهمانانش همراه او به فرانسه برود.

در بسیاری از مراسم دولتی مانند جشن‌های مشروطیت با این بستنی از میهمانان پذیرایی می‌شد و بسیاری از کارکنان سفارتخانه‌ها مشتریان همیشگی اکبر‌مشتی بودند و حتی آوازه بستنی‌های او به کشورهای خارجی هم رسیده بود، به‌طوری‌ که در ۱۴ مرداد سال ۴۲ (همزمان با جشن مشروطه) بستنی اکبر‌مشتی در فلاسک‌های عقاب‌نشان که شمارشان به ۴۰ عدد می‌رسید،‌به فرانسه ارسال شد .

در آن زمان قيمت بستني بسيار با كيفيت اكبر مشتي هر كيلوگرم تنها 3 ريال بود.

اکبر مشتی  پس از ۳۰ سال بستنی‌سازی در سن ۹۵ سالگی و در سال ۱۳۴۹ بر اثر بیماری کلیوی درگذشت.

 

 

طبق وصیت او مغازه به عبدالله میرزا عبداللهی که همکار بستنی‌فروشی بود و به قول بستنی‌فروش‌ها خلیفه بود، فروخته شد و بستنی‌فروشی اکبر‌مشتی توسط او تا سال ۶۰ اداره می‌شد. در این سال پسر عبدالله در جنگ جانباز قطع نخایی شد و به همین دلیل نتوانست به کار ادامه دهد و مغازه اکبر‌مشتی در ری بسته شد.

 

 

آقای محمد ملایری برادرزاده همسرش و تنها وارث او پس از بازنشستگی از شرکت نفت و در سال 1375 تصمیم گرفت تا مغازه بستنی فروشی اکبر مشتی را این بار در تجریش راه اندازی کند . مغازه کوچکی بین دو میدان تجریش و قدس که  دیوارهای آن پر از عکس‌ها و تکه روزنامه‌های ایرانی و خارجی است .

می گوید همه سعی اش را می کند تا با استفاده از بهترین مواد ، بستنی را مشابه بستنی قدیمی اکبر مشتی به عمل آورد ولی این کار بسیار مشکل است چوت اکبر مشتی از ثعلب طبیعی استفاده می کرده و حالا ثعلب ها کارخانه ای شده .

 

 

اگرچه در چند نقطه دیگر شهر تهران و  حتی کشورهای آلمان‌،‌فرانسه و ایالت کالیفرنیای آمریکا هم بستنی فروشیهایی به این نام وجود دارد ولی او گله ای ندارد و معتقد است اگر فروشنده منصف باشد و بستنی خوب به مردم عرضه کند ، چه اشکالی دارد که نام اکبر مشتی هم زنده و پایدار بماند .

و درانتها یادی از مردی صادق و زحمتکش که طعم خوب و شیرینی از خود در تاریخ صنعت غذایی ایران به یادگار گذاشت و شعری که همواره بر زبانش جاری بود :

از کار کرم خیزد و دیزی پر گوشت        از بی‌کاری ورم خیزد و سیلی بر گوش

 

 

منابع :

مقاله مورخ 08/06/1385 آقای مهدي بصيرزاده - كارشناس ارشد مديريت صنايع

مصاحبه با آقای محمد ملایری

http://gostareshonline.ir/

 

ریتا آتانث سرکیسیان كه همه ما او را به نام آیدا سرکیسیان یا آیدا شاملو مي شناسيم ...

معشوق و محبوب و همدم و همدلي هماره در سايه شاعري بزرگ و نامدار كه عطر حضورش در اشعار شاملو هميشه هست و دو دفتر  "آیدا ، درخت و خنجر و خاطره" و "آیدا در آینه" را به نام او و به ياد او سروده و در مقاله اي در مجله فردوسي در باره او گفته است :

"هر چه می‌نویسم به خاطر اوست و به خاطر او ... من با آیدا آن انسانی را که هرگز در زندگی خود پیدا نکرده‌بودم پیدا کردم"

 

 

در سال 1217 در تهران به دنيا آمد ...

پدرش كارمند شركت نفت بود و چند سالي اصفهان زندگي كردند و بعد كه او ديپلم گرفت آمدند تهران .

سال 1341 بود كه آيدا تازه وارد دانشكده شده بود و شاملو و مادر و خواهرهايش همسايه آنها ...

مي گويد او را ديد و "قاعده دگر شد" ..

"  14 فروردين 41 همديگر را براي اولين بار ديديم .

دو سه ماه اول فقط همديگر را نگاه مي کرديم. روزي در حياط خانه بود و من در بالکن . آمد جلو پرسيد؛ «اسمت آيداست؟» هيچ وقت يادم نمي رود. يک لحظه حس کردم آنچنان دارد به سمت دلم هجوم مي آورد که فکر کردم دارم از پشت مي افتم.

شوکه شدم. کمي خودم را گرفتم و گفتم «شايد،». دوست نداشتم حرفي رد و بدل شود. مشتاق آن لحظه هاي خاموشً آکنده از حس بودم. "

 

 

از همان نوجواني عاشق موسيقي بوده و موسيقيدانان و هنرمندان با احساس ...

شاملو آن زمان كتاب هفته را سردبيري مي كرده و آيدا مدتها بوده كه عاشقانه اين مجله را مي خريده و با ولع مي خوانده و بعدها فهميده كه اين همه هنر او است و همان هنگام  دو مجموعه شعر هم از شاملو منتشر شده بوده و اين چنين آيدا در عشق مردي گرفتار مي شود كه شعرش همه موسيقي بود ..

کوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود

انسان با نخستين درد

 در من زنداني ستمگري بود که به آواز زنجيرش خو نمي کرد

من با نخستين نگاه تو آغاز شدم

شاملو  «آيدا در آينه» را در خانه خيابان ويلا ، زماني كه با مادر و خواهرهايش زندگي مي کرد نوشت .

" ساعت  11 صبح رفتم خانه شان، خودش خانه نبود. رفتم به اتاقش. تختش گوشه اتاق بود و کنار آن ميزي گذاشته بود. روي تخت نشستم و آيدا در آينه را روي ديوار ديدم، با خطي زيبا، با مداد و بدون قلم خوردگي، مرتب روي گچ ديوار سپيد نوشته شده بود. حيران شده بودم. ناگهان آمد تو ديد دارم شعرش را مي خوانم.

گفت ديشب يکهو بيدار شدم و خواستم شعر بنويسم کاغذ دم دستم نبود روي ديوار نوشتم. "

 

 

البته مشكلات بسيار فراروي آنها بود  ...

شاملو زندگي پر تب و تابي داشت و از ازدواج اولش صاحب چهار فرزند بود و بعد از جدايي مدتي را به خاطر عقايد سياسي در زندان گذرانده بود و ازدواج دومش با مرگ پدرش قرين شده و بعد از چهار سال به جدايي  انجاميد و حالا ازدواج سوم با دختري از ارمنيان كه رسمشان است ميان خود ازدواج كنند و دختر به غريبه نمي دهند و اين چنين شد كه عشق تنها سرمايه آن دو شد براي شروع يك زندگي سخت ..

فروردين سال 1343 از صفر شروع كردند ..

شاملو پرکار و سخت کوش و در کارش جدی و دقیق بود و در عين حال جذاب ، شوخ طبع و دست و دلباز ، با حضوری مطبوع در محافل ادبي و البته هميشه آراسته و خون گرم با ولعي بي اندازه براي آموختن و ديدن و شنيدن ...

 

 

پانزده سال اول ازدواجشان با سختي بسيار توام بود ...

شش ماه در ده شیرگاه (مازندران) اقامت كردند و بعد به تهران آمدند و اجاره نشين بودند و مشكلات بسيار در تامين معاش داشتند و ناشرين مبلغ چنداني بايت سروده ها وتاليفهاي شاملو پرداخت نمي كردند و آيدا به ناچار خياطي مي كرد ، اما به نظر او اين سالها پربارترين سالهاي زندگيشان بوده و بيشترين شعرهاي شاملو در آن سالها سروده شده است .

 

اعتراف مي كند كه در ابتدا عشق برايش كشش و احساسي بسيار قوي بوده ولي به مرور زمان كه هم را شناختند منطق كنار همدلي و همراهي نشسته و اين عشق به محبتي عميق و هميشگي و جاودانه بدل شد كه سي و شش سال زندگي مشترك را رقم زد ...  

مي گويد عشق بايد سازنده باشد و نزديكي بياورد و كامل كننده شود و چنين علاقه و مهري نه با ازدواج و نه بدون آن هرگز كمرنگ نخواهد شد ...

تنها گله اش از تنگناي مالي است كه اهل قلم هميشه گرفتار آن هستند و نبود ساز و كاري براي ادب و فرهنگ  و تنگ نظري ها و كينه توزي ها و ناسپاسي ها و فراموشي ها نسبت به شاعران و هنرمندان و نويسندگاني كه فرهنگ ساز يك ملت هستند .

 

 

روزهاي آخر را در كنار شاملو در خانه زيباي شماره 555 در خيابان انتهايي شهرك دهكده در فرديس كرج به امور روزانه منزل گذراند و تايپ نوشته ها و تنطيم مطالب كتاب كوچه ، ‌آخرين اثر بزرگ شاملو و پذيرايي از دوستان و آشنايان و مراقبت از مردي كه در دهه هفتاد زندگي بيماري ديابت آنقدر آزارش داد كه در سال 1376 در بيمارستان ايرانمهر پاي راستش را از زانو  قطع كردند و خانه نشين غربت و تنهايي اش در وطن شد در حاليكه هيچ از تاليفاتش اجازه نشر نداشت .

 

دارو، درمان، نياز به مراقبت هاي بيمارستاني، گرفتگي عروق گردن، گرفتگي عروق پا، ديابت و فشار خون سخت نگران کننده بود و ديگر خواب راحتي براي آيدا نبود. چندبار حال شاملو سخت وخيم شد و پزشکان با تلاش زياد به دشواري توانستند او را به شرايط بهتري بازگردانند.

و سرانجام در ساعت 9 شباهنگام يك شنبه دوم مرداد 1379 محبوب و معشوق و همدم و همراه آيدا زندگي را بدرود گفت و پيكرش در امامزاده طاهر كرج به آرامش ابدي سپرده شد .

در سال 84 طي اقامه دعوي مبني بر تقسيم ترکه بين وراث، خواهان سياوش شاملو اصالتاً و وکالتاً از سوي سامان و ساقي و خوانده خانم آيدا و سيروس شاملو پرونده گشوده شد و کارشناسان دادگستري  براي لوازم قيمت سمساري تعيين کردند و  اجرائيه صادر و ابلاغ و آگهي مزايده هم صادر شد و در نهايت در مزايده سوم سياوش شاملو اموال پدرش را با قيمت 326 ميليون تومان خريد و از خانه شاملو در کرج خارج کرد.

 

 

حالا خانه شاملو از درخت و خنجر و خاطره خالي است.

آيدا مي گويد هيچ ديالوگي بين من و سياوش رد و بدل نشد. همه چيزهايي را که به مزايده گذاشته و در مزايده خريده بود، برد. هنوز نمي دانم کي هستم و کجايم. بنابراين هيچ کاري نمي کنم. فعلاً شاملو را گم کرده ام و دارم سعي مي کنم پيدايش کنم........

 

 

یله

بر نازکای چمن

رها شده باشی

پا در خنکای شوخ چشمه ای

و زنجره

زنجیره ی بلورین صدایش را ببافد

در تجرد شب

واپسین وحشت جانت

ناآگاهی از سر نوشت ستاره باشد

غم سنگینت

تلخی ساقه ی علفی که به دندان می فشری

همچون حبابی نا پایدار

تصویر کامل گنبد آسمان باشی

و روئینه

به جادویی که اسفندیار

مسیر سوزان شهابی

خط رحیل به چشمت زند

 

 و ایمن ترین کنج گمانت

به خیال سست یکی تلنگر

آبگینه ی عمرت

خاموش

در هم شکند.

شاملو

منابع :

ويكي پديا

گفتگوی شادروان شهین حنانه با آیدا در سال1371

مصاحبه با آبدا در روزنامه اعتماد پس از مرگ شاملو

http://bamdad62.blogfa.com/post-50.aspx

 

 

پي نوشت :

موسيقي وبلاگ قطعه اي از آلبوم «آفتاب‌های همیشه Ever Shining Suns»

گزیده‌‌ی اشعار «احمد شاملو» و ترجمه‌های شعری او از «اندرو مارول»، «امیلی دیکنسون» و «آگوستو فردریکو اشمیت» به انتخاب و با صدای «آیدا شاملو (آیدا سرکیسیان)» و آواز «سعید سالاری‌منش» است که آهنگ‌سازی آن‌را «سعید سالاری‌منش» و «محمدرضا اصغری» بر عهده داشته‌اند.

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://baharsabz.persiangig.com/07.%20Nocturnal%20%28Ahmad%20Shamloo%29.mp3

 

 

 

 

امروز دل به هیچ کار ندادم ..

همه چیز تعطیل و فقط استراحت در خنکای خانه و تماشای رقص پرده های بلند ..

و بازی نور و گلهای قالی ...

و خلوت شبانه ، معطر به چای تازه دم و شکوفه گلهای بهار نارنج ...

و صدایی که مرا می برد به سالهای دور ...

و راههای دور و آن شرجی داغ جنوب وطنم ...

که از همان اولین دیدار سالهای کودکیم مرا اسیر عشفش کرد ...

و حزن و اندوه عمیق مردمانش ...

ورای نگاه تیره و داغ و خنده های شاد و پوستهای سبزه تند که عطر آبی دریا را داشتند  ..

و این نبرد همیشگی بین عطش و تمنا و غم و حسرت ...

که در موسیقی و شعر و ادبیات جنوب ایران نقش می خورد و در دل آدمی رسوخ می کند ...

 

 

ابراهیم منصفی در سال 1324 در بندرعباس به دنیا آمد ...

پدرش مردی آوازخوان بود اهل میناب که صدایش زنی  از دیار صحرا باغ لار را جادو کرد اما این سحر زیبا کوتاه مدتی پس از تولد ابراهیم  از میان رفت و آنها از هم جدا شدند و او کودکی و نوجوانی اش را در کنار پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش گذراند .

 

 

دوره دبیرستان بود و هوای داغ و شرجی بندر و آن کوچه های خاک گرفته و دریایی آنقدر آبی که آدم را عاشق و شیدا می کرد و ابراهیم دست به قلم برد و آوای قلبش روی کاغذ جاری شد و اولین مجموعه شعرش به نام " مروارید ساحل "  در چند شماره اندک منتشر شد .

شعر آزاد می سرود و شاملو و نیما الگویش بودند و تخلصش را " رامی " انتخاب کرد و شعرهایش ترکیبی شد از اقلیم و جغرافیای بومی وطنش و جهان پیرامون که داشت کشفش می کرد و در سال 1347 که شعرهایش در مجلات معتبری همچون خوشه و فردوسی به چاپ رسید  نام این جوان سیه چرده لاغر اندام با عینکی بزرگ روی چشمان تیره بر سر زبانها رفت .

 

 

در سه فیلم کوتاه به کارگردانی حسن هاشمی بازی کرد و جایزه اول سینمای آزاد برای فیلم نهنگ به شهرتش افزود و در کنار فیلم به سرودن شعر ادامه داد و با موسیقی ملل مختلف آشنا شد و تا توانست در باره آنها مطالعه کرد و علاقه بسیاری به موسیقی فلامینکو اسپانیا و موسیقی هند پیدا کرد . این گونه گونی و تنوع فوق العاده باعث شد تا اشعار و ترانه هایش رنگ و بوی اجتماعی بگیرد اگرچه اجرای ساده و روان او با آکورد گیتار مهر نقشی خاص و منحصر به فرد به ترانه های او زده است

 

 

تقدیر برای او فراز و نشیب بسیار رقم زد . دو ازدواج و جدایی زود هنگام و سومین ازدواجش که سه دختر و یک پسر به او هدیه داد اما تنها پسرش بنیامین در پنج سالگی درگذشت و او را دچار اندوه و مصیبت بی پایانی کرد.

سالها معلم بود و به واسطه مسائلی شغلش را از دست داد  و دست به گریبان با مشکلات مالی و درهم شکسته و خرد شده در اولین شب تیرماه 1376 در پنجاه و دو سالگی به مرگی خودخواسته جهان را بدرود گفت .

 

 

ترکیب زیبا و بی بدیل اشعار ترانه هایش با گویش محلی و نوای گیتار و ملودی های مدرن بدعتی در هنر موسیقی جنوب  ایران شد که بعدها راه را برای هنرمندان جوان دیگر روشن نمود اما بسی جای تاسف و حسرت که نخستین آلبوم ترانه‌هایش، ده سال پس از مرگش منتشر شده‌ و هنوز نامش ، اشعارش و ترانه های زیبایش برای نسل امروز ایران زمین ناشناخته و مهجور مانده است .

 

 

آیدا شاملو از او می گوید :

رامی«درها باز می‌شود به خانه ما پا می‌گذارد، دو تای‌اند انگار، می‌گذاردش زمین، از خودش بزرگتر است تکیه‌اش می‌دهد به دسته مبلی که شاملو در آن نشسته. می‌نشیند روی زمین کنار گیتارش، بی‌کلمه‌ای. با انگشتان هواییش آغاز می‌کند، آرام‌آرام، یکی‌شدن ساز و انسان.... طوفان به پا می‌کند. اشتیاق فضا را می‌آکند، نوای گرم مادرانه گیتار، و آواز حنجره زخمی رامی در حیرت چشم‌ها، نگاه‌ها، سکوت‌های محنت تبار ما را، از عاشیق‌ها تا تروبادورها، از کولی‌های گرانادا تا مالاگا، از سایات نووا تا مرسدس سوسا تا فرانسیس به‌بی. پیام‌آوران مهر و شفقت و دوستی، خنیاگران خسته، لحظه‌ها را نوشیدیم ساعت‌ها را لحظه بر لحظه‌ای گریست، شب شده‌است خنیاگر تنها خانه را ترک می‌کند با گیتارش این‌جا بود آیا...»

آیدا سرکیسیان، آذرماه ۱۳۸۴/ دهکده فردیس

 

 

 

شبانه

اینک دوباره

وقت هوائی دیگر است

هوائی از آنگونه که زندگی را

در مشامت عطر آگین میکند

و اندوه را

معنائی همسان شادمانی

می بخشاید.

غم را

در لبخندی میشکوفاند

و زشتی را

به هیئت جمالی می آراید.

باری

من خواهان هوائی تازه ام.

در سپیده دمان دهی سبز

احساس میکنم من

حضور عشق را

در رایحه ی گیسوانی که می شناسم

و قلبی که بیدریغ مرا دوست می دارد.

آری جهان

با دهکده ای کوچک و سبز

اکنون تنها بهشت من است

و اینجا

بر خاکی زاینده و مهربان

من درختی خواهم شد:

ریشه در اعماق

با انبوه جوانه ها

شکوفه

و برگ.

 سال ۱۳۵۸

لینک دانلود ترانه های رامی

 

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://baharsabz.persiangig.com/06-Khosha%20Fasli%20ke.mp3

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://baharsabz.persiangig.com/12-Ay%20Abnabat.mp3

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://baharsabz.persiangig.com/11-Avvalin%20Dokht.mp3

با سپاس از وب سایت خوب  http://rami.ir

دیشب قرار بود مجموعه بزرگ موسیقیایی ام را جمع آوری کنم

اما میان انبوهی از صفحات و کاست ها و سی دی ها ...

در میان فریادهای آذرخش و صدای پر شتاب باران  ...

همه شبم به ترانه و رویا گذشت ....

ماری لافورت   Marie Laforêt

خواننده مشهور فرانسوی

که نام اصلی اش Maïtena بوده به معنای "دوست داشته شده "

Maïtena Marie Brigitte Doumenach

در سال 1939 از پدر و مادر ارمنی تبار به دنیا آمد  ...

کودکی سختی را در زمان جنگ جهانی دوم به همراه مادر و خواهرش دور از پدر که در زندان آلمانها بود گذراند .

تنها سه ساله بود که به او تجاوز شد و کابوس این حادثه تلخ مدتها بر زندگیش سایه انداخت .

بعد از جنگ همه خانواده به والنسینس Valenciennes رفتند  و پدرش کارخانه ای را برای تولید قطعات ریل قطار به راه انداخت و مدتی بعد به پاریس رفتند  و ماری ادامه تحصیل داد و در مدرسه به کارهای نمایشی رو آورد .

 

در سال 1959 به جای خواهرش در یک کنسرت رادیویی شرکت کرد و برنده شد .

و کارگردانی به نام لوئیس ماله او را برای بازی در فبلم انتخاب کرد و از آن پس چهزه ای شناخته شده بود که در فیلمهای بسیاری در سال 1960 نقش آفرینی کرد و با کارگردانی به نام ژان گابریل البیکوکو ازدواج کرد . در فیلمها به آوازخوانی پرداخت و ترانه هایش به علت صدای لطیف و اشعار زیبا در فرانسه محبوب شد و بعدها ملودی ترانه هایش از موسیقی امریکای جنوبی و اروپای شرقی و ترانه های ارمنی و موسیقی پاپ انگلستان الهام گرفت .

 

او با آهنگساران و ترانه سراهای به نام در فرانسه همچون آندره پوپ André Popp و پیر کور  Pierre Cour همکاری کرد و در انتهای دهه شصت خواننده ای مشهور شد اما چون نمی توانست ترانه های دلخواهش را بخواند به تدریج علاقه اش را به خواندن از دست داد و به شهر ژنو در سوئیس رفت و گالری هنری در آنجا افتتاح کرد و موسیقی را کنار گذاشت .

 

در سال 1980 به بازی در فیلمهای فرانسوی  - ایتالیایی پرداخت و دوباره به دنیای موسیقی بازگشت ودر سال 1988 آلبوم مشهور Les Vendanges de l'amour را منتشر کرد و  در سال 1993 بار دیگر پا صحنه نمایش گذاشت و در سال 2005 تور دور فرانسه برگزار کرد و فروش کنسرتهایش بی نظیر بود  و آلبوم معروف دیگرش  به نام Fragile de A à Z released در سال 1994  به بازار راه پیدا کرد .

او در حال حاضر در  دامنه کوههای آلپ در کشور سوئیس زندگی می کند و دیگر به پاریس بازنگشت .

LA  PLAGE

ساحل

 

می توان بدوت ثروت

بدون حتی سکه ای  

همچون شاهزادگان زندگی کرد ...

اما بدون تندرستی ..

نه .. هرگز .. نمی توان ...

می توان بدون عظمت و شکوه ..

که در واقع هیچ نیست ..

ناشناخته در تاریخ اما آسوده زندگی کرد ..

اما بدون تندرستی ..

نه .. هرگز .. نمی توان ...

ضعفی شیرین و حسی خوب برای لمس شدن

آنچه از تولد با ما است

در میان آتش فروزان جوانی

لذت زاده می شود و عشق نیرو می بخشد

با تابشی خیره کننده...

اما بدون تندرستی ..

عشقی نخواهد بود ... نه هرگز ... نخواهد بود ...

بوسه خوشحالی کودک

اندوه را در میان اشکها محو می سازد ..  

پروردگارا ...

خرد و حکمت عظیمت ..

بارانی است همیشگی بر قلبهاهایمان

و مرهمی از عشق ...

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://baharsabz.persiangig.com/marie%20laforet%20-%20la%20plage.mp3

منبع : ویکی پدیا

پانصد روز پس از برکناری حسنی مبارک رئیس جمهوری سابق مصر که این روزها را در بیمارستانی نظامی پشت سر می گذارد و در ماراتنی نفس گیر که از میدان التحریر قاهره آغاز گردید و به صحنه آمدن 13 نامزد انتخابات ریاست جمهوری در دور اول و حذف و رد صلاحیت 10 نامزد توسط کمیته عالی انتخابات ریاست جمهوری مصر سرانجام احمد محمد شفيق نخست وزير سابق مصر و وزير سابق هواپيمايي اين کشور و محمد مرسی رئیس حزب آزادی و عدالت، شاخه سیاسی جماعت اخوان المسلمین به دور دوم راه یافتند و سرانجام رئيس کميته عالي انتخابات مصر در نشستي خبري، آقای  "محمد مرسي" را با 51 درصد آراء و 13 میلیون و دویست رای به عنوان رئيس جمهور قانوني و نهايي اين کشور معرفی نمود .

 

" محمد محمد مرسی عیسی العیاط  " در سال 1951 در روستای "العدوة" در استان الشرقیه به دنیا آمد و در سال 1978 در رشته مهندسی فلزات از دانشگاه قاهره در مقطع کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد و در سال 1979 میلادی با "‏نجلاء‏ ‏علي‏ ‏محمود" که دختر ‏دایی‌اش بود ازدواج کرد و سپس برای ادامه تحصیل به کالیفرنیا رفت و در سال 1982 موفق به اخذ دکتری در رشته متالوژی از دانشگاه جنوب کالیفرنیا شد و تا سال 1985 به عنوان استادیار در دانشگاه نورت ریج کالیفرنیا به تدریس پرداخت و بعدها به مصر بازگشت و بعنوان استاد و رئیس بخش مهندسی مواد در دانشکده مهندسی"الزقازیق" مشغول به کار شد.

 

او  از سال 1992 در دايره سياسي جماعت اخوان المسلمون مشغول به فعاليت شد و در سال 1995 و همچنين سال 2000 کانديداي انتخابات پارلمان الشعب شد که در سال 2000 موفق به راه‌يابي به پارلمان الشعب مصر شد و سمت سخنگوي جماعت اخوان المسلمون در پارلمان مصر را برعهده گرفت و این موفقیت تا حدود بسیار زیادی مدیون سخن ‌وری و توانایی گفتاریش در قانع کردن طرف مقابل بود . اگرچه این موفقیت آسان به دست نیامد و به گفته او برای جلوگیری از نامزد شدن وی در انتخابات ، پسرش احمد توسط ایادی رژیم حسنی مبارک و پس از آن خود مرسی به مدت هشت ماه بازداشت می‌شود.

 

 

شخصیت میانه رو و محافظه کار ولی وفادار و بسیار قابل اعتماد وی و 12 سال فعالیت سیاسی و اجتماعی از جمله دلایل موفقیت او در میان جماعت اخوان المسلمین بوده و موجب می شود تا با تأسیس حزب "آزادی و عدالت" نخستین حزب سیاسی جماعت اخوان المسلمین، مجلس شورای جماعت "مرسی" را به عنوان رئیس آن برگزیند.

از دوستان بسیار نزدیکش می توان به آقای خیرت الشاطر و محمد بدیع از رهبران جماعت اخوان المسلمین و "محمد ‏سعد‏ ‏الكتاتني"‌ رئیس پارلمان ملی مصر و عبدالمنعم ابوالفتوح نامزد دور اول انتخابات مصر اشاره کرد .

اگرچه همه در جماعت اخوان المسلمین چشم به شخصیت کاریزماتیک  "خیرت الشاطر"  داشتند اما رد صلاحیت وی باعث شد تا محمد مرسی به عنوان نامزد رسمی جماعت اخوان المسلمین و حزب آزادی و عدالت در انتخابات ریاست جمهوری مصر معرفی شود .

 

او دارای پنج فرزند است : احمد، پزشک اورولوژیست است و به تازگی متأهل شده ؛ شیما، دانش آموخته دانشکده علوم و دارای سه فرزند است ؛ اسامه، وکیل دادگستری است؛ عمر، دانش آموخته بازرگانی و اقتصاد و "عبدالله" هم دانش آموز است. در این بین، احمد و شیما به دلیل اینکه در آمریکا به دنیا آمده‌اند، دارای تابعیت آمریکایی نیز هستند.  همسرش می‌گوید او مردی بسیار صبور است و همواره در کارهای خانه کمک اوست. آشپزی را خوب می‌داند و انسانی قانع است و‌ هرآنچه برایش آورده شود بدون اعتراض می‌خورد.  آنها در آپارتمان زندگی می‌کنند و اوقات فراغت خود را مانند بسیاری از مصری‌ها به سواحل شمالی مصر در "اسکندریه" و "مطروح" و "العین الساخنه" می‌روند و در روز جمعه همه خانواده گرد هم جمع می‌شوند.

 

اهالی الزقازیق او را فرد دلسوزی می‌دانند که او همواره جویای حال مردم محل است و ممکن نیست مشکلی برای اهالی منطقه پیش آید و مهندس محمد تا جایی که در توان داشته باشد آن را رفع نکند، به همین دلیل محبوبیت خاصی در الزقازیق دارد و در این محل کسی نیست که او را نشناسد.  دفتر کارش صرف نظر از محل کار، محلی برای رفع مشکلات مردم و کمک به آنها نیز هست. 

نجلاء‏ ‏علي‏ ‏محمود در زمان تحصیلات مرسی در آمریکا، به گروه اخوان المسلمین پیوست، و پس از بازگشت به مصر بعنوان یک عضو فعال در کارهای خیریه و آموزش این گروه به فعالیت پرداخت . او می گوید تا یک سال و نیم پیش هیچ امیدی نداشتند و جمال مبارک را رئیس جمهور آینده می دیدند  اگرچه می دانستند با خواست مردم تغییر انجام خواهد شد و همین طور هم شد ، همچنین اصلأ تصور نمی کرده که همسرش برای انتخابات ریاست جمهوری نامزد شود و فکر می کرده او  نهایتاً به عنوان نخست وزیر انتخاب شود نه رئیس جمهور .

 

محمد مرسی درباره برنامه‌های خود پس از پیروزی و موفقیت در انتخابات می گوید :

«به اعتقاد من، 100 روز اول ریاست جمهوری هر رئیس جمهوری بسیار مهم است، چون ظرف این سه ماه باید مردم، تغییر و تحولات را به شکلی محسوس درک کنند و دریابند که انتخاب او، موجب ایجاد تغییر و تحولاتی در اوضاع و احوال آنها شده است، به همین دلیل باید پیش از هر اقدامی به وضعیت معیشتی مردم رسیدگی شود و این وضعیت در تمام سطوح بهبود محسوس و قابل توجه پیدا کند.»

اصلاح و رسیدگی به بخش‌های آموزش و پرورش ، کاستن از نظارت و کنترل دولت بر بخش خصوصی و تاکید بر استفاده و به خدمت گرفتن نیروهای متخصص و کارشناس و کارآمد از دیگر طرحهای ارائه شده توسط او است .

 

 

اگرچه محمد مرسی در اولین سخنرانی بعد از اعلام پیروزی وی در انتخابات ریاست جمهوری گفت که به خون شهدا متعهد باقی خواهد ماند و انقلاب مصر تا تحقق تمامی اهدافش ادامه خواهد یافت و به تمامی نیروهای پلیس مصر و  قضات مصر تحیت و سلام رساند و از اراده مردم مصر سخن گفت اما اقدام شورای عالی نظامی مصر در انحلال پارلمان و کاستن از اختیارات رئیس جمهور تا اندازه زیادی از حلاوت این پیروزی  کاسته و ابرهای تیره ای در افق آینده مصر خودنمایی می کنند .

 

منابع :

ویکی پدیا 

http://www.ammariyon.ir      

 

 

پی نوشت :

ترانه «یا المیدان»، اثری از گروه راک مصری :  «Cairokee»

با صدای خانم «عایده الایوبی» خواننده، نوازنده و آهنگساز مصری است....

او متولد 1964 است و از اواسط دهه ۱۹۹۰، عالم موسیقی را ترک کرده بود ....

و بعد از قیام مردم مصر با اجرای چند ترانه به صحنه موسیقی بازگشته ...

 

این روزها میان اعداد و ارقام گمشده ام ..

پرونده های قطور و تصمیمات مهم و نگرانی از بابت آینده ...

چه باید کرد و چه خواهد شد هایی ...

که مثل ابرهای سنگین و خاکستری آسمان امروز بر زندگیمان سایه انداخته ...

گرمای کلافه کننده و غبار خستگی و ترافیک هر روزه را ..

زیر جریان سرد و یخ زده و باطراوت آب جاری از دوش از یاد می برم ...

و فنجان چای تازه دم با عطر دارچین را به میهمانی خلوتم می خوانم   ..

و صدایی گرم که از عشق می خواند ..

 

زنی جوان به نام  Adele Laurie Blue Adkins یا با نام هنری اش Adele

در سال 1988 در شهر تاتنهام انگلستان به دنیا آمد از مادری جوان و تنها به نام پنی ادکینز و پدری که آنها را وقتی ادله سه ساله بود ترک کرد و دخترک هرگز او را نبخشید . چهارساله بود که خواندن را شروع کرد و الگویش دختران گروه " Spice Girls " بودند .

نه ساله بود که با مادرش که فروشنده مبلمان و برنامه ریز آموزشهای مخصوص بزرگسالان بود به برایتون نقل مکان کرد  و بعد شهر بریکستون و در آخر به محله وست نوروود در جنوب لندن  و در آنجا بود که او اولین ترانه اش را به نام Hometown Glory ضبط کرد در حالیکه فقط شانزده سال داشت .

در ماه می سال 2006 از مدرسه  BRIT School for Performing Arts & Technology فارغ التحصیل شد . چهار ماه بعد از فارغ التحصیلی دو ترانه  از او مقام چهارم  را در وب سایت PlatformsMagazine.com بدست آوردند و حرکت او در جاده موسیقی آغاز شد . شرکت در کنسرتهای بسیار و ترانه هایی که جوایز موسیقی را به خود اختصاص می داد .

در سال 2008 خانه مادرش را ترک کرد تا در ناتینگ هیل به تنهایی زندگی کند و بتواند نوشیدن الکل را ترک کند و آلبوم ترانه های همان سالش توانست تا جولای 2009 بیش از دو میلیون نسخه فروش داشته باشد  و او را برنده جایزه " بهترین هنرمند جدید"  در پنجاه و یکمین مسابقات Grammy Awards نماید و با موفقیتهای بعدی او توانست اولین خواننده ای باشد که رکورد فروش سه میلیون نسخه از آلبومهایش را در طول یک سال در انگلستان  برجای بگذارد .

ابتلا به نوعی پولیپ خوش خیم روی تارهای صوتی اش و عمل جراحی بعد از آن او را برای مدتی از صحنه موسیقی دور نگاه داشت اما او با موفقیت به صحنه رقابت بازگشت تا شش جایزه Grammy Awards را در سال 2012  به همراه عنوان بهترین آلبوم سال را از آن خود کند .

اندامی کمی چاق با صورتی دلنشین و دخترکانه و موهای بلوند عروسکی  و صدایی  کنترالتو و قوی با تحریرهای لطیف  و نرم او را به چهره محبوب این روزهای موسیقی بریتانیا تبدیل کرده .

سبک موسیقی او R&B, soul, country soul, blues, jazz است و دو آلبوم با نامهای 19 و 21 منتشر کرده و از ترانه های مشهورش می توان از :

Set Fire To The Rain  ، Someone Like You ، Daydreamer یاد کرد .

برای این پست ترانه ای از او را انتخاب کرده ام به نام  :

Make You Feel My Love

تا عشقم را احساس كني ...

 

وقتي باران بر چهره ات می بارد

و همه جهان با تو سرجنگ آغازيده

آغوش گرمم را پيشكش ات خواهم كرد

تا عشقم را احساس كنی ...

 

آن هنگام كه شب سايه مي افكند و ستاره ها پديدار مي شوند

و كسي اشكهايت را نمي سترد

مي توانم به درازای ميليونها سال

تو را در آغوش بگيرم

تا عشقم را احساس كني  ...

 

ميدانم كه هنوز مرددی

اما اشتباهي در انتخابت نبوده

از همان لحظه كه ديدم ات اين را می دانستم

شكی در خاطرم راه نيافت كه تو به من تعلق داری

گرسنگی خواهم كشيد 

کتک خواهم خورد

در خیابانها بر زمین خواهم افتاد

و هر کاری برایت خواهم کرد

تا عشقم را احساس کنی ...

 

طوفانها بر دریای مواج و جاده های افسوس می تازند

بادهای دگرگونی ،  وحشی و آزاد می وزند

اما هرگز همچو منی نخواهی یافت

می توانم شادمانت کنم

رویاهایت را تحقق ببخشم

هرکاری برایت انجام دهم

برای تو به انتهای جهان بروم

تا عشقم را احساس کنی ....

 

کودکی ام میان مردانی گذشت ...

که مرد بودن برایشان با جوانمردی و شرف و عزت نفس و شجاعت و صراحت توام بود ...

مردانی که پشت چهره ای با صلابت و قامتی راست و دستانی قوی ...

دلی از بلور داشتند ..

و نگاهشان که به نگاه محبوب گره می خورد ..

شرم روی پیشانیشان عرق حیا می نشاند ..

و پلک چشمهایشان را می بست ...

و شاید همین بود که محبوبترین آدمها برایم در فیلمهای سیاه و سفید روی پرده سینما ..

آنها بودند که بریده از مال دنیا چشم به محبت زنانه ای داشتند که مامن آرامششان شود ..

و در وادی عشق سر به زیر تیغ می گذاشتند و از باختن جان هراسی شان نبود ...

 

صحنه ای هست از ساخته های  بزرگمرد سینمای ایران شادروان علی حاتمی

در فیلم " طوقی "

که آسید مرتضی دلبسته به عشق طوبی  دختر شیرازی سیاه چشم  ...

که قرار بود نامزد دایی اش باشد ..

و حالا صاحب دل و دینش شده بود ..

روی به آینه می کند و چشمهای دایی اش  آقا " مصطفی " را در قاب تیره عکس گواه می گیرد   ..

که هرچه بود و هست کار دل است ...

و چاره عشق تنها عشق است و بس ....

«سلام!

دایی ایوالله، ایوالله!

این لقمه‌ایه که تو، تو سفره ما گذاشتی؛ وگرنه من کجا و شیراز کجا؟

 سرتو درد نیارم دایی، این دل لانتوری خودشو باخته، دایی با توام، پاک آق‌مرتضی افتاده تو هچل، نه راه پس داره، نه راه پیش.

دایی مصطفی! هر چی خودمو زدم به اون راه، دله دس ور دار نشد. صد رحمت به صد تا نیش چاقو. همچی زُق‌رُق می‌کُنه، همچی زُق‌زُق می‌کُنه که چار ستون بدنم می‌لرزه.

سرتو درد نیارم؛ تو مایه‌های نامردیه. نالوطی هیچی سرش نمی‌شه. یک بی‌آبروییه که دویّومی‌ش خودشه. بد جوری خودشو باخته، رسوا الی‌الله، فهمیدی؟ راحتت کنم، کار آقا مرتضی افتاده دست یه الف دل. چی بگم؟ حکم، حکم اونه، دِ نالوطی. . . اینارو نخونده بودم، این دیگه چه رنگشه، حیرونم!

یه آدم گنده باهاس بشه نوچۀ یه وجب دل، آخه چرا باهاس همچی باشه؟ کی گفته؟ مگه من کی‌ام؟ کی گفته که یه جوجه دل بشه اختیاردار آدمیزاد؟

 

دایی اینو بهت بگم: آدم، آدم ول معطله. . . من، من اینو می‌خوام، اونو می‌خوام نداره. باهاس دید که، باهاس دید که اون صاحب مُرده چی می‌خواد. این، این درست نیست دایی، درست نیست.

کار از یه جا خرابه. . . حالا از کجا خرابه، باهاس، باهاس، وقت گرفت از اوستا کریم پرسید.

دختر شیرازی، دل مارو بُردی

بُردی دل ما، غم ما نخوردی

 

چی بگم؟ آره، آره مگه من کی‌ام؟ دِ درسته، حالیمه، من نه، تو. . . آره تو! تو که سرت تو حسابه.

چی؟ آره مچللی‌یه، مچللی‌یه، چی میگه اون چشات دایی، چی میگه اون چشات؟

آره، ریتن تنه، لاتی پیتاله. آره من سیا شدم، سیا شدم. خیلی خُب، مگه من، مگه من، مگه من، کی‌ام؟ چرا به من میگی؟ مگه من کردم؟ مگه من گفتم؟ مگه من خواستم، من که سرم تو کفترام بود. کفترام.

تو، تو، تو منو راهی شیراز کردی، تو، دایی، تو منو هوایی کردی. . . کفترام. . .»

http://www.4shared.com/mp3/YL-71c0x/Na_Digeh.html

کسانی که مسافر کشور روسیه بوده اند ....

به خوبی با مجسمه های معروف ماتروشکا matryoshka

یا عروسکهای زیبای تو در توی کوچک شونده که داخل یکدیگر قرار می گیرند آشنا هستند .

و حتما چند تای آنها سوغات سفرشان بوده .

" سرگی مالیوتین " نقاش مشهور روسی ، با الهام از مجموعه‌ای از عروسک‌های چوبی ژاپنی که هفت خدای بخت و اقبال را نشان می‌دادند و بزرگ‌ترین عروسک مربوط به Fukurokuju، - خدایی خوشحال و تاس، دارای چانه‌ای بسیار دراز - بود که درون آن ۶ خدای دیگر تودرتو قرار داشتند ، عروسکهایی را طراحی کرد .

 

این طرح توسط " واسیلی وزدوچکین " صنعتگری معروف ، در یک کارگاه اسباب‌بازی تراشیده شد و توسط سرگی مالیوتین نقاشی شد. این نمونه از ۸ عروسک تشکیل شده بود؛ که بیرونی‌ترین آن دختری با خروس بود، و پس از آن ۶ عروسک دختر دیگر و یک عروسک پسر و درونی‌ترین آن‌ها یک نوزاد بود.

نام این عروسکها را ماتروشکا گذاشتند که واژهٔ «ماتروشکا» برگرفته از اسم‌های روسی ماتریونا (Matryona) و ماتریوشا (Matriosha) است که برای دختران روس به کار می‌رود. حرف «ک» در ماتروشکا، «ک» تصغیر است.

 

در سال ۱۹۰۰ میلادی ، «م.ا. مامونتووا»، همسر «ساوا مامونتوو» هنرشناس معروف روسیه ، عروسک‌ها را در نمایشگاهی جهانی در پاریس به نمایش گذاشت و این اسباب‌بازی، مدال برنز دریافت کرد و به زودی در دیگر نقاط روسیه بسیاری آغاز به ساخت ماتروشکاها در سبک‌های گوناگون کردند.

عروسک‌های توخالی از چوب درخت زیرفون (کُپ) و در تعداد ۵ یا بیشتر یا کمتر و به صورت تو در تو با تزیینات و رنگ آمیزی متنوعی ساخته می‌شود . ماتروشکا از اواخر سدهٔ نوزده میلادی به عنوان نماد و هدیه یادگاری روسیه درآمده‌است.

 

هنرمندان نوین، سبک‌های گوناگونی از عروسک‌های تودرتو ساختند. معمول‌ترین موضوع، مجموعهٔ حیوانات، نقاشی پرتره و کاریکاتورهای سیاست‌مداران مشهور، موسیقی‌دانان، و ستاره‌های نامدار فیلم‌ها بودند. عروسک‌های ماتروشکا که رهبران کمونیست روسیه را تصویر کرده‌بودند، در سال‌های آغازین دههٔ پایانی هزارهٔ میلادی، با تجزیه شوروی، بسیار محبوب شدند. امروزه بسیاری از هنرمندان با استعداد روسیه در نقاشی عروسک‌های ماتروشکا تخصص دارند که مقولات تخصصی از اشیاء، مردم و طبیعت را تصویر می‌کنند.

 

اگرچه اصل اشیای تودرتو در روسیه آشنا بوده‌است و به سیب‌های تراشیدهٔ چوبی و تخم‌مرغ‌های عید پاک در سال  1885 باز می‌گردد که دارای مرغ، جوجه، تخم‌مرغ و زرده تخم‌مرغ تودرتو بوده‌اند.

" ماتروشکا " نسخه مردانه نیز دارد که عموماً بابوشکا (babushka) یا ددوشکا (dedushka) نامیده می‌شود و پیرمردی روس است.

و حالا هشت مادربزرگ سرحال و شاد روسی با چشمهای خندان و گونه های صورتی ....

از دهکده " بورانوف"  ( Buranovo ) در غرب منطقه " Udmurtia " ....

که جایی است در منطقه سردسیر اورال میانی و مابین رودخانه های " Kama " و " Vyatka "

همچون عروسکهای زیبای ماتروشکا با لباسهای سنتی در رنگهای زنده و شاد و سربندهای مخصوص زنان روستایی و گالشهای چوبی گروه موسیقی را تشکیل داده اند به نام :

بورانوفسکی بابوشکی  " Buranovskiye Babushki "

که به معنای مادربزرگهای اهل بورانوف است .

آوازهای زیبا و اجرای منحصر به فرد این گروه در سراسر روسیه شهرت بسیار پیدا کرده .

اعضای گروه عبارتند :

زویا ، گالینا ، ناتالیا ، والنتینا ، یکاترینا ، گرانیا ، آلوتینا ، یلیزاوتا و مدیر هنریشان " اولگا "

Granya Baysarova ،  Alevtina Begisheva ، Zoya Dorodova ، Galina Koneva ،Natalya Pugachyova ،Valentina Pyatchenko ،  Yekaterina Shklyaeva ، Yelizaveta Zarbatova

Olga Tuktaryova – artistic director

آنها در دهکده خود همچون سایر زنان دیگر ،

به کارهای معمول خانه و آشپزی و نگهداری از حیوانات اهلی شان مشغولند 

و البته همچون اغلب خانمها در باره سنشان علاقه ای به صحبت ندارند .

در زمان کنسرتها آنها تبدیل به هنرمندانی می شوند

که لباسهایشان را عوض می کنند و به طور جدی به تمرین می پردازند

و با انرژی  فوق العاده ای به روی صحنه می روند .

و از آوازهای قدیمی فولکلوریک روستایشان تا پاپ مدرن را با چنان شور و  نشاطی اجرا می کنند

که شنوندگان و تماشاگران برنامه هایشان را بی اختیار به وجد می آورد  .

آنها برنده چندین مسابقه موسیقی داخل کشورشان شدند

و حالا با اجراهای بین المللی ، آوازه این مادربزرگها در چهان پیچیده است .

در مصاحبه ای با خبرنگار فرانس پرس مادربزرگها گفتند که به دنبال شهرت و ثروت نیستند .

و درآمد کنسرتها برای ساخت کلیسیایی در دهکده کوچکشان صرف می شود .

ترانه وبلاگ " مهمانی برای همه " Party for Everybody

با اجرای این گروه است .

http://www.4shared.com/video/E_o49ZWS/Buranovskiye_Babushki_-_Party_.html

پی نوشت :

منابع این پست بسیار بسیار گوناگون بود  ..

از ویکی پدیا تا فرانس پرس و وب سایتهای موسیقی فولکور کشور روسیه

برای پیدا کردن تصاویر مادربزرگها در دهکده شان شاید بیش از یک ساعت وقت صرف شد .

امید که لذت ببرید .

مهردشت يكي از شهرهاي استان يزد در بخش بهمن شهرستان ابر كوه است .

جايي در نزديكي كوير ابر كوه ...

سه روستا دارد :

مهرآباد، اِردی و نصرت‌آباد كه آقاي عباس فلاح زاده ساكن روستاي مهر آباد است .

مردي كه 126 سال از خداوند عمر گرفته و حالا در خانه اي خشتي و ساده زندگي مي كند .

در جواني چوپاني مي كرده و گوسفندان را به چرا مي برده و پانزده ساله بوده كه در سال 1279 براي او شناسنامه مي گيرند .

هنوز خاطرات بسياري را در گنج خانه ذهنش دارد . خاطراتي كه به روايتهاي مردم هم آميخته شده ..

از اجمد شاه قاجار و ماشين دودي تا كشف حجاب زمان رضاخان و ملي شدن نفت و انقلاب 57 را هم در ذهنش ضبط كرده ...

نقل هم خوب مي گويد آن هم با لهجه شيرين و پر آب و تاب و حماسي :

" یک زمانی در روستا دزد و راهزن زیاد بود. یادم هست یک تفنگچی در روستایمان بود به نام علی کریمی. او تفنگچی قابلی بود و در همین حد برایتان بگویم که اگر یک سکه به آسمان پرتاب می‌کردید او سکه را میان زمین و آسمان نشانه می‌گرفت و تیرش خطا نمی‌رفت. یک روز که من مثل همیشه گوسفندان را برای چرا به دشت برده بودم راهزن‌ها به من حمله کردند و مرا به درختی بستند.

در این میان چند نفر از اهالی روستا که شاهد این صحنه بودند خبر را به گوش تفنگچی روستا رساندند. علی کریمی هم خودش را به سرعت به محلی که مرا را به درخت بسته بودند رساند. راهزن‌ها سه نفر بودند .خیلی ترسیده بودم. تفنگچی روستایمان به راهزن‌ها گفت اگر عباس را‌‌ رها نکنید گوش اسبتان را نشانه می‌گیرم. راهزن‌ها این موضوع را جدی نگرفتند و علی کریمی با تفنگ گوش اسب‌های راهزن‌ها را نشانه گرفت.

اما باز راهزن‌ها کوتاه نیامدند و این بار تفنگچی به آن‌ها گفت می‌خواهید کلاه‌تان را هم هدف بگیرم . در این میان راهزن‌ها که موضوع را جدی نگرفته بودند زدند زیر خنده و به تفنگچی گفتند اگر راست می‌گویی بزن. آن‌ها کلاه‌های نمدی که به کلاه‌های ناصرخانی معروف بود روی سرشان گذاشته بودند.

این بار تفنگچی قابل روستایمان، کلاه‌های راهزنان را زد. شاید اگر آن‌ها می‌دانستند کریمی چگونه مردی است هیچ‌گاه او را مسخره نمی‌کردند چراکه تفنگچی بعد از زدن کلاه‌ها سه تیر خلاص را در قلب راهزنان خالی کرد و من از آن مهلکه نجات پیدا کردم.

یک بار هم یکی از بستگانم به دام آن‌ها افتاد و این بار خودم خبر را به گوش علی کریمی، تفنگچی روستا رساندم و کریمی بار دیگر راهزن را از فاصله‌ای دور نشانه گرفت و او را از پا درآورد.

عباس آقا می‌گوید:

«آن زمان راهزن خیلی زیاد بود . در حقیقت تعداد زیادی راهزن در حدود ۷۰ نفر به روستا‌ها حمله می‌بردند و اموال مردم را از آن‌ها می‌گرفتند و پس از آزار و اذیتشان روستا را ترک می‌کردند. اما وقتی این راهزنان به روستای ما رسیدند امیر مفخم که آن زمان هنوز عنوان سرداری نداشت به راهزنان حمله برد و آن‌ها را از پا درآورد و آرامش بار دیگر به روستا‌ها بازگشت.

اما موضوع جالب اینجا بود که این راهزنان یک بار شتر به همراه داشتند که وقتی افراد مفخم در حال تجسس آن بودند کودک ۳ ساله‌ای را پیدا می‌کنند که خشکش کرده بودند و داخل شکم آن پر از جواهرات بود،.

بعد از این ماجرا، احمدشاه قاجار زمانی که متوجه شد امیرمفخم دست به چنین کاری زده از او تقدیر کرد و در لوح تقدیری از این مرد به عنوان سردار یاد کرد و به رسم تشکر به او تفنگی هدیه اد که قنداقش طلاکوب شده بود. دیگر از آن زمان بود که همه به امیرمفخم می‌گفتند سردار امیرمفخم. "

آقاي فلاح‌زاده زمان شیوع طاعون را هم به خاطر دارد. او حتی پدر و مادرش را در طاعون از دست داد و زیر دست یکی از برادر‌ها و یکی دیگر از بستگانش بزرگ شد.

در سن ۴۵ سالگی ازدواج کرد. زنش ۳۰ سال از خودش کوچک‌تر است و او حالا ۶ دختر دارد و یک پسر در حدود ۷۰ نوه و نتیجه . او از زندگی آرامی که دارد راضی است و خدا را به خاطر طول عمر و زندگی سالمی که به او داده است شکر می‌کند.

به گفته اهالی روستای مهرآباد پیرمرد هنوز هم مثل زمان جوانی‌اش گوسفندان را برای چرا به دشت و بیابان می‌برد و هیچ وقت کسی او را ندیده که نشسته نماز بخواند.

با وجود کهولت سن هنوز چهارشانه و سرحال است و همه اهالی روستا این مرد را به رفتارهای شایسته و سنجیده‌اش می‌شناسند .

لب به خوراکی‌های صنعتی نمی‌زند و ترجیح می‌دهد موادی که برای خورد و خوراکش استفاده می‌کند طبیعی باشند. از روغن حیوانی گرفته تا میوه و سبزیجات تازه.

صبح زود برای خواندن نماز صبح بیدار می‌شود و بعد از آن با خوردن صبحانه‌ای ساده راهی دشت می‌شود. همراه با گوسفندانش.

عادت دارد در هوای پاک روستا و دشت پیاده روی کرده و نفسی تازه کند. غذایش نان و ماست و روغن حیوانی است و وقتی گوسفندی ذبح می‌شود پیرمرد روغن دمبه را به راحتی استفاده می‌کند.

تا به امروز قرص هم نخورده و اگر مشکلی پیدا کند ترجیح می‌دهد با داروهای گیاهی خودش را درمان کند. مثلا با دم کردن پونه و گیاهان دیگری که خاصیت درمانی دارند.

از گوشت مرغ هم استفاده نمی‌کند مگر اینکه مرغش رسمی باشد نه مرغ‌هایی که در بیرون می‌فروشند.

معتقد است مرغ‌های هورمونی برای بدن زیان دارد و او ترجیح می‌دهد به جای استفاده از گوشت مرغ که به نظرش مزه کاه می‌دهد، از گوشت قرمزی که از قربانی کردن گوسفندان خودش به دست می‌آید استفاده کند. پیرمرد هنوز کمرش خم نشده و با ۱۷۰ سانتی متر قد به گفته اطرافیانش نمازش را ایستاده می‌خواند. ریزش مو ندارد و مو‌هایش نسبت به پیرمردان دیگر روستا زیاد سفید نشده و به اصطلاح جوگندمی است.

او  راز طول عمرش را تغذیه سالم و پیاده روی می‌داند.

منبع خبر :

www.ghatreh.com

 

چندین و چند صفحه سی و سه دور قدیمی یادگار اولین سفرم به پاریس است ..

که تمام قفسه های مغازه کوچک را به دنبالش گشتم ..

تا صدایی را بیابم که مرا جادو کرده بود ...

 

" شارلز آزناوور "    CHARLES AZNAVOUR  ..

با نام اصلی اش " شاهنور وارناق آزاناووریان "  Shahnour Varenagh Aznavourian

در سال 1924 در پاریس از پدر و مادری ارمنی به دنیا آمد .

پدرش آشپز بود و او از نه سالگی روی صحنه رفت و آواز خواند و رقصید .

و بعدها در تئاتر هم به ایفای نقش پرداخت و نام هنری " آناوور "  را برای خود انتخاب کرد .

ادیت پیاف خوانده مشهور فرانسوی مبهوت صدای او شد و او را با خود به به تورهای فرانسه و آمریکا برد .

به خاطر ترانه های عاشقانه و پر احساسش به او لقب فرانک سیناترای فرانسه را داده اند .

 

مردی با قامت کوتاه و چشمها و ابروان تیره و شیارهای عمیق در چهره ...

و صدایی منحصر به فرد که در فواصل بالا شفاف و زنگ دار است و در نتهای پایین خش دار و عمیق ...

او یکی از قدیمی ترین خوانندگان مرد فرانسه است که توانسته شهرتی جهانی را برای بیش از 50 سال حفظ نماید

بیش از صد آلبوم و 1000 ترانه به زبانهای :

فرانسوی ، انگلیسی ، ایتالیایی ، اسپانیایی ،  آلمانی ،  روسی و ارمنی از او به یادگار مانده است .

علاوه بر خوانندگی او از دهه 1950 وارد سینما شد و در بیش از 60 فیلم بازی کرد.

اولین آنها " سر مقابل دیوارها " به کارگردانی فرانژو بود .

 

و معروفترین آنها :

" به پیانیست شلیک کنید " به کارگردانی فرانسوا تروفو

" گذرگاه راین "  اثری از کایات

و " ادیت و مارسل " به کارگردانی لولوش است .

در سال 1972 خاطراتش را در کتابي با نام آزناوور به روايت آزناوور منتشر ساخت .

 

و در سال 1974 با اجرای ترانه "she" در بریتانیا به موفقیت بزرگی دست پیداکرد و این ترانه به صدر جدول تک ‌آهنگ‌های بریتانیا رسید و همچنین در سال 1975 در سراسر جهان بیش از یک میلیون نسخه به فروش رسید که جایزه صفحه طلایی را نصیب این آهنگ کلاسیک کرد.

از دیگر ترانه‌های مشهور وی به انگلیسی می‌توان به "Dance in the Old Fashioned Way" اشاره کرد.

او به همراه دوست قدیمی خود " لون سایان"  ”Levon Sayan“ موسس یک بنیاد خیریه به نام "آزناوور برای ارمنستان" است.

 

آزناوور" تور جهانی خداحافظی خودش را در اواخر سال 2006 آغاز کرد که تا به امروز ادامه دارد.

درسال 2009 وی به عنوان سفیر ارمنستان در سوییس و همچنین نماینده دایم این کشور در سازمان ملل متحد در ژنو منصوب شد.

 

 

ترانه " ایزابل " او را بسیار دوست می دارم ....

اجرایی دکلمه وار و پر احساس که در قلب آدمی ته نشین می شود ...

 

 

 

مدت مدیدی بود که دلتنگ بودم  

و تصور بیداری از اوهام ممکن نبود ..

اما صدایت همانی بود که جستجویش می کردم   

و آرزوی اینکه پیش از آنکه درنگ کنی ...

دوستم داشته باشی ...

ایزابل .... محبوب من ...

 

همچون لغزیدن انگشتان میان شکاف سنگهای سخت ...

عشق به نرمی زیر پوستم خزید ...

با نهایت سماجت و قدرت ...

و اینک دیگر آرامش از وجودم رخت بربسته است ...

ایزابل ... محبوبم ...

 

ساعتهای با تو بودن گذرا همچون ثانیه ها است ..

و روزهای دوری از تو به اندازه سالها ...

چه کسی به عشقم طعم عذاب بخشید ...

آنها که ورای تصورم ، جسمم را پریشان کردند ...

ایزابل ... محبوبم ...

 

تو در وجودم در آمیخته ای  ... همچون نوری در تاریکی ...

برای عشقت زیستم و اینک زمان مرگم فرا رسیده ...

و من تنها دلخوش به نوازش سایه تو هستم ...

آه ! ...  اگر سرنوشتت را برای همیشه به من گره می زدی ...

ایزابل ... محبوبم ...

http://www.4shared.com/mp3/dIJ595bu/Charles_Aznavour_-_Isabelle_-_.html

 

 

روز شنبه بیست و سوم  اردیبهشت ، زادروز فاطمه زهرا ( س )

در تقویم رسمی کشور به نام روز " زن " نام نهاده شده است.

با تبریک و تهنیت پیشاپیش به همه بانوان ایرانی در سراسر کشور ..

سعی می کنم در این مجال اندک یادی شود

از همه آنان که دستان پر مهرشان ایران زمین را می سازد .... 

خانم دکتر هایده شیرزادی متولد 1338 است .

در شهر گیلانغرب در جنوب استان  کرمانشاه به دنیا آمده ،

شهری که بیشتر ساکنینش روستائیان و عشایرند که به کشاورزی و دامداری مشغولند.

دوران شش ساله دبستان که تمام شد چون دبیرستان دخترانه در شهرشان نبود ، تنها انتخاب برای او و سایر دختران هم سنش ماندن در خانه بود  اما او با همان شش کلاس سواد شروع به درس دادن به بچه های کوچک کرد.

به صورت متفرقه دوران دبیرستان را گذراند و فوق دیپلم حرفه و فن برای معلمی گرفت و 2 سال معلم راهنمایی بود

تا آنکه سال 1364 برای ادامه تحصیل به آلمان رفت .

ابتدا زبان آلمانی آموخت و در دبیرستان ثبت نام کرد و مجدد دیپلم گرفت .

 از دانشگاه کاسل ( KASSEL UNIVERSITY   (    http://www.uni-kassel.de/uni/index.php?id=17

شهر هسن (HESSEN  ) در رشته مهندسی کشاورزی بین المللی فارغ التحصیل شد .

دانشگاه کاسل در آن زمان پيشرو علم کشاورزی ارگانيک و انرژی های نو بود و حتی اولين دانشکده محيط زيست آلمان در اين دانشگاه شروع شد و طرح تفکيک پسماندهای آلی برای اولين بار در جهان زير نظر اساتيد دانشگاه کاسل انجام گرفت.

بعد از اتمام تحصيل در رشته کشاورزی بين المللی در سال 71 به ايران بازگشت و پيشنهاد طرح کمپوست کرمانشاه را به مسئولين استان کرمانشاه ارائه داد  اما شرايط فراهم نبود و اين موضوع را ضروری ندانستند .

با مراجعات مکرر به مسئولين استان نتيجه ای حاصل نشد و او با خود فکر کرد شاید دانش و استدلال او نتوانسته مسئولین را توجیه کند .

عشقی که به وطن داشت او را در راه از میان برداشتن موانع یاری کرد .

بار دیگر  به آلمان باز گشت ، برای گرفتن مدرک دکتری و تخصص و کسب اعتماد به نفس و توان مبارزه و جلب اعتماد دیگران و مسئولان.

او  می گوید: «مبارزه کردم و موفق شدم... جهانی فکر کنید، منطقه ای عمل کنید.»

در رشته اکولوژی حفاظت محيط زيست ادامه تحصیل داد و تمامی تحقيقاتش را در خصوص مديريت پسماند ايران تحقيق کرد و به اين نتيجه رسيد که راهکارهايی که برای کشورهای درحال توسعه  مطرح می شود فقط برای کشورهای صنعتی مفید است و کاربرد آن بصورت عمومی برای ايران ممکن نيست و این باعث شد تا موضوع تز تحقیق دکترایش را در این زمینه انتخاب کند .

با همسرش در آلمان آشنا شد و شرط قبول پیشنهاد ازدواج را بازگشت به ایران و زندگی در وطن گذاشت .

وطنی که عاشقانه دوستش داشت ...

وقتی به ایران بازگشت ،  شهرداری کرمانشاه هنوز آمادگی اجرای چنين طرحی را نداشت .

او به شهرهای ديگر از جمله تهران و شهرهای شمال که مشکل زباله داشتند مراجعه کرد و هدفش را توضيح داد اما هيچ کدام ميسر نشد .

به لحاظ اهميت زيست محيطی موضوع برای ايران تصميم گرفت خود شروع کند.

در سال 1375 درخواست مجوز احداث واحد بيوکمپوست را از صنايع استان نمود و تنها سرمايه اش ، علمی بود که کسب کرده بود و علم را به ثروت يعنی سرمايه تبديل کردن آسان نبود.

شعار «خواستن توانستن است» هميشه همراه او بود .

درخواست وام کرد و با تلاش بسیار  موفق به دريافت وام شد و سهم آورده را دانشش  اعلام کرد .

با پيگيری های فراوان در سال 1377 مسئولين وقت شهرداری کرمانشاه تصميم به مشارکت در اجرای طرح گرفتند .

خانم شیرزادی  ، شرکت " بازيافت مواد و توليد کودآلی کرمانشاه " را تأسيس کرد .

http://www.rck.co.ir

بهره برداري از اولين پروژه بيوكمپوست همراه با اجراي طرحهاي آموزش تفكيك پسماندها در كرمانشاه در سال 1380 آغاز شد.

با تكميل طرح در دو مرحله سال 83 و 86 تمامي پسماندهاي اين شهر كه روزانه 500 تن مي باشد به محل پروژه مزبور منتقل و 80 درصد آن به طور كامل بازيافت مي شود.

براي پردازش باقيمانده 20 درصد پسماندها وتبديل آن مواد به جايگزين انرژي (RDF )، ماشين آلات خريداري شد و به اين ترتيب شهر كرمانشاه اولين شهر ايران است كه تمامي پسماندهاي خانگي آن بازيافت و پردازش مي شود و دیگر دفن زباله در این شهر وجود ندارد و شیرابه ای وارد زمین پاک نمی شود.

از بازیافت این پسماند ها سوخت کارخانه سیمان کرمانشاه نیز تامین می شود و کود کشاورزی مناسب برای کشاورزان در دسترس آنان قرار می گیرد و بیش از 700 شغل ایجاد می شود...

امروز پس از ده سال طرح کرمانشاه به عنوان يک الگوی مثبت برای اکثر شهرهای ايران پذيرفته شده است.

به طور مستقيم در پروژه بازيافت کرمانشاه 70 نفر مشغول به کار هستند.

علاوه بر این طرح ،  خانم شیرزادی مطالعات مديريت حدود 60 شهر ايران را انجام داده و يک تيم مهندسی از جوانان کرمانشاه را (حدود 35 نفر) آموزش داده است و در حال انجام فاز مطالعاتی يا نظارت بر اجرای طرح های ساير شهرها می باشند  .

شرکت بازيافت مواد و توليد کودآلی کرمانشاه ، نماينده انحصاری شركت  Komptech  سازنده ماشين آلات بازيافت پسماندها از آلمان و اتريش و شرکت Austropersen  سازنده دستگاه های پرس می باشد .

محصولات شرکت عبارتند از :

کود کمپوست و بیو کمپوست

پسماندهای خشک بازیافتی  

و پسماندهای قابل اشتعال دارای ارزش حرارتی برای مصرف انرژی RDF

در حال حاضر شركت بازيافت كرمانشاه طرح هاي مشاوره اي ، مطالعاتي و اجرايي حدود 65 شهر و 2000 روستا را در كشور بر عهده دارد .

خانم شیرزادی در سال 1382 جایزه ملی محیط زیست را دریافت کرده اند...

در سالهای 83 و 84 به پاس نوآوري در اجراي طرحهاي مديريت پسماند، موفق به كسب جايزه شاخص مديريت پسماند كشور شدند .

در سال 85  با فراهم كردن زمينه 700 شغل به عنوان كارآفرين برتر ملي كشور برگزيده شده و لوح تقديري با امضاي رئيس جمهور از وزير كار دريافت كردند .

و در سال 1386 به پاس مطالعات علمي- كاربردي مديريت پسماند 70 شهر و 200 روستا به صورت منطقه اي در ايران و تلاش و نوآوري براي اجراي طرحهاي الگويي مديريت پسماند، به عنوان بانوی نخبه كشور انتخاب شده و از طرف رئيس جمهور لوح تقدير به ایشان اهداء شد .

اما گفته هایشان حاکی از نگاهی وسیع به مسائل محیط زیست است   :

" ما امروز خیلی چیزها را وارد می کنیم. ما امروز یک مصرف کننده بزرگ هستیم. اما ما نمی توانیم چند چیز را هرگز وارد کنیم: محیط زیست، خاک، آب، بهداشت و سلامتی .

ما در کشور ایران 1% جمعیت کل جهان را داریم، 7 % تمامی  ذخایر جهان را در اختیار داریم، اما در شاخص توسعه یافتگی رتبه 85 ام را به خودمان اختصاص داده ایم و این هم به این خاطر است که از سه شاخص توسعه یافتگی کشورها (وضعیت درآمد سرانه افراد، سطح سواد و امید به زندگی)، ما تنها از نظر تعداد جمعیت تحصیل کرده رتبه بالایی را داریم وگرنه امروز جایگاه مان از نظر شاخص توسعه یافتگی در انتهای جدول کشورهای جهان بود.

و متاسفانه ایران رتبه 10 ام کشورهای تخریب کننده محیط زیست را در دنیا به خودش اختصاص داده است.

فرهنگ محیط زیست از کشور ایران برخاسته است. ما روز نیآزردن چهار گوهران (آب، باد، خاک، آتش) را در کارنامه ایرانی های باستان داریم. یعنی دوم اردیبهشت که امروز دنیا آن را روز زمین پاک می خواند. ما حتی مرده هایمان را دفن نمی کردیم تا زمین آلوده نشود. ما به درختان احترام می گذاشتیم.

اما افسوس که امروز ایران 14 امین تولید کننده گاز های گلخانه ای در بخش صنعت، 13 امین تولید کننده گازهای گلخانه ای در بخش ترابری و 6 امین تولید کننده گازهای گلخانه ای در بخش کشاورزی در جهان است.

افسوس که ما که ایرانی مان می خوانند، روزانه 50 هزار تن زباله تولید می کنیم و تنها کمتر از 8 درصد آن طبق آمارهای البته غیر قابل اعتماد بازیافت می شود. "

 

او می گوید چالش ها و موانع در راهش بسیار بوده و هست و در فعالیتهای مربوط به محیط زیست نیاز به آگاه سازی عمومی است و در مقابل بوروکراسی و عدم اگاهی ها به خصوص وقتی که شما یک خانم هستی باید چند برابر وقت بگذاری تا طرح ات به ثمر بنشیند .

اما او معتقد است هیچگاه و در هیچ جلسه کاری و در مقابل همه آقایان بعنوان یک زن حاضر نشده و همیشه یک متخصص بوده است .

او از همه متخصصین و محققین و دانشمندان ایرانی می خواهد که باور کنند ایرانی هستند و می توانند برای وطنشان کاری انجام دهند .

شعر زیبایی از  فردوسی در سربرگ اول کتاب دوران دبستان ....

سر آغاز زندگی و تلاش دختر کوچکی از گیلانغرب شده است ..

توانا بود هرکه دانا بود                           ز دانش دل پير برنا بود

 

 

منابع :

http://www.svec.ir

http://www.rck.co.ir

http://www.ea.wenet.ir/

شايد بسياري از ما او را به ياد نياوريم  ...

اما در سياره "  ونوس "‌ فله اي به نامش جاودانه شده است ...

 

خانم  آذر اندامي در سال 1305 ...

در خانه ی شماره چهارده کوچه ی بلورچیان در محله ساغریسازان رشت به دنیا آمد ...

تنها خواهر ميان سه برادر بزرگتر ...

دوره شش ساله ابتدايي را در مدرسه بانوان رشت با يك سال جهش تحصيلي گذراند ...

در شهریور ماه سال 1319 آماده رفتن به دبیرستان شد و دوره متوسطه را در دبیرستان « فروغ » گذراند

در همین دوران بود که پدر به ناچار خانواده را ترک گفت ...

و مادر در تأمین هزینه های زندگی و تحصیل فرزندان ، تنها ماند .

شکوه ای بر لبش نبود و تمام وقتش را صرف خیاطی می کرد تا نبود پدر در خانه احساس نشود .

آذر به مادر در خیاطی کمک می کرد و با تدریس خصوصی به شاگرداني از خانواده هاي توانگر ،‌ سعی می کرد باری از شانه های خسته اما همیشه صبور او بر دارد.

با این حال توانست با تلاش به درس خواندن ادامه دهد....

برادرش محمد اندامی می گوید :

" زمستان ها در یک اتاق کوچک دور یک چراغ نفتی گرد می آمدیم و هر کس کار خود را انجام می داد.  او نیز به مطالعه می پرداخت. تابستان ها وضع کمی بهتر بود چون دست کم سقفی بزرگ تر بر سر داشتیم که همان آسمان بود. "

آذر تمایل به تحصیل در رشته طبیعی در یکی از دبیرستان های رشت داشت اما پدر او را واداشت تا به دانشسرای مقدماتی برود و این از سر خودخواهی نبود و در آن آشفته بازار سیاست آن روزگار بهترین کاری بود که پدری نگران می توانست برای دخترش انجام دهد.

در مهر ماه سال 1322 به دانشسرا رفت و بعد از دو سال در خرداد ماه سال 1324 دوران تحصیل دانشسرا را به پایان برد و این در حالی بود که هنوز سنش برای خدمت دولتی کافی نبود .

بنابراین او با اشتیاقی که به آموزگاری داشت ، پذیرفت که به مدت یک سال رایگان در یکی از دبستان های رشت تدریس کند و از شهریور ماه سال 1325 به طور رسمی آغاز به کار معلمی کرد و با 960 ریال حقوق ماهیانه آموزگار کلاس ششم دبستان « ژاله » شد و البته وظیفه ی ناظمی مدرسه نیز بر عهده  او بود.

 

خانم آذر اندامي در آزمون ورودی رشته پزشکی شرکت كرد و در مهر ماه سال 1331 در سال اول دانشکده پزشکی تهران مشغول تحصیل شد ، و این موفقیت برای آذر که دیپلم دانشسرا بود ، عالی بود.

در زمان تحصیل در یکی از دبستان های جنوب شهر تهران تدريس مي كرد ، زیرا برای تأمین هزینه های تحصیل بدان نیاز داشت.

در سال آخر پزشکی به صورت موقت از آموزگاری فاصله گرفت و با همه مرارت ها و دشواری ها دوره  هفت ساله پزشکی را در خرداد ماه سال 1337 با موفقیت به پایان برد.

دو سال بعد از دریافت دانشنامه پزشکی ، در سال 1339 با دکتر منصور خلعتبری کارشناس پزشک قانونی ازدواج کرد و از این پس پذیرای مسئولیت های بزرگ دیگری نیز شد .

حاصل این پیوند استوار سه فرزند ( دو دختر و یک پسر ) است .

« آذر میدخت » فارغ التحصیل دکترای ژئوفیزیک از فرانسه که در حال حاضر نویسنده و خبرنگار مجلات علمی این کشور می باشد  .

" میترا " پرستار و متخصص اتاق عمل در پاریس است .

و پسرش آرش که فرزند آخر اوست تحصیل کرده رشته مهندسی معماري  از پاریس است .

خانم اندامی از معدود کسانی بود که هرچه بیشتر می دانست ، بیشتر می فهمید که چیزهای زیادی هست که نمی داند و تلاش همیشگی او و پویایی و حرکت زندگی اش حاکی از این ادعاست .

او بیشتر شب ها و روزهای تعطیل را در بیمارستان می ماند و حتی نگهبانی پزشکان دیگر را نیز بر عهده می گرفت تا تجربه بیشتری به دست بیاورد و بعد از دو سال تلاش ، گواهی کارورزی ( کاردانی ) بخش زنان و مامایی را به دست آورد .

پس از اتمام دوره تخصص ، از اداره فرهنگ به وزارت بهداری آن زمان منتقل شد و در انستیتو پاستور ایران با سمت دستیار آزمایشگاه در بخش واکسن سازی میکروسکوپی کارش را آغاز کرد.

دکتر اندامی از فروردین ماه 1340 ، با سمت « رئیس آزمایشگاه میکروب شناسی و تهیه واکسن های میکروبی » به کارش ادامه داد .

در سال های 1342 تا 1345 بیماری « شبه وبای التور » برای چندین بار در منطقه شیوع پیدا کرد و در آن شرایط هولناک تنها راه پیشگیری تزریق واکسن وبا قبل از ابتلا به بیماری بود و در آن زمان تنها مرکز تهیه واکسن در ایران انستیتو پاستور بود که تمام امکانات در اختیار آزمایشگاه میکروب شناسی قرار گرفت و کارکنان مرکز با ریاست دکتر اندامی شروع به کار کردند .

سرانجام توانست واکسن وبای التور را بسازد و از بروز فجایع هولناک و دردآور جلوگیری کند . این واکسن به کشورهای همسایه هم فرستاده شد و افتخاری بود که به خاطر زحمات شبانه روزی دکتر آذر اندامی نصیب سرزمین ما شد .

دکتر اندامی با استفاده از بورس تحصیلی انستیتو پاستور ، برای مطالعات علمی بیشتر عازم فرانسه شد و پس از یک سال کار و تحقیق در انستیتو پاستور پاریس در سال 1346 ( 25 آوریل 1967 میلادی ) گواهی نامه تخصصی در رشته باکتریولوژی دریافت کرد .

چند طرح پژوهشی درباره باکتریولوژی و عفونتی های بیمارستانی در بیمارستان های تهران انجام داد و نتیجه تلاش را طی مقالاتی در مجلات علمی ـ پژوهشی به چاپ رساند .

در سال 1351 با توجه به شایستگی علمی و اداری به پیشنهاد ریاست انستیتو پاستور به سمت « رئیس بخش واکسن سازی و تهیه واکسن های میکروبی » منصوب شد و تا زمان بازنشستگی در این مقام باقی ماند.

در سال 1353 از دانشگاه تهران گواهینامه تخصصی علوم آزمایشگاهی بالینی و پروانه کار در رشته آزمایشگاهی را دریافت کرد .

 دکتر اندامی بارها برای مطالعه و پژوهش در زمینه باکتری های روده ای و باکتریوفاژها و سرم شناسی و شرکت در کنفرانس میکروب شناسی که در بروکسل تشکیل می یافت از سوی مسئولان انستیتو پاستور به فرانسه و بلژیک اعزام شد .

او در پانزدهم مهرماه سال 1357 از خدمت دولتی بازنشسته شد ولی تا آخرین توان سرگرم خدمت به مردم ایران زمین بود .

پس از بازنشستگی ، مدت 3 سال ریاست آزمایشگاه بیمارستان « باهر » را به عهده داشت و در سال های آخر عمرش در خیابان حسام السلطنه در جنوب تهران ، به معالجه ی بیماری های زنان و زایمان در مطب مشترک خود با همسرش  می پرداخت .

در همین سال ها بود که بیماری در جسمش رخنه کرد و او نگرانی و دردش را از دیگران پنهان کرد تا این که یک روز در مطب در حال معاینه تعادلش را از دست داد .

برای مداوا تصمیم گرفته شد که ایشان را به خارج اعزام کنند اما مقدمات و مراحل کار آن قدر به طول انجامید که دیگر فایده ای نداشت.

او در بیست و هشتم مرداد ماه سال 1363 در سن 58 سالگی در اثر آمبولی ریه که از عوارض بیماری تومور مغزی اش بود به دیار باقی شتافت .

پيكر پاكش در گور 6 ردیف 36 قطعه 18 گورستان بهشت زهرا به خاك سپرده شده است ...

 

اتحادیه بین المللی نجوم :  IAU ) International Astronomical Uion  )

از سال 1919 میلادی وظیفه نامگذاری های جدید در منظومه شمسی را بر عهده دارد .

ماهواره اکتشافی ماژلان در سال 1990 اقدام به نقشه برداری سطح سیاره ونوس کرد و 84 % از سطح سیاره را بررسی کرد .

با هماهنگی و تأیید در این نام گذاری برای حفره هایی با قطر کمتر از بیست کیلومتر اسامی عام مؤنث به صورت موقتی به کار گرفته شد ، علاوه بر آن نام حفره هایی با قطر بیش تر از بیست کیلومتر به صورت اسامی دایمی در نظر گرفته شد .

با تلاش های دختر بزرگتر خانم اندامي  آذر میدخت خلعتبري و به پیشنهاد آژانس فضایی اروپا حفره ای به قطر 30 کیلومتر و طول جغرافیایی ΄55 , ˚26 و عرض جغرافیایی ΄45 ,˚17 از ونوس که دارای قله ای مرکزی است به نام « اندامی » نام گذاری شد و در تاریخ 25 اوت 1992 میلادی نام دکتر آذر اندامی که در شهر رشت به دنیا آمد در ونوس جاودانه شد .

هم اینک بخش واکسن های باکتریال انستیتو پاستور ایران نيز به نام دکتر آذر اندامی است ...

و نیز با تصویب شورای شهر رشت یک خیابان سی و دو متری به نام این بانوی فرهیخته آراسته است ...

اميد كه روايت زندگي پر فراز و نشيب اين بانوي خستگي ناپذير چراغ راه همه ما باشد ...

روحش شاد و يادش باقي ....

 

منابع :

http://guilan.irib.ir

http://mercury.blogsky.com

پي نوشت :

موسيقي وبلاگ قطعه "‌به خاطر آور " با اجراي استاد لاچيني است .

 

اروپا شاهد برگزاری دو انتخابات متفاوت است.

یکی در فرانسه که از ستون های اتحادیه اروپاست ...

و دیگری در یونان که در حال فرو ریختن این اتحادیه است.

در یونان دو حزب قدیمی و اصلی این کشور یعنی احزاب محافظه ‌کار و سوسیالیست در  انتخابات پارلمانی با یکدیگر به رقابت مي پردازند . اگرچه بحران اقتصادی شدیدی که دامنگیر این کشور شده بعید است با تغییرات پارلمان فروکش کند.

اما در فرانسه ۴۵ میلیون فرانسوی واجد شرایط شرکت در انتخابات ریاست جمهوری این کشور پای صندوق‌های اخذ رأی فراخوانده شدند  تا تصمیم بگيرند  فرانسوا اولاند را به کاخ الیزه بفرستند یا اجازه دهند نیکلا سارکوزی همچنان در آنجا اقامت داشته باشد.

سارکوزی رئیس جمهور کنونی فرانسه متعلق به حزب راست میانه است .

كه در سال 2007 در رقابت با سگولن رویال ،‌ توانست با کسب 53 درصد آراء به عنوان جانشین "ژاک شیراک" برگزیده شود .

 

او متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۵۵ در پاریس است و پدرش ناشري اهل مجارستان و مادرش وكيل يهودي تبار كه 57 نفر از خانواده اش در اردوگاههاي مرگ نازي ها در زمان جنگ جهاني كشته شده اند .

مدرک فوق لیسانس حقوق خصوصی و دانشنامه افتخاری علوم سیاسی از مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی پاریس دارد .

فعالیت‌های سیاسی خود را در سال 1977 با شغل مشاور شهردار در شهر نویی سورنس فرانسه شروع کرد. بعد از آن متصدی پست‌های متفاوت و متعددی از جمله شهردار، نماینده مجلس و ... بود.

بیشترین فعالیت حزبی او در غالب احزاب راستگرا خلاصه می‌شود و هم اکنون دبیرکل حزب UMP (اتحاد برای جنبش مردمی) است، این حزب در سال ۲۰۰۲ و از ادغام دو حزب لیبرال دموکرات و اتحاد جمهوری‌خواهان و به جهت حمایت از ژاک شیراک تشکیل شد.

 

او بين سالهاي 1995 – 1993 وزیر بودجه و دارایی و سخنگوي دولت ....

1995 – 1994   وزیر ارتباطات ...

2004 – 2002  وزیر کشور .....

و از ماه مارس تا نوامبر 2004 ،‌  وزیر اقتصاد، دارایی و صنایع فرانسه بوده  .

بعد از استعفای رافارن، از ماه مه 2005 ،‌مجدداً پست وزارت کشور فرانسه را در اختیار گرفت.

او تا قبل از پست وزارت، وکیل بود و عضو کانون وکلای پاریس است و حامیان قدرتمندی در بین صاحبان صنایع فرانسه و اصحاب هنر و رسانه دارد و در میان روزنامه‌های فرانسه ،‌ فیگارو نزدیک‌ترین روزنامه به سارکوزی شناخته می‌شود.

در دوره قبلي انتخابات ،‌ مهم‌ترین اهدافش را تلاش در جهت کاهش کسر بودجه، افزایش امنیت کشور، سامان‌دهی وضع مهاجرت و مبارزه با نژادپرستی عنوان کرده بود كه از نظر بخشي از مردم فرانسه در انجام آنها موفق نبوده .

 

تحليلگران سياسي او را بلند پرواز ، جاه طلب و پر سر و صدا مي دانند .

و زندگي شخصي اش هم تا اندازه اي گوياي همين ويژگيها است.

در سال 1982 با  ماریا دومینیک کولیولی ازدواج مي كند و صاحب دو فرزند مي شود  .

 

در سال 1996 پس از طلاق از همسر اولش با سسیلیا سارکوزی كه مانكن بود ازدواج مي كند و صاحب يك فرزند پسر مي شود .

 

و بعد از جدايي پر سر و صدا از او در سال 2008 براي بار سوم با كارلا بروني كه مانكن و خواننده ايتاليايي تبار است  ازدواج مي كند و از او نيز صاحب يك فرزند دختر مي شود .

از جمله مهمترين اقدامات او در دوره 5 ساله رياست جمهورري :

طرح تشکیل "اتحادیه مدیترانه‌ای"  ،   ریاست شورای اروپا در سال ۲۰۰۸

و ریاست "گروه ۲۰" متشکل از وزرای اقتصاد و دارائی و مسئولان بانک‌های مرکزی بیست اقتصاد مطرح دنیا  در سال ۲۰۱۱ است .

تاثيرات بحران مالي جهاني و بحران بدهي هاي حوزه يورو در داخل فرانسه در انتخابات تاثیرگذار بود.

اگر این بحران اقتصادی و مالی نبود، چه بسا سارکوزی می‌توانست موفق‌تر باشد و ایرادات دولت او چندان مطرح نمی‌شد و خود را نشان نمی‌داد. اما این بحران به ضرر سارکوزی و جناح محافظه‌کار تمام شد.

 

مشکل اصلی مردم فرانسه مسائل اقتصادی و معیشتی، رفاه بیشتر و خدمات درمانی و آموزشی بهتر، کاهش سن بازنشستگی و اشتغال است كه طی سال‌های گذشته با توجه به بحران اقتصادی و تجاری حاکم در اروپا، این شرایط برای مردم فرانسه سخت‌تر شد.

لذا مردم در پای صندوق‌های رای واکنش نشان دادند و براي اولين بار در تاريخ جمهوری پنجم فرانسه یک رییس‌جمهوری در مسند کار، در مرحله اول انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه دوم شد .

و در اوج نگراني بسیاری از رهبران اروپایی از جمله خانم آنگلا مرکل صدراعظم راستگرای آلمان

فرانسوآ اولاند، نیکلا سارکوزی معروف به نیکلای آمریکایی را در مرحله دوم انتخابات با بيش از 51 درصد آرا خانه‌نشین كرد .

 

فرانسوا اولاند نماينده سوسیالیست های این کشور است که از زمان کنار رفتن میتران تا کنون قدرت را در دست نداشته اند.

او با شعار تغيير به ميدان رقابت پاي گذاشت و از احترام و برابري اجتماعي سخن گفت و عدالت و نسل جدید فرانسه را از  اولویت های نخست خود دانست  .

58 ساله است و متولد 1954 در شهر روآن و پدرش پزشك و مادرش مددكار تامين اجتماعي بوده .

مدرک لیسانس حقوق از پاریس و دو دیپلم مطالعات سیاسی و اقتصاد به طور جداگانه از کالج مطالعات عالی اقتصادی است دارد .

اولاند پس از کسب این مدارک وارد کالج انا ENA( کالج معروف مطالعات عالی سیاستمداران) شد.

جایی که با همسرش سگولن رویال آشنا شد و حاصل زندگی مشترک او با رویال 4 فرزند به نام های توماس (وکیل) ، کلمانس (انترن) ، ژولین (فارغ التحصیل در رشتۀ سینما) و فلورا( دانشجوی روانشناسی است.

اولاند در شب انتخابات پارلمانی فرانسه در سال 2007 جدایی خود را از رویال اعلام و رابطۀ خود با والری ترییرویلر، روزنامه نگار فرانسوی علنی کرد.

او به شدت شیفتۀ میتران بود و در سال 1979 به حزب سوسیالیست پیوست و دو سال بعد به عنوان رقیب شیراک وارد مبارزات انتخاباتی از استان کورز شد.

در آوریل 1993، فرانسوا اولاند به همراه فردریک برودن کمیته مدیریت حزب سوسیالیست را ترک و از مدیریت حزب سوسیالیست در پاریس استعفا دادند. در 18 اکتبر1995 لیونل ژوسپن، دبیرکل حزب سوسیالیست اعضای جدیدی را وارد حزب کرد که در آن اولاند سخنگوی حزب بود .

در سال 1997 نماینده مجلس فرانسه از شهرستان کورز شد .

خیلی زود پله های ترقی را طی کرد و توانست بعد از ژوسپن به مقام دبیرکلی حزب در سال 1997 برسد و به مدت 11 سال در این پست باقی ماند.

و بين سالهاي 2001 تا 2008 به سمت شهردار تولوز انتخاب شد .

در سال 2008 از این سمت کنار کشید و ترجیح داد زمان بیشتری برای تمرکز بر انتخابات ریاست جمهوری صرف کند و به راهنمایی های مشاورش، والری ترییرویلر، روزنامه نگار فرانسوی(و شریک فعلی زندگی اولاند) گوش کند.

در مارس 2011 رسماً اعلام کرد که قصد شرکت در انتخابات ریاست جمهوری را دارد. هرچند به اعتقاد بسیاری از کارشناسان برای اعلام کاندیداتوری بسیار زود بود، اما شاید همین دلیل پیروزی نزدیک او باشد.

تحليلگران سياسي او را شخصيتي آرام ولي با ثبات و پر تلاش و پيگير ارزيابي مي كنند .

 

در عرف سیاسی فرانسه، دولت حاکم صرف‌نظر از این که دست راستی و محافظه‌کار باشد یا دست چپی و سوسیالیست، مسوول مشکلاتی است که در جامعه وجود دارد.

دولت سارکوزی و حزب او طی مدت 5 سال هم ریاست‌جمهوری را در اختیار داشت، هم نخست‌وزیری ، و همچنین اکثریت مجلس ملی ،‌  بنابراين مردم هر‌گونه کاستی و مشکلی را كه می‌دیدند، آن را پای این حزب می‌گذاشتند.

یکی از دلایلی که باعث شد فرانسوا اولاند، نامزد سوسیالیست فرانسه بتواند  از این شرایط بهره ببرد.

نزديكي جناح سارکوزی به  طبقات بالاتر و ثروتمند‌تر جامعه هم بر افكار عمومي تاثر قابل توجهي داشت و سوسیالیست‌ها بعد از شکست سنگینی که در انتخابات قبلی در برابر سارکوزی متحمل شدند، سعی کردند که جبهه خود را متحد و کاستی‌ها و ضعف‌های خود را برطرف و با شعار و برنامه مشخص وارد میدان شده و منسجم‌تر عمل کنند.

 

در رابطه با سیاست‌خارجی ،‌روند صلح خاورمیانه و روند صلح میان اعراب و اسرائیل در شعار‌های انتخاباتی کاندیداهای همه احزاب عمده یعنی هم سارکوزی، هم اولاند و هم ژان لوک ملانشن – رهبر حزب چپ افراطی جبهه چپ- و هم خانم مارین لوپن – رهبر حزب راست افراطی جبهه ملی- بوده و در این زمینه تفاوت چندانی بین سیاست‌های آنها وجود ندارد .

اما به نظر می‌رسد در دولت جديد ملاحظات بيشتري در رابطه با آمريكا لحاط شود .

شايد يكي ديگر از دلايل عمده شكست ساركوزي را در رقابتي تنگاتنگ ، بايد عدم توافق او با جبهه ملي و خانم لوژن دانست  كه مي توانست تعدادي از آراء آنها را به سوي او جلب كند .

 

فرانسوا اولاند برنده  انتخابات ریاست جمهوری فرانسه ...

در نخستین نطق انتخاباتی خود از سارکوزی به خاطر حضور در الیزه در 5 سال گذشته قدردانی كرد .

و از تمام زنان و مردانی که با رای خود این پیروزی را ممکن کردند تشكر نمود .

و عده داد كه فرانسه بر مشكلاتت غلبه خواهد كرد.

حالا بايد ديد كه اين مرد آرام سياست فرانسه با چالشهاي پيش رو چه خواهد كرد ...

پی نوشت :

موسیقی وبلاگ ترانه ای است با صدای کارلا برونی همسر آقای سارکوزی 

قامت كوتاه و صورتي گرد و دو چشم شوخ ....

كه اگر خوب ته ته مردمكهاي تيره اش را نگاه كني حزن عجيبي در دلت چنگ مي اندازد ...

حزني كه در تمام بازيهايش به خنده و شوخي آغشته است  .....

و آن خشمي كه ناگهان از زير اين لايه طنز فوران مي كند ....

پرويز پرستويي براي رسيدن به صحنه راه درازي را پيمود ....

 

از سال 1334 كه در روستاي زيباي چارلي از توابع كبودر آهنگ همدان به دنيا آمد ...

پدرش كشاورزي مي كرد و وقتي او سه ساله بود همه خانواده به تهران آمدند ...

خانه اي كوچك و اجاره اي در محله دروازه غار ....

در مدرسه صالحيه دركوچه گمرك درس خواند  ...

فوتبال هم دوست داشت ..

دروازه بان تيم كارگران و همبازي مهراب شاهرخي  ...

 

ولي چيزي در كنه وجودش او را به بازيگري مي كشاند ...

چهارده ساله بود كه رفت مركز رفاه و كاخ جوانان و كانون پرورش فكري نازي آباد ...

و اولين حضورش در صحنه سال 1349 در گروه آقاي بيضايي و نمايش " ماجراي يك محله " ...

و در نوزده سالگي نمايش " دكه "

و سال بعدش جايزه كاخ جوانان براي نمايش " تسليم شدگان "

26 ساله بود كه منشي دادگستري شد ..

اما نتوانست پشت آن ميز و در آن محيط دوام بياورد ...

«من برای این‌که هنر را برای خودم شغل ندانم، همیشه کار کرده‌ام. از دوران مدرسه وقتی به خانه می‌آمدم، مادرم برای من کار تراشیده بود و باید می‌رفتم برای درآمد خانواده در حد خودم کار می‌کردم. من حدود ۱۰ سالی هم دادگستری کار می‌کردم. ۱۰ سال در دادگاه کار کرده‌ام که دو سالش در دادگاه‌های خانواده و هشت سالش در دادگاه‌های جنایی بود. اتفاقاً ما آن موقع هم در شعبه‌ای که کار می‌کردیم، آماری داشتیم که چیزی قریب به ۲۰ تا ۲۴ قتل عمدی را رضایت می‌گرفتیم "

 

رفت اداره تاتر و 12 سال آنجا كار كرد ...

 

براي اولين فيلمش " ديار عاشقان " به كارگرداني حسين كاربخش ....

ديپلم افتخار بازيگر نقش دوم را در دومين جشنواره فجر گرفت ...

بعدها در فيلمها و سريالهاي تلوزيوني ديگري همچون :

رعنا ، آپارتمان ،‌پيشتازان فتح ، ‌شكار ، مار ، آدم برفي .....

 

به ايفاي نقش پرداخت اما اين فيلم " ليلي با من است " آقاي كمال تبريزي بود

كه در سال 1374 قدرت بازيگري او را در نقشهاي طنز به درخشش در آورد ...

بازي در نقش صادق مشكيني ، فيلمبرداري كه از جنگ مي ترسد....

و به خاطر گرفتن وام مي رود جبهه تا از اسراي عراقي فيلم بگيرد ...

ديپلم افتخار بهترين بازيگر نقش اول مرد در چهاردهمين جشنواره فيلم فجر را برايش به همراه داشت ...

در مصاحبه اي مي گويد :

« اصولا پرواز را خیلی دوست دارم. پرواز کردن پرنده را بارها و بارها تماشا کرده‌ام. حسی که در پرواز وجود دارد، حس خیلی غریبی است.»

و در دنياي بازيگري شروع به اوج گرفتن مي كند ...

بازي در فيلمهاي مهر مادري كمال تبريزي و رواني داريوش فرهنگ ....

و دو مجموعه تلوزيويي از بهمن زرين پور ..

 

اما اين فيلم " آژانس شيشه اي " ابراهيم حاتمي كيا ...

و نقش حاج كاظم بود كه يكبار ديگر او را به جلوي صحنه آورد ...

چشمهاي خشمناك و شانه هايي كه مي لرزند و صداي كه فرياد مي كشد ....

تا هرچه بر او و نسل او رفته را به ياد ديگران آورد ...

و سيمرغ بلورين بهترين بازيگر نقش اول مرد در شانزدهمين جشنواره فيلم فجر  ...

ولي سيمرغ اصلي را از دست كسان ديگري دريافت كرد :

 « فیلم «آژانس شیشه‌ای» را کار کردم. خودم همدانی هستم و رفتم آنجا که جشنواره‌ی دفاع مقدس در همدان قرار بود به من جایزه دهد. وقتی من رفتم و پا گذاشتم به سینمای همدان، ۱۰ روز بود که «آژانس شیشه‌ای» آنجا در کنار جشنواره اکران بود. مردم ازدحام کرده بودند و اول وقتی مرا دیدند، خیلی ابراز احساسات کردند.

بعدش دیدم از ته سالن یک نفر با دو عصا و با بدبختی دارد به طرف من می‌آید. من هم رفتم طرفش. نیم‌متر مانده بود به او برسم که عصا را انداخت و افتاد توی بغل من. او گریه کرد، من گریه کردم. دم گوشش گفتم، چکار می‌کنی؟ چرا ما را خراب‌مان کردی؟ گفت، من خود عباس‌ام! عباسی که در آژانس شیشه‌ای ترکش توی گلویش هست و می‌خواهد بمیرد. گفتم، یعنی چی خود عباس‌ام؟ گفت، فقط اسمم فرق می‌کند. من ترکش توی بدنم هست، کمیسیون پزشکی تشکیل شده، باید بروم لندن. ولی من را نمی‌فرستند. ولی یک اتفاقی در من افتاده. گفتم چی؟ گفت، من در واقع به ضرب و زور قرص و دارو زنده‌ام. وقتی پایم را از خانه می‌گذارم بیرون، نمی‌دانم پنج دقیقه‌ی دیگر می‌خورم زمین یا ۱۰ دقیقه‌ی دیگر. اصلاً امید به برگشت من ندارند. اما این فیلم باعث شد اتفاقی در من بیفتد. مدیر سینما لطف کرده و من را بیرون نمی‌کند. ۱۰ روز است که از صبح میآیم سینما و تا شب آژانس شیشه‌ای می‌بینم و این موجب شده من ۱۰ روز داروهایم را قطع کنم. "

 

 

 آنچه او را به اينجا رساند فقط تكنيك و آموزش و اصول بازيگري نبود ...

" درد " بود  ...

 

" اصولاً من در شروع هر کار فکر می‌کنم که این فیلم چه چیزی به من اضافه می‌کند. خیلی هنرپیشه‌ها هستند که فقط قرار است بازیگر باشند و با هیچ جهان دیگری ارتباط ندارند. اما همین جهان دیگر است که مرا به بازیگری کشانده است. انگیزه خیلی‌ها از بازیگری این است که دیده شوند و به آن‌ها توجه شود. اما وقتی از من می‌پرسند انگیزه شما از بازیگری چیست، می‌گویم  درد!»

 

من در محیط و منطقه‌ای زندگی کرده‌ام که پر از درد و زیر خط فقر بوده. همیشه احساسم این بود که این بغض فروخورده‌ای را که دارم، چه جوری می‌توانم بیرون دهم.  من در آن محیط، حتی حق تماشاکردن تلویزیون را نداشتم و از پشت شیشه‌های قهوه‌‌خانه‌ها تلویزیون می‌دیدم. البته قهوه‌خانه جای امنی برای کودک دوازده سیزده ساله‌ای مثل من نبود.در من جوششی وجود داشت و با توجه به شرایط زیستی خودم احساس می‌کردم باید این جوشش را بیرون بریزم.  شاید من فریاد زدن را از نمایش‌های خیابانی، معرکه‌ها و تعزیه‌ها یاد گرفته باشم. در چهارده‌سالگی وقتی معلمم از من پرسید برای چه می‌خواهی بازیگر شوی، می‌خواهی جای کدام هنرپیشه باشی، گفتم من اصلاً نمی‌خواهم جای کسی باشم. بازی کردن را دوست دارم. این که از خود خارج شوی و تبدیل شوی به کسی دیگر را دوست دارم. بازیگری برایم سیر و سلوک است "

 

 

اگرچه بازي زيباي او در فيلم « موميايي 3 » تحسين همگان را در هجدهمين جشنواره فيلم فجر برانگيخت...

اما سال 1380 سال خوبي براي او نبود....

 فيلم « آب و آتش » با بازي نه چندان دلچسب و انتخاب نامناسب او ....

و فيلم تكه پاره شده « موج مرده » با تكرار نقش حاج كاظم « آژانس شيشه اي » ....

چهره موفقي از پرويز پرستويي به جا نگذاشت.

و  سال 1381 و فيلم نه چندان موفق « عزيزم من كوك نيستم » ...

كه در همان سال يكي از دو جايزه بهترين بازيگر مرد را از « جشن ماهنامه دنياي تصوير » برايش به همراه داشت

سال 1382 دوباره اوج گرفت ..

 

بازهم همكاري با كمال تبريزي و فيلم فراموش نشدني " مارمولك "

و بازي زير پوستي و همزمان او در نقشهاي دزد و روحاني ...

شاهكاري از طنز اجتماعي و عريان كردن شكافها و تضادهاي اخلاقي در بطن جامعه ...

و سيمرغ بلورين ويژه هيئت داوران جشنواره بيست و دوم فيلم فجر بهمن 1382 ....

و تنديس بهترين بازيگر نقش اول مرد هشتمين جشن خانه سينما (شهريور 1383)  ...

همكاري با كارگرداناني همچون كامبوزيا پرتوي و مجيد مجيدي تجربه اي گرانقدر شد ...

 

پرستویی در توضیح پروژه بید مجنون می گوید:

" کار آقای مجید مجیدی است. من نقش یک نابینا را بازی می‌کردم. من برای این که به نابینایی برسم، آقای نوروزبیگی به‌عنوان تهیه کننده شاهد هستند، دو ماه ۷/۵ صبح می‌رفتم مجتمع نابینایان. ماشین‌ام را پارک می‌کردم، چشم‌بند می‌زدم تا ۵ بعدازظهر. یعنی اگر همین الان برای من بریل بیاورید، با چشم بسته برایتان بریل می‌زنم. بازی اتفاقاً رنج‌اش لذتبخش است. من همیشه به طنز می‌گویم که از بازیگری فقط بازی کردنش سخت است، بقیه چیزهایش آن قدر خوش می‌گذرد به آدم. ولی مهم این است که من باید برسم به آن آدم. اگر برسم، مخاطب من هم به من می‌رسد. "

و اين رمز محبوبيت و ماندگاري پرستويي شد ..

بازيگري كه با نقشهايش زندگي مي كرد تا آنها را روي صحنه جان ببخشد و به تصوير تبديل كند ...

و نقشهايش طيف متنوعي شدند از فيلمهاي جنگي تا طنز و كمدي و كار جدي و سريال ...

 

شايد بازيهاي روي پرده باعث شد تا بازيهاي خوبش روي صحنه تئاتر خيلي دراذهان نماند ...

من و تو زير باران ، سلام عزيزم و فنز ...

" تئاتر مرا بارور می‌کند. تئاتر یکجورهایی من را آماده می‌کند . انگار بدن سازی است برای من. من آخرین تئاتری که کار کردم سه سال پیش بود.  آن موقع شاید هفت سال بود که تئاتر کار نکرده بودم. احساس کردم که نیاز دارم بروم تئاتر کار کنم. حالا کارهای من هم در سینما همه‌اش بیگاری بوده. یعنی هیچ وقت کار مبلمانی به من پیشنهاد نشده که بروم آنجا لباس‌های رنگ وارنگ بپوشم یا ماشین‌های رنگ وارنگ سوار شوم. همه‌اش کارهایی بوده که من دوست داشتم. یکجوری کارگری کردن است. ولی یک‌جا احساس کردم که نه الان باید با خودم خانه تکانی کنم. احساس کردم که باید خونم را تصفیه کنم. آنجاست که نیاز پیدا می‌کنم بروم تئاتر.تئاتر یک حس و حال دیگری دارد. حتماً خودتان می‌دانید و من دارم اضافه می‌گویم. این که رودررو و چشم در چشم، وقتی پرده می‌رود کنار، اصلاً آن فضای خامی که در سالن هست در واقع خیلی حال غریبی است. و آن یکجور تزکیه است، یکجور خانه تکانی کردن با خود است.»

 

پرستويي بازيگري است كه هميشه خواسته نه در ديد مردم كه در دل مردم جا داشته باشد ....

صداي گرم و خش دارش با ته لهجه خاص جنوب شهر تهران ...

اشعار حسين پناهي و ترانه هاي ناصر عبداللهي و غزل خواني هاي بسياري را همراهي كرد ...

و يكي از اين دكلمه ها كه تاثير صداي پرويز پرستويي در اجرايش ...

همچون بازيهاي گيرا و خوبش تا عمق جان آدمي نفوذ مي كند ....

 

نیستش

نمی دونم کجاست !

چه می کنه !

ولی می دونم که ندارمش

هیچوقت نخواستم که تورو با چشمات به یاد بیارم

نه نمی خواستم که تورو تو گم ترین آرزوهام ببینم

نمی خواستم که بی تو به دیوارا بگم : هنوزم دوستت دارم .

آخه تو حول و ولای پریشونیه

تورو نداشتن تو گیرو داره :

” ای بابا دله تو هیچ ، حال اون خوش ! ” ای بی مروت !

دیگه دلی می مونه ؟

که جونه دله کبوتر بتپه

که با شما از جونه زندگیش بگه ؟

بگه که هنوز زندس ؟

اگه صدا صدای منه

اگه نفس نفسه تو

بزار که اون خوش غیرتاش بدونن که دل

دله بابایی

دیگه دل نیس ، دیگه دل نمیشه

نه دیگه این واسه ما دل نمیشه

لینک دانلود :

http://www.4shared.com/mp3/E4ep1L6z/nistesh.htm

منابع :

ويكي پديا

http://www.khouznews.ir

انجمن صنفی زنان مدير کارآفرين براي گسترش فرهنگ کارآفرينی در جامعه زنان ايرانی...

به همت تعدادی از کارآفرينان و صاحبان کسب و کار شکل يافته ...

و در اسفند ماه ۱۳۸۳ در وزارت کار و امور اجتماعی به ثبت رسيده است.

مؤسسين و اعضای انجمن از تجارب مؤثر در فرآيند کارآفرينی برخوردارند ...

و براي ايجاد و توسعه کسب وکارهای جديد به تعامل و هم انديشی با يک ديگر پرداختند ...

و تشکلی حرفه‌ای را ايجاد كردند تا ضمن ارتقاء ظرفيت مديريت کارآفرينان...

پيوند با ديگر عناصر مؤثر در محيط کارآفرينی از جمله دولت، سازمان های غير دولتی مرتبط، نهادهای عمومی هم چون بانک ها و دانشگاه ها تسهيل شود .

علاوه بر آن زمينه پرورش و توسعه استعدادهای جوان دارای ايده های خلاق در عرصه کارآفرينی نيز فراهم شود.

توضيحات بيشتر در باره اين انجمن و فعاليتها و اعضاي آن را مي توانيد در آدرس

http://www.ea.wenet.ir/fa/   مطالعه و پيگري كنيد .

خانم زهرا نصراللهي يكي از خانمهايي بود كه در همايش انجمن شركت كرد و در باره خود گفت ...

متولد 1330 است در شهرستان بروجرد ...

شهری در غرب ایران و  از توابع استان لرستان با دشتهاي سرسبز و حاصلخیز سیلاخور ...

كه قله هاي مرتفع گرّین از مجموعه رشته کوههای زاگرس ...

مانند نواری شمال غرب تا جنوب شرق آن را در بر گرفته‌اند ...

7 خواهر و 3 برادر دارد و همه بي سواد و نتوانست به مدرسه برود و فقط سواد اكابر دارد ..

خيلي زود شوهرش دادند و همسرش خشت کار بود و در کوره کار می کرد ...

 7سال با مادرشوهر و خواهر شوهر زندگي كرد و  شوهرش روزي 3 هزار تومان حقوق مي‌گرفت...

اما بعدها به جوشکاری رو آورد و در عرض 5 سال جوشكار شد ...

وضعش خوب شد و زمين و خانه خريد....

3 پسر داشتند كه به شهر آمدند و روزهاي خوب زندگيش شروع شد  ...

اما دوستان ناباب باعث اعتياد شوهرش شدند ....

اول ترياك و بعد هروئين و تزريق ...

 بساط شبانه شوهرش با دوستانش و دعواهایی که هیچ وقت تمامی نداشت ...

و گاهی به کتک کاری هم ختم می شد.

تا چند سالی كه وضعش خوب بود، می فروخت و می کشید،...

یک مثقال شیره را با ده قرص والیوم می‌خورد،  5 گرم هروئین را تزریق می‌کرد.

تا آنكه طاقت خانم نصراللهي طاق شد ...

همه گفتند طلاق بگير و رهايش كن ..

اما نمي توانست ....

3  پسر داشت و بايد مراقبت مي كرد كه آنها به سرنوشت پدرشان مبتلا نشوند ...

خواست با بدبختي هاي زندگيش بجنگد ..

خواهرش ميناب بود ،‌ دست شوهر  و بچه هايش را گرفت و آمدند ميناب  ....

شهري با 2500 هزار سال قدمت در استان هرمزگان و ساحل آبي رنگ و آفتابي داغ ...

كنار مردماني از اقوام عرب حاشیه خلیج فارس، ایرانیان اصیل فارس زبان و سیاهان آفریقایی ...

که در گذشته برده قوم ثروتمند و قدرتمند هرموزی (مینابی) بودند  ...

و بلوچ‌های ناحیه بلوچستان و مردمان مهاجر ...

مي گويد فقط خدا كمك كرد ...

شوهرش در يك جوشكاري كار گرفت اگرچه هنوز گاه گاهي دودي مي زد ..

تا شهريور 1368 كه برگشتند بروجرد و شوهرش دوباره گرفتار شد...

آسنينها را بالا زد و خانه بروجرد را اجاره داد و وسايل را جمع كرد و برگشتند ميناب ..

ولي به خاطر اعتياد شوهرش هيچ كس حاضر نبود آنها را به خانه راه دهد  ...

رفتند روستايي و خانه گرفتند و بعد از مدتي آمدند شهر ....

شوهرش با موتور تصادف كرد و پايش شكست و از كار افتاد ..

مجبور شد التماس كند تا پسرش سر كار برود براي خرجي خانه ..

بدبختي ها پشت سر هم رديف شد ...

سال 74شوهرش سكته كرد و او ماند و 7 تا بچه ....

به اداره بازرگاني مراجعه كرد بلكه مغازه‌اي بگيرد ...

نمي خواست  بچه‌هايش اسير و سربار جامعه شوند و روي بازگشت به شهرشان را هم نداشت ...

همیشه از کار کردن لذت می برد و قبلا در خانه قالی بافی می کرد ...

سال 79 یکی از آشنایانشان در میناب ...

تصمیم گرفت كوره پزخانه اش را به قيمت سه ميليون تومان بفروشد.

خانه كوچكش در بروجرد را فروخت و كوره پزخانه را خريد ...

كوره خودش يك ماشين نيمه اتوماتيك داشت....

در بروجرد با قالب‌هاي دستي كار مي‌كردند ولي اين‌جا با ماشين آجر مي زدند ...

شوهرش نمي توانست كاري كند ....

پس آستين بالا زد و خيلي زود همه فوت و فن های ریز و درشت کوره پزخانه را از بر شد ...

تا مدت ها کارش این بود كه خاک را دپو می کرد و  آب داخل آن می ریخت تا خودش را بگیرد.

و بعد که خاک دلخواهش را به دست می آورد آن را در دستگاه می ریخت و چرخش می کرد..

و خشت مي ساخت و مي گذاشت جلوي آفتاب تا خشك شود و بعد داخل كوره مي چيد ...

پسران بزرگش هم کار مادر را یاد گرفته بودند و کمکش می کردند....

هرچه را هم نمي دانست از دیگر کوره پزخانه داران سوال مي كرد تا استاد كار شد ...

ماشين نداشتند و بايد آجرها حمل مي شد ..

با پولي كه برايش مانده بود يك كمپرسي ده تني را قسطي خريد ...

پسرها سر و سامان گرفتند و صاحب زندگي شدند ...

يكي شان افسر شد و يكي گروهبان و يكي هم تازه ديپلم گرفته  ....

و بقيه هم كنار مادر در كوره پزخانه كار مي كنند ...

تا چند سال اول مدام قسط پرداخت مي كرد ...

و چون ماشينش قديمي بود نمي توانست آجرها را بيرون از ميناب بفروشد  ..

بعد كه اطرافيان و همكاران ديدند كوره دارد مي‌چرخد، جاده‌اي را كه ماشين بارگيري مي‌كرد  بستند...

بايد جاده ديگري مي كشيد اما نتوانست وام بگيرد ..

خانه اش را فروخت و جاده را خريد و برايش آب و برق كشيد ..

حالا 4 عروس دارد و 5 نوه و 15 كارگر ...

همه از يك سفره نان مي خورند ...

شوهرش 6 بار سكته كرده و در خانه است و حالش خيلي بد و دائم بايد مراقبت شود و دارو مصرف كند..

خودش هم مريض احوال است و حالا پسرانش كوره را مي چرخانند ..

ولي آرزو دارد كه بتواند وام كار آفريني بگيرد و كوره را صنعتي كند ...

و كارگران بيشتري را سر كار بگذارد تا زندگيشان رونق بگيرد  ...

مي گويد :

" اگر بخواهم از سختی های زندگی ام بگویم یک شاهنامه می شود. اما شاهنامه آخرش خوش است و زندگی من هنوز با سختی همراه است. گرچه من همیشه خدا را به خاطر همه داشته ها و نداشته هایم شکر می کنم و راضی ام به رضای او. "‌

بهترین خاطره اش زماني است كه که در تهران به عنوان کارآفرین نمونه انتخاب شد و از او تقدیر کردند.

 «خیلی خوشحال بودم که به عنوان کار آفرین مرا شناختند و به من یک تقدیرنامه دادند که هنوز هم آن را در طاقچه خانه مان گذاشته ام تا همه ببینند.»

تقدير از زني كه زندگي را با دستاني ساخت كه بارها در آتش كار سوخت ..

اما دم برنياورد تا خانواده اش سربلند زندگي كنند ..

او مادربزرگي نمونه براي نوه هايش و همه ما است ....

روز 12 ارديبهشت روز جهاني كار و كارگر بر همه زحمتكشان ايران زمين مبارك باد

 

پي نوشت :

موسيقي وبلاگ دو نوازي گيتار و جفتي است

از آقاي قنبر راستگو و عيسي بلوچستاني  

دوستی عزیز از هزاران کیلومتر دورتر  ..

زنگ زده تا برایم از بی خوابی شبانه اش بگوید ...

که هوس قدم زدن در کوچه پس کوچه های اطراف دانشگاه تهران کلافه اش کرده  ..

و همه آن روزهای سرد زمستان ..

که مجله فیلم در دست مثل مترسکهای مزرعه کاشته می شدیم جلوی سینما عصر جدید ..

تب جشنواره  و داغی بحثهای تند برای این فیلم و آن بازی و این کارگردان  ..

یخ برف را هم آب می کرد روی نوک بینی یخ زده مان ...

و همه آن راه طولانی را که از چهارراه ولیعصر راه می افتادیم سمت میدان فردوسی ..

به یاد ایام قدیم و نهر کرج و خیابان بلندی که دو طرفش فقط چنار بود ..

و صدای آب روان ..

میدان فردوسی و منوچهری و لاله زار ...

بلکه ساختمان متروک سینما کریستال ، عطر نوشته های پرویز دوایی را برایمان زنده کند ..

همانجا که ناصرالدین شاه فرنگ رفته پاریس دیده ..

به یاد ماهرویان طناز شانزه لیزه داده بود میان باغ مصفای لاله زار  ...

خیابانی بلند بسازند ..

که بعدها گراند هتل از میانش سر بلند کند ...

و خانم‌های شوخ و شنگ آلامد با لباس‌های اروپایی و شیک‌پوش‌ترین مردان سر میزهایش بنشینند ...

و بعدتر پانزده سینما و چندین تئاتر و تماشاخانه مردم را بنشاند پای پرده و سن نمایش ..

یا دهان باز و آرزوهای دور در ذهن ...

و بعد می گوید :

یادت می آید اولین بار که او را دیدیم ..

چهره ای که هنوز آثار زیبایی و جذابیت سالهای جوانی میان چروکهای عمیقش به شدت خودنمایی می کرد ..

و آن پالتوی قدیمی و شال گردن مرتبش  ..

 آن چشمهای مورب سبز  زیبا ...

با سیگاری لای انگشتان

و صدای بم جذابش ..

اگر در هرجایی دیگری روی پرده سینما می رفت ...

شاید برایش روی سنگفرش پیاده رو  هالیوود ستاره ای به یادگار می گذاشتند ...

ولی" کوچه ملی " ستاره ای نداشت ..

و حالا دیگر " کوچه ملی " هم نیست ...

عبدالله بوتیمار در سال 1312 در بادکوبه یا باکوی فعلی در آذربایجان شوروی سابق به دنیا آمد

سه ساله بود که به همراه خانواده اش به ایران مهاجرت کردند ..

سال 1330 در  " تئاتر پارس "  همراه منوچهر قاسمی و کامل حلمی روی صحنه می رود ...

ظاهر اروپایی و جذابیت چهره و صدای خوبش او را به سوی بازیگری در سینما سوق می دهد ..

اولین نقش در فیلم «یک قدم تا مرگ» ساخته ی «ساموئل خاچیکیان» ...

همزمان با بازی در فیلم به کار دوبله هم می پرداخت ...

بازیگرانی همچون برت لنکستر و گریگوری پک با صدای او به فارسی صحبت کردند  ...

حدود پنجاه فیلم بازی کرد ...

دلهره، ضربت، يك قدم تا مرگ، اضطراب، دزد سياهپوش، كردي از جنوب شهر، بي عشق هرگز، ...

فيلمنامه «ضربت» براساس داستاني به قلم خاچيکيان، نوشته شد.

 نام داستان «مستأجر» بود؛ قصه اي شيرين و جذاب که به صورت پاورقي در مجله «آليک» چاپ شده بود

آرمان و عبدالله بوتيمار از بازيگران اصلي اين فيلم بودند .

بوتيمار پيش از ضربت  در دو محصول آژير فيلم بازي کرده بود و شهرت و محبوبيتي به دست آورده بود.

با نمايش «ضربت» سالن ها مملو از جمعيت شد.

روزنامه ها و مجلات مطالب بسياري درباره فيلم، بازيگران و کارگردان آن نوشتند.

بوتيمار که کارش را با « يک قدم تا مرگ» ساخته خاچيکيان آغاز کرده بود در سومين همکاري اش با اين کارگردان، بسيار مورد توجه قرار گرفت.

در یکی از مصاحبه هایش با اشاره به نقش نويسنده، کارگردان و فيلمبردار در خلق يک شخصيت سينمايي گفت:

 

" هيچ بازيگري در زندگي واقعي آن طور نيست که تصويرش نشان مي دهد.

 من نه قهرمان هستم، نه خيلي خوش تيپ. آدمي کاملا معمولي هستم. لزومي ندارد فکر کنم سمبل هستم و احساس غرور کنم. بعد از فيلمبرداري همه چيز برايم تمام مي شود. مسخره است که اين چيزها را به خانه ببرم.

البته مردم دوست دارند بازيگران را به شکلي که در فيلم ها ديده اند، ببينند .

متنفرم از اين که مرا به خاطر چهره ام تحسين کنند؛ اين يعني تنها چيزي که در چنته دارم، ويژگي هاي ظاهري است و از هنر بازيگري بي بهره ام. "

 

سال 1360 به اصرار فرزندانش به آلمان می رود..

زبان آلمانی یاد می گیرد و عضو انجمن فرهنگی و وارد کار تئاتر می شود ..

حتی چندین اثر از بیضائی و بهرنگی را هم به زبان آلمانی و فارسی روی صحنه می برند ...

به کار دوبله می پردازد و با توجه به سابقه کار در ایران موفقیت بسیاری در آنجا  کسب می کند ...

او همیشه معتقد بود که هنر دوبله در ایران از همه کشورها قدرتمندتر است ...

و علت هم وسواس و دقت و مهارت بالای دوبلورهای ایرانی است ...

چند سفر کوتاه به ایران داشت ولی باز هم به آلمان باز گشت  ...

تا سال 1389 که به بهانه سالگرد درگذشت خانم ژاله کاظمی برای همیشه به ایران می آید …

آمده بود تا در کشورش و به گفته او - برای مردم خوب و عزیزش - کار کند ...

ولی مجوز بازیگری اش صادر نشد و همین مساله ضربه روحی شدیدی به او وارد کرد...

تا آنکه در 28 دی 1390  به ‌دليل سكته مغزي در بخش آي سي يو بيمارستان فيروزگر بستري می شود .

دور از فرزندان و در کنار دوستان و  زیر آسمان وطن ، او زندگی را برای همیشه بدرود گفت ...

اگرچه مجوز ارائه هنرش را نتوانست بگیرد ...

ولی مجوزي براي خاكسپاري در قطعه هنرمندان برای او صادر می شود ....

روحش شاد و یادش باقی

 

منابع :

ویکی پدیا

مصاحبه با آقای بوتیمار

http://filmghadimi.blogfa.com/post-536.aspx

 

در بیست کیلومتری جنوب شرقی همدان روستایی با قدمت 400 ساله وجود دارد ..

به نام روستای " ورکانه "

در گویش کردی «ور» به معنی کنار و «کانه» به معنی چشمه است....

 ورکانه نیز به معنی قرار گرفتن در کنار آب و چشمه می‏باشد...

روستایی در دامن کوههای سردره و سرخ بلاغ و قره داغ و تکیه داده به دره بارانی و دره قشلاق ...

و سیراب از رودخانه ارزان فرد ...

با آب و هوایی معتدل در بهار و تابستان و زمستانهای سرد ...

مردمانش به زبانهای آذری ، کردی و فارسی سخن می گویند ...

و خانه هایشان همه از سنگ خاکستری لاشه که توسط ملات گل کار شده ..

و پهنای دیوارها ی سنگی در طبقه همکف گاهی به یک متر هم می رسد ...

و تنها عامل اتصال این دیوارها تیرهای چوبی است ...

بیشتر اهالی روستا به زراعت و دامداری مشغولند ...

کوچه باغ‏های پیچ در پیچ، خانه‏ های قدیمی با پنجره‏ های کوچک و مشبک چوبی ..

در کنار چشمه‏ های فراوان میان روستا، مناظر بکر باغ‏های گردو، درختان سر به فلک کشیده ...

زیبایی منحصر به فردی به این روستا داده که هرگز از یاد نخواهد رفت ...

روستای ورکانه در مسیر کوچ طوایف قزل یوسف، یارم طاقلو و ورکانی قرار دارد ...

که هر سال از اواسط آبان ماه کوچ بهاره دارند. ...

در سال 1315 کودکی در این روستا  به دنیا آمد ...

به نام  توفیق موسیوند ...

برای کمک به معاش خانواده پر جمعیت به کار چوپانی می پرداخت ...

روزها و شبها در میان دشتها به تماشای اعجاز خلقت مشغول بود ...

و ذهن جستجو گرش به چند و چون چگونگی جهان می پرداخت ...

پدر اجازه داد تا درس بخواند ..

فرصتی که نصیب خواهرانش نشد ...

برای ادامه تحصیل به دانشسرای معلمی همدان رفت ...

اما نفر اول نشد و رفت سراغ مهندسی مکانیک  و بعد مهندسی کشاورزی در دانشگاه تهران ...

و سپس با بورسیه‌ای که به دست آورد به دانشگاه آلبرتا کانادا رفت ...

در سالهای اول به یادگیری زبان در طول روز و کار ظرف شویی در طول شب پرداخت ...

در رشته های مدیریت و مهندسی مکانیک در مقطع فوق لیسانس  از دانشگاه آلبرتا فارغ التحصیل شد ...

با همسرش " دیکسی لی " ازدواج کرد و به عنوان مهندس مشغول به کار شد ...

همراه با همسر و دو پسرش به کلیولند در اوهایو رفت ...

اشتیاقی عجیب او را دوباره روی صندلی دانشگاه نشاند  ...

این بار به تحصیل در رشته علم پزشکی ...

در دانشگاه آکرون و کالج پزشکی شمال‌ شرقی دانشگاه اوهایو پرداخت ...

و دكترای پزشكی و فوق تخصص جراحی قلب گرفت ...

تلفیق علوم مهندسی و پزشکی باعث شد تا به دانش نوینی در زمینه اعضای مصنوعی دست یابد ...

بعد از سه سال کار در کلینیک کلیولند، دکتر ویلبرت کئون از انستیتو قلب اوتاوا ...

از او درخواست کرد تا سرپرستی تیم قلب مصنوعی انستیتو را برعهده بگیرد....

او  توانست فن‌آوری قلب مصنوعی خود را گسترش داده و آن را به استانداردی برای آینده تبدیل کند.

شهرت وی عالم‌گیر شد و ریاست بسیاری از هیئت‌های علمی و تخصصی ...

و سمت استادی رشته‌های جراحی و مهندسی در دانشگاه‌های اوتاوا و کارلتون را برعهده گرفت....

دکتر موسیوند اختراعات بسیاری را به ثبت رسانده است که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

قلب مصنوعی کنترل از راه دور

که پس از قرار گرفتن در بدن بيمار مي‌توان از طريق ماهواره، اينترنت و تلفن از وضعيت آن و همچنين وضعيت سلامت بيمار آگاه شد و امکان ارسال برق به آن بدون ايجاد سوراخي در بدن، از طريق سيستم الکترومغناطيسي فراهم است.

ثبت اطلاعات ژنتیکی به وسیله استفاده از اثر انگشت بدون نياز به خونگيري و تنها از طريق انگشت‌نگاري

و ساخت زيرپيراهني که مي‌تواند فشار خون و کارکرد قلب را در کساني که قلبشان خوب کار نمي‌کند، کنترل کند

و 14 اختراع پزشکی دیگر ...

او در حال حاضر :

عالی‌ترین مقام علمی جهان از انجمن سلطنتی كانادا و انگلستان ...

و عضو انجمن دانشمندان نیویورك،

بنیانگذار درمان پزشكی از راه دور،

و رئیس بخش قلب و عروق انستیو تحقیقات قلب دانشگاه اوتاوا (پایتخت كانادا) است.

بعد از 37 سال،در سال 1381 و در همایش بین المللی بوعلی سینا به زادگاهش (همدان) بازگشت.

و  آمادگی خود را برای تأسیس دانشگاه و بیمارستانی بزرگ در كیش اعلام كرد

بیمارستانی كه با بزرگترین دانشگاه و بیمارستان جهان قابل رقابت باشد

و كمترین و كوچك‌ترین هزینه‌ای برای دولت ایران در برنداشته باشد

و تمام منابع آن از اعتبارات شخصی او تأمین شود.

اگرچه هنوز به دلایلی که معلوم نیست ، این امر محقق نشده است  ...

می گوید بهترین خاطراتش از زمان چوپانی است ..

آرامش و فراغ خاطر و نزدیکی با طبیعت و خداوند ...

پروردگاری که هیچگاه تنهایش نگذاشت ...

و حالا هم در سخت ترین روزهای زندگی به کمک او امید بسته است ...

http://www.ottawaheart.ca/misc/tofy-mussivand.htm

 

روزمره گی چیز عجیبی است ...

مثل طنابی بر دست و پای اندیشه ات مهار می زند ...

در شتاب رود خروشان حوادث تو را با خود می برد ...

معقول نشسته ای و داری با اوراق و اعداد روی میزت کلنجار می روی  ...

هزار کار نکرده در گوشه سررسید سال 91 منتظرند تا تیک بخورند ...

تلاش و معاش و هر روز از پی روز ...

و ناگهان ..

بادی تند پنجره ها را از هم بازمی کند ...

آسمان همچون کودکی بغض های تلنبار شده اش را بر سر شهر فریاد می زند ..

پا می کوبد و می غرد ...

و هزار هزار تیله سپید یخی از آن بالا بر سر مردمان فرو می ریزد ...

 

و میان این همهمه و غوغا ...

دکمه ای کلید می خورد ...

و صدایی همه جادو می خزد تا انتهای پستوی فکرت ...

همانجا که کلی خاطره گذاشته ای از آن شهر که بی مثال و بی مانند است ...

و خیابانها و کوچه ها و آبهایی آبی فیروزه ...

و شبهایی فقط برای عاشق شدن ...

 

سزن آکسو  SEZAN AKSU  …

شاعر ، ترانه سرا ،آهنگساز ،  خواننده و بازیگر شهیر ترکیه ...

در شهر سارای کوی    saraykoy ترکیه به دنیا آمد ...

سه ساله بود که به همراه خانواده اش به ازمیر رفت ...

والدینش او را از آواز خواندن منع می کردند و علاقه داشتند او پزشک یا مهندس شود ..

ولی سزن از غیبت آنها استفاده می کرد و در بالکن خانه به آوازخوانی می پرداخت ...

به درخواست پدرش در دانشکده کشاورزی به تحصیل مشغول شد ..

ولی آن را نیمه تمام گذاشت و به دنبال موسیقی رفت ...

همراه با دوست بسیار صمیمی اش " آژدا پکان "  موسیقی پاپ را در سال 1970 بنیان گذاشت ..

 

اولین ترانه اش " Haydi Şansım Gel Bana "  ( ای شانس به سویم بیا  )...

را در سال 1975 با اسم " سزن سلی "  منتشر کرد .

تا سال 1976 هنوز صدایش ناشناحته بود تا ترانه  Olmaz Olsun Vurdumduymaz

که مقام اول را در رده بندی ترانه های ترکیه  کسب کرد ..

آلبوم اولش در سال 1978 به نام  Serçe  ( گنجشک ) به کمک روزنامه ها آوازه بسیار پیدا کرد ...

و  برای اولین بار در فیلم "مینیک سرچه " ساخته  عاطف ییلماز، به همراه بولوت آراس، نقش اول را بر عهده گرفت.

این شهرت به بالکان و یونان رسید و ترانه هایی که او سرود و تنظیم کرد ...

همچون "Küçük Bir Aşk Masalı"  ،  "Heyamola"  و "1945" ...

 در مسابقات یوروویژن شرکت داده شد و بدین ترتیب رویای او برای نشر موسیقی اش در اروپا تحقق یافت .

 

 در دهه هشتاد سزن آکسو عاشق تهیه کننده ای به نام "  اونو تونچ "  Onno Tunç شد ..

که مردی رمانتیک ولی درکار موسیقی بسیار حرفه ای بود ...

بعنوان یک زوج آنها امضای خود را روی آثاری گذاشتند که مرزهای موسیقی پاپ ترکیه را در هم شکست

ترانه هایی همچون :

Sen Ağlama ( گریه نکن )  ، Git ( برو ) ، ...

در سال ۱۹۸۱ به همراه عادیله ناشیت، شنر شن و آلتان اربولاک ...

در موزیکال "سزن آکسو و کازینواش" ...

و در سال ۱۹۸٦ درموزیکال " هزارسال قبل، هزار سال بعد" ایفای نقش نمود.

موسیقی و هنر بازیگری او در دهه نود به اوج شکوفائی اش رسید ...

 

بهترین آلبوم اش  Gülümse ( لبخند ) که حاصل همکاری او و محبوش بود ...

و ترانه شماره یک این آلبوم   Hadi Bakalım  ( یالا بیا ) در اروپا و ترکیه  طوفانی به پا کرد ..

در سال ۱۹۹۰ سزن به همراه " فرهان شنسوی "  ...

در فیلم "تنهایی بزرگ" ساخته یاووز اوزکان در نقش اول بازی کزد.

او همچنان به ترانه سرایی و آهنگسازی برای دیگر هنرمندان ترکیه نیز پرداخت  ...

در سال 1995  آلبوم  Işık Doğudan Yükselir ( روشنایی از مشرق می تابد )

با تم  موسیقی کلاسیک غربی و سنتی ترکیه شهرت جهانی او را رقم زد ...

در ژانویه  1996  محبوب دیرین سزن ، اونو تونچ در سقوط هواپیمای شخصی اش کشته شد ...

 

و او در نهایت غم و اندوه آلبوم  Düş Bahçeleri ( باغهای رویا ) را به یاد او سرود ...

در سال 1996 با آلبوم Adı Bende Saklı  ( پنهان در درونم ) به عرصه موسیقی بازگشت ...

و همچنان پیشتاز فتح قله های موفقیت شد ...

در سال 2005 او در فیلمی از فاتح آکیم به نام  عبور از پل یا نوای استانبول  ...

Crossing the Bridge : The Sound of Istanbul

بازی کرد و ترانه خاطرات استانبول یا Istanbul Hatirasi را خواند ...

و در اکتبر سال 2007 کنسرتی در سالن رویال آلبرت هال لندن بر گزار کرد ...

بعد از خواننده قدیمی و شهیر ترکیه " زکی موران  " او دومین خواننده ترک بود که در آنجا برنامه اجرا می کرد .

او در طول سابقه کاری خود برای بیش از 400 ترانه شعر سروده و آهنگ ساخته ..

8 صفحه 45 دور، 3 آلبوم سینگل و 27 آلبوم  از او به جای مانده ...

اشعار و ترانه های  او ، عشق و اندوه و امید و زندگی را به می بافد ...

و صدای با قدرت و خش دار و لطیفش کلام را به ملودیی جادوئی بدل می کند ...

در سال ۲۰۰٦ شعرهای او در کتابی با نام "شعر اکسک " جمع آوری شد.

او  در بیش از ۲۰ کشور، نزدیک به ۱٥۰۰ کنسرت برپا کرده،...

و علاوه بر فعالیتهای هنری ....

در زمینه مسائل اجتماعی ، حقوق زنان ، محیط زیست و اصلاح آموزش و پرورش نیز به شدت فعال است .

به او لقب بانوی آواز ترکیه را داده اند ...

آخرین آلبوم او که به تازه گی منتشر شده  Öptüm  ( بوسیدمت ) نام دارد ...

 

ترجمه ترانه "  GIT "

برو

 

تا زمانی که چنین اراده کرده ای ، پس برو

در اندیشه من نباش ..

به خود فکر کن ..

می توانم تنها بمانم ..

تو نیز می دانی هیچ اندوهی تا ابد ادامه نخواهد یافت ...

و من هر زمان می توانم دوباره عاشق شوم ...

از من بر نیامد ...

حق با تو است ...

درنگ نکن و برو ...

هراس نداشته باش ...

 هنوز می توانم دوستت باشم

دیرزمانی بود که قصد جدائی داشتم ..

اما به زبان نیاوردم  ..

برو ... برو ...

نه ! ..

نرو ... لطفا بایست ...

نرو ... بمان  ...

به دروغ گفتم  ...

تاب جدائی از تو را ندارم ...

برای ادامه زندگی ..

بسیار چیزها بین ما هست ...

نرو ... بمان ...

دیوانه وار دلتنگت هستم ...

اما به صلاح هردوی ما است که بروی  ...

پس برو ...

باور کن به اندازه تو  اندوهگین نیستم ...

در درونم برای شروع یک زندگی تازه ...

هیجان و عشق هست ...

پس برو ....

پی نوشت :

منبع : ویکی پدیا

لینک ترانه

 

http://www.4shared.com/mp3/LwkT-Bj_/Sezen_Aksu-Git.html

 

خنده های پدر همیشه در فامیل و آشنا زبانزد بوده و هست ...

از آن خنده ها که اول ریز است...

 و بعد گلو را می لرزاند و بعد از زیر سبیلهای پر پشت اش تبدیل به قهقهه ای شادمانه می شود ...

خنده های مردانه قوی و شاد ...

که مرا به یاد کسی می برد که سالها بی دریغ ، خنده بر لبان مردم ایران زمین نشانده است ...

منوچهر نوذری در سال 1315 در قزوین به دنیا آمد ...

پدرش حسابدار و نقاش قالی و اهل کاشان بود ...

17 ساله بود که برادر بزرگترش محمود نوذری صدابردار و فیلمبردار درجه یک تلوزیون ...

او را به " ایران فیلم " یا " خانه سینما " نزد " پرویز بهرام  " استاد پیشکسوت دوبله برد ...

دیدند صدا و استعداد بسیار خوبی در این زمینه دارد و در دوبله شرکت کرد ..

و اولین فیلمی که در آن صحبت کرد " دختر نمکزار " محصول ایتالیا بود ...

و بعدها صدایش در نقش  هنرپیشگانی چون :

 گلن فورد ،  جک لمون  ، دنی کی ، راج گاپور ، باب هوپ و  رد اسکلتونو ماندگار شد ...

همزمان با دوبله وارد رادیو شد ...

برنامه " راه شب " و بعد در دهه چهل یکی از موفقترین برنامه های مفرح و شاد رادیو ...

" شما و رادیو "

برنامه ای با شرکت  منوچهر نوذری ، علی تابش ، یاسمین ، سیما بینا ، گوگوش ، ملوک ضرابی ، پرويز خطيبي، مهدي سهيلي ، مقبلي، مشكين، مستجاب‌الدعوه ، مرتضی احمدی، غلامحسین بهمنیار، خان معین، ، احمد قدكچیان، محمدعلی سخی و چندین هنرمند خوب دیگر...

که در صبح روزهای جمعه پخش می شد ...

همراه با مصاحبه های کوتاه با هنرمندان و طنز و کمدی و پخش موسیقی و تصنیف ...

و صدای گرم و طنز فوق العاده و راحتی و شوخ طبعی ذاتی منوچهر نوذری وجه متمایزی به این برنام داده بود ..

پرویز بهرام استاد او را در کار خود پدیده می داند ...

مردی خستگی ناپذیر روی صحنه  تئاتر و رادیو و در اتاق دوبلاژ ..

که در همه هم موفق و عالی و صادق و بی ریا  ، ظاهر شده است  ..

شخصیت جك لمون با صدای او جان گرفت و بهترین كاری كه با دوبله او انجام شد ...

 فیلم «بعضی ها داغشو دوست دارن» بود ...

در هنگام دوبله، خلاقیت عجیبی داشت و استعداد شگرفی ....

كه ناگهان هشت صفحه كاغذ را پشت و رو می كرد و بعد شروع می كرد به گفتن....

تند و صحیح و صریح گفتن از خصوصیات او بود....

آخرین فیلمش را هم به جای جك لمون پیر صحبت كرد....

 در واقع هر دو با هم پیر شده بودند.

كارهای رادیویی هم  بسیار زیاد بود...

راه اندازی رادیو دریا نیز به تمامی بر عهده او بود و نیز برنامه راه شب رادیو....

برای كارهایش نویسنده نیز داشت، اما خود نیز به نگارش قطعه های نمایشی و خلق شخصیت هایی مثل دردانه حسن كبابی می پرداخت و همین خلاقیت او مزید بر علت بود.

تئاتر  " تو این دیوونه خونه چه خبره " را به مدت هفت ماه روی صحنه برد ...

او  طنز و شادی را لازمه زندگی مردم دلمرده می دانست....

در طول این هفت ماه او تمام افرادی را كه به دیدن نمایش می آمدند، می شناخت....

 خانواده شان و حتی مشكلات و بیماری هایشان را....

کسانی که ، بیمارانشان را با ویلچر به تئاتر می آوردند تا از آن لذت ببرند و ساعتی بخندند و خوش باشند...

 

21 ساله بود که با شروع کار تلوزیون در ایران ...

بعنوان اولین نفر به همراه علی تابش در صفحه تلوزویون ظاهر شد و به مردم گفت :

« این كه می‌بینید من هستم و این جعبه تلویزیون است.»

بعد از سال 40 در چند فیلم سینمایی مثل «لاله آتشین» و «افق روشن» بازی كرد....

نوذری می گفت: كار بازیگری را دوست نداشتم و فهمیدم این طرف دوربین بیشتر به درد می‌خورم....

سال 50 فیلم «ایوالله» را ساخت كه با قیمت بلیط  هجده زار و دو تومان ...

در همان هفته اول 700 هزار تومان فروخت و هنوز هم جزو ده فیلم پرفروش سینمای ایران است....

 آن موقع اگر یك فیلم در سه هفته 400 هزار تومان در 10 سینما می‌فروخت همه به هم تبریك می‌گفتند....

از سال 1334 فعالیت خود در سینمای حرفه‌یی، با بازی در فیلم «امیر ارسلان نامدار» آغاز كرد...

در سال 1347 در شبكه بی .بی .سی یك دوره شش ماهه را گذراند ...

و در سال بعد استودیو دوبلاژ تندیس را تأسیس كرد....

در سال 1353 به مصر رفت و در آنجا نیز به كار فیلمسازی ادامه داد....

 در مصر یك فیلم مستند درباره رود نیل ساخت كه خیلی مورد استقبال واقع شد....

تا سال 1356 در مصر بود، سپس مدت چهار ماه و نیم به سوریه و پنج ماه نیز به اردن رفت ...

و از آنجا به ایران بازگشت ...

بعد از انقلاب توسط احمد شیشه گران به رادیو دعوت شد و از اسفند 1366 ..

با برنامه " بسیار معروف " صبح جمعه با شما " و " راه شب " فعالیت مجدد خود را شروع کرد ...

برنامه " صبح جمعه با شما " در واقع به نوعی ادامه " برنامه " شما و رادیو " بود ...

برنامه ای که احمد شیشه گران و سعید توکل و صادق عبداللهی پایه گذارش بودند ...

و علاوه بر منوچهر نوذری هنرمندانی همچون :

مرحوم مقبلي ، حسین عرفانی، شهلا ناظریان، مهین برزویی، شهروز ملک‌آرایی، منوچهر آذری، بیوک میرزایی، امیر حسین مدرس، علی‌رضا جاویدنیا، مینو غزنوی، پرویز ربیعی، پریچهر بهروان و زنده‌یادان کنعان کیانی، حسین امیرفضلی، پرویز نارنجیها، فرهنگ مهرپرور، مهین دیهیم نقش‌آفرینی می‌کردند.

 

 

برنامه ای که در دهه شصت و ایام جنگ و اضطراب و نگرانی هر روزه مردم ...

محبوبیت همه جانبه خویش را مدیون تلاش‌های منوچهر نوذری است....

 او با اجرای نقش‌هایی چون آقای مُلَوَّن و آقای دست و دلباز ..

هر صبح آدینه ، خنده و نشاط را به خانه های مردم می برد ...

و بعدها  مجموعه های تلوزیونی ...

کوچه اقاقیا ، عصای پیری ، باجناق‌ها  ، جدی نگیرید

چهره ها ، هزار برگ هزار رنگ  ، مسابقه هفته ،سری دوم«صندلی داغ» ، تهران ساعت 20 ...

از جمله فعالیت های ماندگار او در تلویزیون شد ....

منوچهر نوذری در میان دوستان و آشنایان به بخشندگی و سخاوت بسیارش معروف بود ..

و برای  آموزش و آینده کودکان  اهمیت خاصی قائل بود ...

پسرش ایرج و دخترش نازنین به همراه دو فرزند خواهرش را به مدرسه " رازی "

که در زمان خود از گرانترین مدارس خصوصی بود فرستاد ..

در آنجا بچه ها زبان فرانسه را به خوبی آموختند ..

و حالا پسرش ایرج نوذری کارشناسی ارشد زبانشناسی دارد  و بازیگری قابل است  ...

و به زبان‌های سنسکریت، هندی، اردو، اسپانیایی، فرانسوی و انگلیسی  مسلط ...

و همینطور ورزش " کونگ فو " را هم در سطح عالی  دنبال کرده است ...

و دخترش نازنین نوذری دكتري زبان اسپانيايي دارد و تاكنون 9 كتاب ترجمه كرده ...

در سالهای آخر مبتلا به بیماری ریوی و عفونت کلیه شده بود ...

دردی که بدن استوارش را رنجور و خسته کرد ...

اما هرگز نتوانست لبخند را از لبانش دور کند ...

در ششمین جشنواره رادیو گفت  :

«شاید آخرین باری باشد كه می‌توانم پشت میكروفن صحبت كنم، به خاطر بیماری‌هایی كه دارم، شاید این بار، آخرین بار باشد...»

منوچهر نوذری در چهارشنبه ۱۶ آذر ماه ۱۳۸۴ ...

در بیمارستان مدرس تهران درگذشت...

وی معمولاً این شعر را در پایان برنامه‌های صبح جمعه با شما می‌خواند ...

و بر روی سنگ آرامگاهش نیز همین شعر نقش بسته است:

 

ز حق توفیق خدمت خواستم دل گفت پنهانی

چه توفیقی از این بهتر که خلقی را بخندانی

 

آخرین دیالوگی که در دوبله فیلم " گلن گری گلن راس " بر زبان آورد ...

" مطمئنم دلت برام تنگ میشه "

او می دانست که حتی سالها پس از رفتنش دل همه برای او خیلی خیلی تنگ خواهد شد ...

پی نوشت :

لینک دانلود مصاحبه منوچهر نوذری با حمیرا و پرویز یاحقی

 

هنوز برایم نوشتن از او بسیار سخت است ...

استاد عزیزی که هفتاد و پنج سال پیش ...

در سرمای اسفند ماه در شهر " آباده " چشم به جهان گشود ...

شمالی ترین نقطه استان فارس ...

بین شهرهای شیراز و اصفهان و یزد و اقلید ....

با هوایی خشک و زمستانهای سرد ...

 

 

استاد " جلال ذوالفنون "  در کودکی به همراه خانواده به تهران آمد ...

پدر تار می زد و برادرش محمود ذوالفنون ویلن می نواخت و موسیقی نشست در جانش ...

برای ادامه تحصیل به هنرستان موسیقی ملی رفت ...

استاد موسی خان معروفی او را با سه تار پیوند داد و تکنیکهای لازم را به او آموخت ...

هشت سال درس موسیقی از تار و سه تار و ویلن ...

رشته موسیقی به تازگی در دانشکده هنرهای زیبا تدریس می شد  ..

فرصتی برای این هنرمند جوان تا با چهره های شاخص موسیقی ایران ..

همچون مرحوم نورعلی خان برومند و دکتر داریوش صفوت آشنا شود ...

آشنایی که به عمق دانش او از موسیقی اصیل و امکانات ساز سه تار افزود ..

و این مقدمه ای شد تا روی این ساز تمرکز بیشتری داشته باشد ...

اساتید دیگر هم همچون مرحوم صبا و ارسلان خان درگاهی ، راهنمای او بودند ...

 

پس از اتمام دانشکده در همانجا و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ملی به تدریس سه تار پرداخت ...

و این دوره مصادف بود ...

با همنشینی و کسب فیض از محضر اساتیدی همچون سعید هرمزی و یوسف فروتن ...

 

بعد از انقلاب نیز به همکاری با استاد شهرام ناظری و برخی هنرمندان دیگر پرداخت ..

که اوج این دوران انتشار آلبوم " گل صد برگ " و " آتش در نیستان " با شهرام ناظری ...

و آلبوم " از نگاه یاران " با صدای صدیق تعریف بود ...

البته آلبومهای تکنوازی سه تار هم همچون "  پرواز  " و  " پرنیان " از وی منتشر شده اند ...

 

 

او برای آموزش سه تار به جوانان علاقه مند کتابی تدوین کرد ...

که نقش بسیار مهمی در عرصه آموزش سه تار ایران دارد ...

تا قبل از استاد  جلال ذوالفنون ، کتاب های اول ودوم آموزش تار وسه تاری که ...

مرحوم خالقی تالیف کرده بود ، برای هر دو ساز به کار می رفت ...

اما استاد ذوالفنون کتاب و تمرینات و قطعات خاصی را برای ساز سه تار تدوین کرد ...

و توانست ضمن این که فضای تخصصی سه تار نوازی را گسترش دهد ،...

علاقه مندان بیشتری را به سمت این ساز جلب نماید ...

چرا که  قطعاتی را از دل موسیقی ردیفی و ضربی ها و پیش درآمدها ...

و حتی برخی قطعات الهام گرفته از موسیقی نواحی ایران انتخاب کرد ...

که با ذائقه یک هنرآموز مبتدی همخوانی داشت ...

و آسانی اجرای این قطعات شوق و کشش به سمت این ساز را برای نوآموزان بیشتر کرد....

 

 

از جمله ویژگی های قابل اعتنای سه تار نوازی استاد ذوالفنون ...

سونوریته یا صدا دهی خاصی بود که او در هنگام نواختن سه تار به آن رسیده بود ...

که مختص خود ایشان بود ...

می توان گفت که نوع سه تاری که او می نواخت و صدادهی و زخمه زنی اش منحصر به او بود ...

و در میان شاگردانش گسترش یافت....

قطعات ضربي خيلي در سبك نوازندگي ایشان  نقش داشت ...

تم‌هاي محلي يا ملودي‌هايي از رديف را خيلي خوب در بداهه‌نوازي بسط و گسترش مي‌داد ...

يعني به اندازه ظرفيت صداي يك تار از ساز بهره مي‌بردند ...

و شما لبريز از آن صداي ساز مي‌شديد بدون اينكه از ظرفيت ساز خارج شود ...

و صداي ناخن‌شان خيلي زلال بود و از نظر مطلب چيزي كم نداشت....

 

 

استاد ذوالفنون از جمله رديف‌دان‌هايي است كه هيچ‌وقت پابند رديف نبود....

 رديف در وجودشان نهادينه شده بود و بداهه نوازي ایشان خود رديف جديدي مي‌شد ...

نغمه های محلی در سه تار استاد ترکیب می شد و برداشتی نو عرضه می کرد ...

اگرچه موسیقی ردیفی و کلامی را نیز در نهایت اصالت اجرا می کردند ..

و این رمز موفقیت موسیقی استاد در نزد شنوندگان عادی است ...

که موسیقی در دلشان می نشیند و طرب بر می انگیزد  ...

 

 

شاگردانش  هرگز فاصله سنی با استاد احساس نکردند ...

منش و روحیه مثبت و خوشروئی ذاتی و ظنز نگاهش به زندگی ..

روحی از سرخوشی و تازه گی به جمع می بخشید  ...

که هرگز از یاد آنها که در جوار استاد بوده اند نخواهد رفت ...

 

 

مجموعه ای از نوشته ها و خاطرات وی نیز در کتابی به نام " گل صد برگ " منتشر گشته است ...

همسر گرانقدر استاد خانم مشروطه زنگنه نقش بسیار مهمی در موفقیتهای زندگی او داشته ..

و سهیل ذوالفنون ، فرزند برومند این استاد نیز همراه و یار و یاور پدر در عرصه موسیقی بوده ..

و خود نیز تحقیقات ارزنده بسیاری در باره موسیقی دارد ...

 

 

آخرین برنامه او در جشنواره موسیقی فجر سال 90 بود ...

تکنوازی استاد و سپس همراهی او با گروه اوستا ...

 

 

و حرف آخر استاد در مصاحبه ایشان :

" به طوریكه می‌بینم اكثر گرفتاری‌های مردم ما حاصل توهم است .

بنابراین ترجیح می‌دهم در این زمینه پیامی داشته باشم كه اندیشه‌های خود را به مشورت بگذارید.

تا به صورت تفكر درآید. اگر نه به صورت توهم عقیم و ناتوان باقی خواهد ماند.

یكی دیگر از گرفتاری‌های ما عدم صبوری است، كه باید نیروی صبر را در خود تقویت كنیم.

صبر در مقابل ناملایمات، در مقابل ثروت، در مقابل شهرت و صبر در مقابل پست و مقام .

تا اینكه به آرامش برسیم .

در 28 اسفند سال 1390...

استاد ذوالفنون به علت خونریزی بعد از عمل جراحی ...

در بیمارستان البرز کرج ،  دار فانی را وداع گفت ...

روحشان شاد ..

و یادشان باقی ....

پی نوشت :

موسیقی وبلاگ تکنوازی قطعه ترانه کردی است توسط استاد ،  از آلبوم دانه های مروارید

منبع :

ویکی پدیا

مصاحبه با بهداد بابایی، نوازنده سه تار

http://sazesetar.blogfa.com

/**/

در سه کیلومتری شرق نیشابور در مسیر جاده مشهد ...

باغی است مصفا به نام باغ امامزاده محروق ...

محمد بن محروق از نوادگان امام موسی بن جعفر که در پی شورشی علیه خلیفه وقت ...

او را به قتل رسانیده و پیکرش را به آتش کشیدند و خاکسترش را درمحله تلاجرد نیشابور به خاک سپردند ..

و ازین روست که آرامگاهش به " محروق " یعنی " سوخته شده " معروف است ...

بقعه ای زیبا بنا شده در قرن دهم هجری با گنبدی کاشیکاری شده و ایوان های بلند ...

در میان باغی مشجر و در کنارش آرامگاه امامزاده ابراهیم یکی از اولاد حضرت موسی بن جعفر...

در گوشه شمال شرقی این بقعه ، مزار بزرگمردی از اهل ادب و دانش این سرزمین ...

 

غیاث‌الدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خیام نیشابوری ...

فیلسوف، ریاضی‌دان، ستاره‌شناس و رباعی سرای ایرانی دورهٔ سلجوقی...

دانشمند و ادیبی که در سده پنجم هجری در نیشابور به دنیا آمد ..

در میانسالی فقه آموخت و حدیث و تفسیر و فلسفه و حکمت و ستاره شناسی ..

کتابی در باره معادلات درجه سوم به زبان عربی نوشت ...

( رساله فی البراهین علی مسائل الجبر و المقابله )

و به دعوت سلطان جلال‌الدین ملکشاه سلجوقی و وزیرش نظام الملک به اصفهان رفت ..

تا سرپرستی رصدخانهٔ اصفهان را به‌ عهده گیرد و  هجده سال در آن‌ جا مقیم شد ..

 

و  تقویم جلالی را تدوین کرد که به نام جلال‌الدین ملکشاه شهره‌ است...

وی بدین منظور مدار گردش کره زمین به دور خورشید را تا ۱۶ رقم اعشار محاسبه نمود.

و در همین سال‌ها مهم‌ترین و تأثیرگذارترین اثر ریاضی خود را با نام ...

رساله " فی شرح مااشکل من مصادرات اقلیدس "  را می‌نویسد ...

و در آن خطوط موازی و نظریهٔ نسبت‌ها را شرح می‌دهد....

خیام به تحلیل ریاضی موسیقی نیز پرداخته‌ است ...

و در " القول علی اجناس التی بالاربعاء " مسالهٔ تقسیم یک چهارم را ...

به سه فاصله مربوط به مایه‌های بی‌نیم‌پرده، با نیم‌پردهٔ بالارونده، و یک چهارم پرده را شرح می‌دهد..

 

پس از درگذشت ملک‌شاه و کشته شدن نظام‌الملک، خیام مورد بی‌مهری قرار گرفت ...

کمک مالی به رصدخانه قطع شد و  اصفهان را به قصد اقامت در مرو ...

که به عنوان پایتخت جدید سلجوقیان انتخاب شده بود، ترک کرد....

گفته‌اند  که خیام در زندگی  همسر برنگزید ...

تاریخ وفات وی سال ۵۱۷ بوده‌است ..

علیرغم مدارج علمی برجسته ،‌ او به رباعیاتش در جهان شهره است ..

 

اشعاری که اساتیدی همچون فیتز جرالد آنها را ترجمه کردند  ..

گویا اشعار خیام در زمان حیاتش به واسطهٔ تعصب مردم مخفی بوده و تدوین نشده ...

و تنها بین یکدسته از دوستان همرنگ و صمیمی او شهرت داشته ...

یا در حاشیهٔ  کتب اشخاص باذوق بطور قلم‌انداز چند رباعی از او ضبط شده، و پس از مرگش منتشر گردیده

 

نخستین تصحیح معتبر رباعیات خیام به دست صادق هدایت انجام گرفت.

وی از نوجوانی دلبستهٔ خیام بود و تدوینی از رباعیات خیام صورت داده بود.

بعدها در ۱۳۱۳ آن را مفصل‌تر و علمی‌تر و با مقدمه‌ای طولانی با نام ترانه‌های خیام به چاپ رسانید.

تصحیح معتبر بعدی به دست محمد علی فروغی در ۱۳۲۰ به انجام رسید ...

در زمان سلطنت رضا شاه مقبره خیام را با عجله به شکل میله ای سنگی تعمیر و آماده بازدید کردند

تا آنکه در مرداد 1335 انجمن آثار ملی ایران در نامه ای ...

به مهندس هوشنگ سیحون معمار بزرگ ایرانی ...

درخواست کرد تا طرح و نقشه ای در خور جایگاه این شخصیت بزرگ ارائه دهد ...

محل جدیدی در گوشه شمالی باغ انتخاب شد و طرح پیشنهای آقای سیحون مورد تائید واقع شد ..

طرح اولیه آرامگاه با استخوان بندی فلزی تهیه شد و کار با بتن ظریف انجام گرفت ..

و ارتفاع آرامگاه به 22 متر ترقی داده شد تا عظمت و جلوه بیشتری پیدا کند ...

سال 1338 ساخت آرامگاه شروع شد و پس از سه سال کار مداوم در 1341 به اتمام رسید ..

مقبره خیام از لحاظ معماری و ساخت یکی از مهم ترین ساختمانهای ساخته شده در زمان خود است.

در چهار مقاله نظامی عروضی آمده است :

شنیده بودم که خیام گفته بود : گور من در موضعی باشد که هر بهاری شمال بر من گل افشانی کند .

در میان درختان کاج تنومند و زرد آلو محل مناسب بنا در نظر گرفته شد ...

در اینجا اختلاف سطحی در حدود 3 متر وجود داشت که از همین وضعیت استفاده شد...

 و مجموعه بنا شامل یک برج و چشمه سارهای اطراف آن به دور یک دایره بزرگ طراحی شد ...

به طوریکه برج هم کف زمین و چشمه سارها در اختلاف سطح قرار گیرند.

 

خیام در واقع سه شخصیت دارد :

ریاضی دان  ، منجم و شاعر که باید هر سه شخصیت در بنا نشان داده می شد .

دایره کف به ده قسمت تقسیم شد به طوری که برج یادبود بر 10 پایه مستقر باشد...

عدد 10 اولین عدد دو رقمی ریاضی است و پایه اصلی بسیاری از اعداد است.

از هر یک از پایه ها دو تیغه مورب به طرف بالا حرکت می کند ...

به ترتیبی که با تقاطع این تیغه ها حجم کلی برج در فضا ساخته می شود ...

و چون تیغه ها مورب اند خطوط افقی آنها باید ناظر به محور عمودی برج باشد ....

پس تیغه ها به صورت مارپیچ شکل به طرف بالا حرکت می کنند تا با هم  تلاقی کنند ...

و از طرف دیگر سر در بیاورند که خود یک شکل پیچیده ریاضی و هندسی است....

 این شکل با عدد 10 هر دو سمبل دانش ریاضی خیام است.....

 

برخورد تیغه ها با یکدیگر فضاهای پر و خالی و به خصوص در بالا...

ستاره های درهمی را به وجود می آورند...

که از لابلای آنها آسمان آبی نیشابور پیدا است ...

و به تدریج به طرف نوک گنبد ستاره ها کوچکتر می شوند ...

تا در آخر یک ستاره پنج پر آنها را کامل میکند....

این ستاره ها و آسمان اشاره به شخصیت نجومی خیام دارد .

 

و اما برخورد تیغه  ها با هم ده لوزی بزرگ می سازند که باید با کاشی کاری پر شوند....

 بهترین تزئین  رباعیات خیام بود که به صورت خط شکسته و در هم ...

به روش "  سیاه مشق"  های خطاطان بزرگی مانند میر عماد و بعضی استادان شکسته نویس ...

با کاشی به صورت نقوش  انتزاعی  سرتاسر لوزی ها را پر کند ....

به تقاضای "  انجمن آثار ملی "  شادروان استاد جلال همایی بیست رباعی به این منظور انتخاب کردند ...

و استاد مرتضی عبدالرسولی با نظر مهندس سیحون که  این خطوط در هم و تزیینی باشند ...

زیبا نویسی ها را انجام دادند که با کاشی معرق آماده و به شکل کتیبه های تزیینی ...

به ارتفاع حدود 14 متر داخل لوزی ها نصب شد ....

که باید گفت در تاریخ معماری ایران اولین بار بود که خط شکسته در تزیینات بنا به کار رفت.....

از داخل نیز قسمت های پر ،  از جمله همین لوزی ها با نقش گل و برگ و پیچک ...

باز از هم با کاشی معرق تزیین گردیدند و تماما اشاره به شخصیت شاعری خیام است.

 

 

دور تا دور برج در قسمت اختلاف سطح ، چشمه سارها در اطراف یک دایره وسیع به مرکز خود برج ساخته شد...

همه از سنگ گرانیت با اجزا مثلثی شکل و تورفتگی و برون آمدگی هایی ...

که تا اندازه ای شکل خیمه را تداعی میکنند  ...

و این اشاره به نام خیام است .چون پدرش خیمه دوز بود نام او به همین مناسبت انتخاب شد.

از طرف دیگر حوض ها با کاشی فیروزه که در مجموع  قسمتی از ستاره را نشان می دهند...

به تعداد هفت پر به مفهوم هفت فلک و هفت آسمان و هفت تپه ...

باز اشاره به افلاک و نجوم دانش دیگر خیام است....

روی هم رفته مجموعه در یک حال و هوای شاعرانه با درختان تنومند در اطراف ساخته شد ....

و همان طور که خواست خود خیام بوده کاملا باز است ...

و مزارش بهاران گل افشان.....

در قسمت دیگر باغ بناهای دیگری...

جهت کتابخانه و مهمانسرای موقت با ملحقات برای مستشرقین و محققین

که مایل اند در محل اقامت کوتاه داشته باشند ...

و از نزدیک در جوار آرامگاه و در فضای شاعرانه ضمن کار بهره معنوی داشته باشند ساخته شد...

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت

کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت

هرکس سخنی از سر سودا گفتند

زان روی که هست، کس نمی داند گفت

گردون نگری ز قد فرسوده ی ماست

جیحون اثری ز اشک پالوده ی ماست

دوزخ شرری ز رنج بیهوده ی ماست

فردوس دمی ز بخت آسوده ی ماست

از من، رمقی به سعی ساقی مانده ست

وز صحبت خلق، بی وفایی مانده ست

از باده ی دوشین قدحی بیش نماند

از عمر ندانم که چه باقی مانده ست

چون آمدنم به من نبد روز نخست

وین رفتن بی مراد، عزمی ست درست؟

بر خیز و میان ببند ساقی، چست

کاندوه جهان به می، فرو خواهم شست

دوری که در او، آمدن و رفتن ماست

او را نه نهایت، نه بدایت پیداست

کس می نزند دمی در این معنی راست

کین آمدن از کجا و رفتن به کجاست!

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم

وین یک دم عمر را غنیمت شمریم

فردا که از این دیر کهن در گذریم
با هفت هزار سالگان، سر به سریم

تا دست بر اتفاق بر هم نزنیم

پاییز نشاط، بر سر غم نزنیم

خیزیم و دمی زنیم، پیش از دم صبح

کین صبح، بسی دمد که ما دم نزنیم

صبح است، دمی با می گلرنگ زنیم

وین شیشه ی نام و ننگ بر سنگ زنیم

دست از عمل دراز خود باز کشیم

در زلف دراز و دامن چنگ، زنیم

دوران جهان، بی می و ساقی، هیچ است

بی زمزمه ی ساز عراقی، هیچ است

هرچند در احوال جهان می نگرم

حاصل همه عشرت است و باقی، هیچ است

 

 

با سپاس از :

http://vina.blogfa.com

 

کتاب را که در دستم می گیرم ....

همچون اسمش عطر خاک می دهد ...

یادگاری قدیمی در کتابخانه ام ....

" خاک خوب "

داستانی از " پرل باک " با ترجمه روان آقای " غفور آلبا " ...

داستان زندگی دهقان جوانی از کشور چین ...

که زندگیش به خاک مزرعه اش گره خورده ...

و رویاهای بسیار در سر دارد ...

نگاهی بسیار دقیق و جستجوگر  به سنتها و آئین و ارزشهای جامعه روستایی و شهری...

و حرص و ولع آدمی برای دستیابی به پله های بالاتر زندگی ..

و تاوانی که می پردازد ..

و هزارتوی روابط خانوادگی پیچیده  ...

و آرزوی او که زمینش و خاک خوبش را از دست ندهد ....

و همه و همه از نگاه نویسنده ای که در کشور چین بزرگ شده است ...

 

" روز عروسی ونگ لانگ بود . اول وهله که در میان سیاهی پرده های تختخواب چشم باز کرد و به اطراف نظر انداخت نتوانست بفهمد که چرا این سپیده دم با روزهای دیگر تفاوت دارد . خانه آرام بود و جز صدای خفیف سرفه پدر پیرش که از اتاق روبرو با خش خش تنگ نفس به گوش می رسید ، چیز دیگری سکوت آن را به هم نمی زد . هر بامداد صدای پیرمرد اولین آوازی بود که در این خانه بر می خواست . " ونگ لانگ " معمولأ در بستر گرم خویش دراز می کشید و به این صدا گوش می داد . از جای خود حرکت نمی کرد مگر وقتی که صدای سرفه ها نزدیکتر می گشت و ناله پاشنه چوبی در اتاق پدر پیرش به گوشش می خورد . اما این بامداد دیگر منتظر نشد .

از جای جست و پرده های تختخواب را پس زد . صبح تاریک سرخ فامی بود و از میان روزنه پنجره که تکه پاره ورق کاغذی بر آن می لرزید گوشه ای از آسمان برنزی رنگ به چشم می خورد . به طرف روزنه رفت . پاره کاغذ را کند و به دور انداخت ، در حالیکه زیر لب می گفت :

" بهار است و دیگر احتیاجی به این ندارم ."

 

 

پرل کامفورت سیندنستریکر باک (Pearl Comfort Sydenstricker Buck)

در سال 1892 در هیلزبورو ، ویرجینیای غربی به دنیا آمد ...

خانواده او از مبلغین مذهبی بودند که برای تبلیغ به کشور چین سفر کردند....

او از سه ماهگی تا ۴۱ سالگی در چین زندگی کرد ...

و زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم آموخت....

 مادرش زنی ادیب بود و نخستین آموزگار او به شمار می‌رفت....

در هفده سالگی، دو سال در مدرسه آمریکایی پاریس تحصیل کرد و مجددأ به چین بازگشت ...

و با یکی از همکاران خود ازدواج نمود....

در سالهای بعدی او مکررأ به کشورهای دیگر مسافرت کرد ...

نخستین اثر او به عنوان «نسیم مغرب» در سال ۱۹۲۵ در آمریکا منتشر شد....

 او در چین به عنوان یک نویسنده چینی و با نام سای ژن ژو (به چینی: 賽珍珠) معروف است....

 او نخستین زن آمریکایی است که جایزه نوبل ادبیات را در سال ۱۹۳۸ دریافت کرده‌است.

حدود شصت اثر از او به یادگار مانده است که بیشتر آنها رمان است  ...

 

 

در این کتابها او ،  ناتورالیسم ، بشردوستی و شیوه بدیهه سازی داستانهای عامیانه چینی  ...

و آنچه در طول زندگی خود در این کشور پهناور و با مردمان آن تجربه نموده بود را به هم آمیخته است ...

خانم " باک " در سال ۱۹۳۲ به خاطر کتاب " خاک خوب  " جایزه پولیتزر را برای بهترین رمان سال دریافت کرد ...

این کتاب به متجاوز از سی زبان ترجمه شده و بارها بر صحنه تاتر و سینما رفته است ...

فیلمی که بر اساس این اثر در سال 1937 با بازیگری لوئیز رینر Luise Rainer ...

ساخته شد دومین اسکار را برای این هنرپیشه ، به همراه داشت ....

این نویسنده بزرگ در 6 مارس 1973 در دانبی ، ورمونت آمریکا درگذشت ...

از آثار او " مادر " توسط محمد قاضی در سال 1347 ...

" نامه ای از پکن " توسط بهمن فرزانه در سال 1341 ...

" کودکی که هرگز نمی میرد " با ترجمه همای آهی در سال 1341

" نسل اژدها " با ترجمه محمد قاضی ...

به زبان فارسی برگردانده شده اند ...

 

 

" سال نو نزدیک می شد و در هر خانه ای از خانه های دهکده تهیه و تدارک دیده می شد . " ونگ لانگ " به شهر به دکان شمع سازی رفت و کاغذهای چهارگوش قرمزی که بر روی آنها با مرکب طلائی حرف مخصوص خوشبختی نقش بسته بود و چند تا هم از آنهایی که بر رویشان حرف مخصوص ثروت و تمول کشیده شده بود خریداری کرد و این کاغذهای چهارگوش را بر روی ابزار و آلات کشاورزی خود چسباند تا در سال آینده برای او خوشبختی بیاورد . "  

 

 

آقای " غفور آلبا " در سال 1296 در تهران به دنیا آمد  ...

در رشته علوم تربیتی و زبان و ادبیات انگلیسی در کالج آمریکایی تهران ...

و سپس در دانشگاه ایالتی نیویورک به ادامه تحصیل پرداخت ...

به خدمات اجتماعی و ورزش بسیار علاقه داشت ..

بارها به ریاست فدراسیون های تنیس و تنیس روی میز منصوب شد ...

و تلاش بسیاری برای پیشبرد این دو رشته ورزشی در ایران داشت ...

آقای آلبا به زبان انگلیسی کاملأ مسلط و با زبانهای فرانسه ، ترکی  عربی و اسپانیولی نیز آشنا بود ...

به ترجمه علاقه زیادی داشت ..

 

 

داستانهای کوتاه بسیاری و دو رمان را با تبحر به فارسی ترجمه کرد ...

" خاک خوب " نوشته خانم پرل باک ...

و " نشان سرخ دلیری "  نوشته استیفن کرین از جمله این آثارند ...

غفور آلبا در 28 آذر 1348 به علت عارضه قلبی با مرگی ناگهانی از دنیا رفت ...

او مورد احترام و علاقه بسیار دوستانش بود ..

و از او نقل است که :

" اگر در زندگی موفقیتی نصیبم شده است بر اثر سادگی ، محبت نسبت به دوستان ، علاقه به خدمت ، پشتکار ، صداقت ، صمیمیت و جدیت و ایمانم بوده است "

 

 

" بهار گذشت و تابستان و موسم درو نیز سپری شد و " ونگ لانگ " هنگام خزان در آفتاب سوزان قبل از زمستان همانجا که پدرش به دیوار تکیه داده و نشسته بود نشست . و حالا در باره هیچ چیز فکر نمی کرد مگر خوردنی و آشامیدنی و زمینش . ولی وقتی در باره زمینش فکر می کرد دیگر به این فکر نبود که محصولش چه و چطور خواهد بود یا اینکه چه بذری خواهند کاشت یا اینطور چیزها ، بلکه فقط در باره خود زمین فکر می کرد و بعضی اوقات خم می شد و مشتی خاک از زمین بر میداشت و در دست می گرفت و به نظرش می آمد که خاک لای انگشتانش جان دارد و قدرت زندگی در آن احساس می کرد . "

پی نوشت :

تصاویر مربوط به فیلم good earth است ساخته شده در سال 1937

به کارگردانی سیدنی فرانکلین ، ویکتور  فلمینگ ، گوستاو ماچاتی ...

هنوز وقتی سر انگشتان باران بر شیشه پنجره ها می کوبد ...

بی اختیار کودکی می شوم دوان در چمنزارهای پشت خانه پدر بزرگ ...

که تازه الفبای فارسی آموخته بودم  ...

و اولین شعری که به خاطر سپردم ..

شعر " باران " بود ..

شعری زیبا از شاعر فرهیخته ....

 

 

مجدالدین میر فخرائی مشهور به " گلچین گیلانی "

در سال 1287 در خانه ای نزدیک به سبزه میدان شهر زیبای رشت متولد شد ...

ماد‌ر‌ش اهل اصفهان و پدر‌ش ، سید مهدی میرفخرایی زادهٔ تفرش بود که در جوانی به گیلان رفت...

و مدتی فرماندار قم و سبزوار بود  ...

دوره‌ی کودکی و نوجوانی شاعر در زادگاهش گیلان ....

در تمام ادوار شاعری‌اش نفوذ و تاثیر مهمی در ذهن و زبان او دارد‌....

نخستین اشعار خود را هنگامی سرود که دانش‌آموز دوره‌ی ابتدایی در رشت بود...

و دو شعر از وي در مجله « فروغ » منتشر شد...

 

 

برای تحصیلات متوسطه به تهران رفت ...

در دارالفنون شاگرد اساتيدي چون وحيد دستگردي و عباس اقبال آشتياني بود....

در دوران متوسطه استعداد و ذوق طبیعی این نوجوان آشکار شد...

 در جلسات « انجمن ادبي ايران » به سرپرستي شيخ الرئيس افسر شرکت مي کرد....

 از سال 1307 اشعارش در مجله « ارمغان » به سردبيري وحيد دستگردي منتشر شدند....

تحصیلاتش را در رشته‌ی ادبیات و فلسفه و علوم تربیتی به پایان رسانید ....

 

 

و در سال ۱۳۱۲ در آزمون اعزام دانشجو پذیرفته شد و نخست به فرانسه و سپس به انگلیس رفت....

یک سال در رشته زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد ...

ولی از این رشته دست شست و خود را برای تحصیل در رشته‌ی پزشکی آماده کرد....

در این مورد به دوستش گفته بود:

«در انگلیس به تحصیل ادبیات و تاریخ پرداختن کاری نامعقول است و این قبیل مطالب را در ایران بهتر می‌توانستیم دنبال کنیم و حالا که ما به هر تقدیر، پایمان به اروپا رسیده، باید چیزی فرا بگیریم که در کشور خودمان وسایل تحصیل آن آسان به دست نمی‌آید.»

چون تعهد سپرده بود که در رشته‌ی دیگری تحصیل نکند،...

 مقامات فرهنگی در تهران به محض اطلاع از این گستاخی مقرری ماهانه‌اش را قطع کردند....

 از این زمان زندگی‌اش روز به روز سخت‌تر می‌شد و حتی در مرز افسردگی قرار گرفت ....

و با آن ‌که اراده‌ای قوی و همتی والا داشت به تدریج آثار یأس و پریشانی خاطر در او ظاهر شد...

دوستی به او پیشنهاد کرد که تا فیصله یافتن کار،....

آنچه برای او می‌فرستند با هم خرج کنند تا گشایشی در کارها حاصل شود....

پس از چند ماه تهران با تغییر رشته‌ی گلچین موافقت کرد و کار و زندگی او به روال عادی بازگشت.....

 با جدیتی هر چه تمامتر کار خود را دنبال کرد....

در زمانی که جنگ جهانی شعله‌ور شد، دولت ایران همه‌ی دانشجویان را به ایران فرا خواند ...

ولی گلچین به این اخطار وقعی ننهاد و در لندن ماند و در این رابطه این‌گونه نوشت:

ره من راه دراز

من نمی‌‌ترسم از نشیب و فراز

من نمی‌‌ترسم از نبرد و شکست

می‌روم پیش

می‌روم هر گام

 

 

در زمان جنگ جهاني دوم و بسته شدن دانشگاههاي لندن و متعاقب آن قطع کمک هزينه هاي تحصيلي ...

براي امرار معاش به کارهاي متفاوتي از جمله رانندگي آمبولانس ...

و گويندگي فيلم‌ها و راديو،ترجمه‌ي خبر و مقاله پرداخت....

 در سال 1947ميلادي در رشته بيماري‌هاي عفوني و بيماري‌هاي سرزمين‌هاي گرمسيري،...

 دكتراي تخصصي گرفت و كار پزشكي را آغاز كرد ...

پس از پایان تحصیلاتش به دوستش نوشت:

«دیگر کارم در انگلستان به پایان رسیده است. مقصود عمده‌ی من این است که به ایران برگردم. این روزها قصد دارم دستگاه‌های لازم پزشکی برای یک آزمایشگاه را بخرم.»

او گفته بود: «داشتن یک آزمایشگاه کوچک برای تشخیص بیماری‌ها ضروری است. اما به دلیل جنگ تهیه‌ی لوازم کمی مشکل است و باید چند ماهی صبر کنم. اگر همه چیز لازم را توانستم به دست آورم به زودی در ایران خواهم بود.»

ولی این امر محقق نشد و نيمي از عمرش در غربت گذشت و سه بار ازدواج کرد ....

 

 

او با شعر «باران» که در سال ۱۹۴۰ میلادی در لندن سرود و در مجله‌ی «سخن» چاپ شد، به شهرت رسید....

بعدها این شعر به کتاب‌های درسی راه پیدا کرد ....

و به طبع کودکان و نوجوانان سخت زیبا و خیال‌انگیز جلوه نمود....

اشعارش در مجلات ادبي « روزگار نو » ، « جهان نو » و « سخن » منتشر مي شدند....

 در سالهاي 1325-1320 اشعار ضد جنگ مي سرود ، اما در مجموع آثارش کمتر سياسي بوده...

 و بسياري از آنها متاثر از طبيعت زيبا و لطيف گيلان سروده شدند ...

و به قول بعضي "شاعر باران" ماند....

 

  

عليرغم دوري از ميهن با تعداد زيادي از بزرگان ادب زمان تماس مستمر داشت....

از جمله با محمدعلي اسلامي ‌ندوشن، ‌صادق چوبك، هوشنگ ابتهاج، ‌محمد زهري،....

 مسعود‌فرزاد، محمد مسعود و پرويز خانلري....

نام نخستین دفتر شعر او «نهفته» است که در سال ۱۹۴۸ میلادی در لندن به چاپ رسید....

دومین کتاب شعر او «مهر و کین» بر اساس داستان رستم و سهراب است ....

و سومین کتاب شعر او «گُلی برای تو» نام دارد که در تهران منتشر شد....

 برگردان‌هایی از اشعار او به زبان انگلیسی و روسی نیز انتشار یافته است....

از شعر « پرده پندار » به عنوان اوج خلاقيت وي در عرصه شاعري نام مي برند....

 مرحوم نادر نادر پور درباره ي گلچين گفته است:

« سخنش، همچون سرود جاويد کودکي و جواني، آهنگي شاد و سبکبار دارد »

او یکی از پیشروان شعر نو در ایران است....

 

 

نفوذ شعر گلچین در میان اهل ادب و شاعران، جوان ساده و ملایم بود....

از شاعرانی که از گلچین گیلانی تاثیر گرفته‌اند، محمد زُهری و فروغ ‌فرخزاد را می‌توان نام برد.

تنهایی طولانی ، دستمایه اشعاری بود که در غربت سرود ....

هر چند که با شما و آن‌ها بودم

یار بد و نیک و زشت و زیبا بودم

کس جز دل بی‌کسم ندانست که من

تنها بودم

همیشه تنها بودم

متاسفانه بازگشت او به ایران هرگز میسر نشد.....

حضور گلچین در میان دوستداران شعر و ادب تنها حضور شعری‌اش بود ....

که بیشتر شعرهای او در مجله‌ی «سخن» انتشار می‌یافت.....

 

 

در یکی از شعرهای سروده شده در آخر عمر‌ش نوشت:

 

یک روز دوباره خانه خواهم رفت

در خواهم زد چو مرد بیگانه

خواهی پرسید کیست پشت در

خواهم پرسید کیست در خانه

یک روز دوباره خانه خواهم رفت

اما . . . . اما کجاست آن خانه

نه مادر ، نه پدر ، نه در . . .

آیا . . . آیا همه چیز افسانه بود ؟

او همچون شعرهایش بود ....

ساده‌، سبک و بی‌ادعا ...

و سایه‌ی اندوهی در چهره‌اش که شاید از زندگی ممتد در غربت مایه می‌گرفت...،

اولین ازدواجش در سنین نوجوانی ....

با دختری هم سن و سال از بستگان خود به نام « جلیل السادات »...

بود که حاصل آن دو فرزند به نام های ....

 « پرویز فخرایی » ( فوت در  1368 ) و طلیعه میرفخرایی ( ساکن انگلیس ) است ..

در مدتی که گلچین در حال تحصیل بود ، همسرش در تهران زندگی می کرد ...

و در نهایت از هم جدا شدند ...

وی بار دیگر با یک پرستار ایرانی به نام « ایران دخت مغناط » در لندن ازدواج کرد ...

که حاصل این پیوند ، دختری به نام « ژنرل » بود ...

ولی این ازدواج نیز پایدار نماند و به جدایی انجامید ...

وی برای بار سوم نیز همسری ایرانی برگزید ....

 این پیوند در اوایل دهه 1960 م. با « شهین جوری تبریزی » بود ...

که گلچین با آن به آرامش نسبی دست یافت ...

گلچین گیلانی در ۱۹ آذر‌ماه ۱۳۵۲ در شصت و پنج سالگی ....

به علت بیماری سرطان خون در شهر لندن درگذشت....

وی را در گورستان « پانلی » ( Panley ) به خاک سپردند ...

روحش شاد و یادش باقی ....

 

 

 

باز باران

با ترانه

با گهر هاي فراوان

مي خورد بر بام خانه

من به پشت شيشه تنها

ايستاده :

در گذرها

رودها راه اوفتاده.

شاد و خرم

يک دوسه گنجشک پرگو

باز هر دم

مي پرند اين سو و آن سو

مي خورد بر شيشه و در

مشت و سيلي

 

 

 

آسمان امروز ديگر

نيست نيلي

يادم آرد روز باران

گردش يک روز ديرين

خوب و شيرين

توي جنگل هاي گيلان:

کودکي دهساله بودم

شاد و خرم

نرم و نازک

چست و چابک

از پرنده

از چرنده

از خزنده

 

 

بود جنگل گرم و زنده

آسمان آبي چو دريا

يک دو ابر اينجا و آنجا

چون دل من

روز روشن

بوي جنگل تازه و تر

همچو مي مستي دهنده

بر درختان مي زدي پر

هر کجا زيبا پرنده

 

 

برکه ها آرام و آبي

برگ و گل هر جا نمايان

چتر نيلوفر درخشان

آفتابي

سنگ ها از آب جسته

از خزه پوشيده تن را

بس وزغ آنجا نشسته

دمبدم در شور و غوغا

رودخانه

با دوصد زيبا ترانه

زير پاهاي درختان

چرخ مي زد ... چرخ مي زد همچو مستان

چشمه ها چون شيشه هاي آفتابي

نرم و خوش در جوش و لرزه

توي آنها سنگ ريزه

سرخ و سبز و زرد و آبي

 

 

منابع :

/**/

http://guilan.irib.ir

کتاب : 

با ترانه باران، زندگی و شعر گلچین گیلانی، از کامیار عابدی

حزب اتحاد ملی برای دموکراسی کشور برمه ...

با کسب 43 کرسی از 44 کرسی خالی پارلمان در انتخابات میان دوره ای کشور ...

توانست خانم آنگ سان سو چی رهبر 67 ساله اش را راهی پارلمان کند ....

زنی پولادین    ...

با زندگی سراسر مبارزه و تحمل و صبر ...

پدرش را  وقتی تنها دو ساله بود از دست داد ...

بنیانگذار ارتش نوین برمه و از مذاکره کنندگان استقلال برمه از انگلستان در سال ۱۹۴۷ ...

که در همان سال به دست رقیب خود کشته شد ...

استقامت را از مادر آموخت ...

چهره ای سیاسی در دولت جدید برمه و سفیر برمه در هند و نپال ...

علوم سیاسی خواند و در فلسفه و اقتصاد در دانشگاه آکسفورد ادامه تحصیل داد ...

با مایکل اریس ، محقق فرهنگ ازدواج کرد ...

در سال 1985 دکترایش را از دانشکده مطالعات مشرق زمین لندن دریافت کرد و صاحب دوپسرشد  ...

می توانست در آرامش و رفاه در کنار خانواده اش زندگی کند و به تحقیقاتش بپردازد ...

 

 

ولی به برمه بازگشت نزد مادر بیمار و مردمان مستاصل کشورش در بند حکومتی نظامی و مستبد ...

مبارزات حزبش و مردم کشورش به شدت سرکوب شد ..

پانزده سال زندان و حبس خانگی از ژوئیه 1989 تا نوامبر 2010 ...

دوری از فرزندانش و مرگ همسری که عاشقانه دوستش می داشت ...

و نتوانست او را در حالیکه به سرطان مبتلا بود ملاقات کند در سال 1999 ...

هسته سخت وجودش را خم نکرد  ...

 

بدون حتی یک قدم عقب نشینی از مواضع سیاسی ..

با صبر و تحمل به مبارزه مسالمت آمیز و پیگیر ادامه داد ...

مقاومتی که جایزه صلح نوبل  در سال ۱۹۹۱ ...

جایزه جواهر لعل نهرو در سال ۱۹۹۲ به منظور تفاهم بین‌المللی را از دولت هند ...

و جایزه بین‌المللی سیمون بولیوار را از دولت ونزوئلا ...

برای او به ارمغان داشت ...

 

این انتخابات آزادترین انتخابات در سال‌های گذشته در میانمار شناخته شده است...

با این وجود آنگ سان سوچی می‌گوید که نمی‌تواند این انتخابات را آزاد و عادلانه ارزیابی کند ...

اما برای تثبیت فرآیند دموکراسی در آن شرکت کرده است....

 

و حالا او در میان مردمی  است ...

که دوستش دارند و به او احترام می گذارند و او را بعنوان رهبر خود برگزیده اند  ...

لبخند می زند و دستشان را می فشارد و به آینده فکر می کند ...

چرا که آینده همواره از آن کسانی است که با تحمل و صبر برایش هزینه کرده اند ...

 

/**/

 

 

زندگي زنان قوي و موفق و با اراده هميشه برايم جالب است ..

حتي اگر شيوه و سبك و سياق و فلسفه شان را نپسندم ...

و يكي از اين زنان كه اين روزها مجموعه تصاوير عكاسي شده او جاي خاصي در فايل تصاويرم دارد ..

 

 

لني ريفنشتال (  Leni Riefenstahl) است ...

" هلن برتا اميلي " در سال 1902 در برلين به دنيا آمد ...

پدرش كارخانه داري موفق بود و مادرش مي خواست او بازيگر شود ...

در شانزده سالگي به كلاسهاي رقص و باله رفت و تبديل به يك ستاره زيبا شد ...

در يكي از اجراهايش در سال 1925 دچار آسيب ديدگي شديد زانو شد ..

 

به ناچار رقص را كنار گذاشت و به بازيگري در سينما رو آورد  ..

او صخره نوردي قابل بود و با ديدن فيلمي در باره كوهستان ....

سراغ كارگردانش آرنولد فانك رفت و بازيگر فيلمهايش شد در نقش زني ورزشكار و ماجراجو ...

فيلمهاي كه او در آنها به ايفاي نقش پرداخت :

راه هایی به قدرت و زیبایی،1926 ،‌ کوهستان مقدس،1926 ،‌گام بزرگ،1927 ‌

سرنوشت خاندان هابسبورگ،1928 ،‌دوزخ سفید پیتز پالو،1929 ،‌توفان بر فراز مون بلان،1930

سرمستی سپید،1931 ،‌ نورآبی،1932

و آخرين بازيش در سال 1933 در فيلم S.O.S ICEBERG  يا هشدار كوه يخ ...

 

علاقه بي حدش به سينما و قدرت تصاوير متحرك باعث شد ...

تا در سال 1931 استوديوي شخصي فيلم سازي اش را بر پا كند ...

و اولين فيلمش در سال 1932 ( DAS BLAUE LICHT  ) نور آبي ...

كه در آن نقش دختري روستايي را بازي كرد كه از غاري در يك كوه محافظت مي كرد ...

اين فيلم مدال نقره فستيوال فيلم ونيز را بدست آورد ...

شخصيت متهور و گستاخ و قدرت طلبش باعث شد تا به هيتلر و حزب نازي نزديك شود ...

به سفارش او فيلمهاي تبليغاتي ساخت ...

كه مهمترين آنها  " پيروزي اراده  " (Triumph des Willens )‌است ...

 

مشهورترين مستند تبليغاتي – سياسي دنيا ...

كه توانست تصویری از زیبایی،قدرت و نافرمانی تابان وباشکوه آلمان واگنری بیافریند...

تصویری که هیتلرمی توانست از آلمان نازي به سراسر جهان نشان دهد...

عليرغم موفقيت اين فيلم در اروپا و كسب جوايز جهاني ...

پخش آن در آمريكا با دشواري بسيار روبرو شد ...

در سال 1936 لني رينفشتال براي شركت در مسابقات قهرماني اسكي المپيك انتخاب شد ..

اما او تصميم گرفت به جاي شركت در مسابقات فيلمي در باره اين رويداد بسازد  ...

 

" المپيا  " در سال 1938

با همكار عكاس يوناني اش به يونان رفت ...

تكنيك او در اين فيلم بر اساس ( TRACKING SHUT  ) يا نماي فرم به فرم است ...

 

 

 

دوربين را روي ريلها گذاشت و با تراولينگ حركات ورزشكاران را فيلمبرداري مي كرد ...

اين فيلم تاثير به سزائي بر عكاسي مدرن ورزشي داشت ...

 

 

 

در سال 1944 و در چهل و دو سالگي با افسري به نام پتر ياكوب ازدواج كرد و بعدها از وي جدا شد ...

عليرغم هنر و نبوغ بسيارش نزديكي او به حكومت نازي و شخص هيتلر و گوبلز ...

و ساخت فيلمهاي تبليغاتي و تصاويرش با لباس نازيها ....

باعث شد تا بعد از پايان جنگ جهاني دوم دستگير شود ...

در زماني كه خيل عظيمي از هنرمندان ، متفكرين ،‌دانشمندان ، شخصيتهاي برجسته و مردم عادي آْلمان ...

به علت حكومت پروپاگانداي هيتلر ناچار به ترك كشورشان شدند ....

او در كنار هيتلر ماند و هنرش را در راه آرمانهاي جاه طلبانه او به خدمت گرفت ....

و اين باعث شد تا تاوان سنگيني را بپردازد ...

چهار سال در بازداشتگاهي در فرانسه زنداني شد ...

عليرغم بازجويي هاي بسيار و محاكمات متعدد او اتهام همكاري در جنايات جنگي را نپذيرفت ...

و تنها اعتراف كرد كه مجذوب ديدگاه ناسيوناليستي هيتلر بوده و چون عضو حزب نازي نبود تبرئه و آزاد شد  ...

اگرچه منفور بسياري از مردمان و روشنفكران دنيا واقع شد ...

 

ولي او زني نبود كه از مبارزه هراس داشته باشد ...

نمي توانست فيلم بسازد پس در سن شصت سالگي به عكاسي روي آورد ...

او نخستين عكاسي بود كه از ازدواج ستاره راك مايك جاگر با بيانكا كه از ستايشگران او بودند تصويربرداري كرد

به همراه همكار جوانش هورست كتنر (Horst Kettner )‌  كه چهل سال از او كوچكتر بود ...

 

 

براي عكسبرداري در باره  قبيله " نويا " به سودان رفت  و مدتي در ميان آنها زندگي كرد ...

او از يك سانحه هلي كوپتر در سودان نيز جان سالم به در برد ...

 

 

حاصل اين دوره چندين جلد كتاب عكس بود كه در سال 1974 و 1976 منتشر شد ....

و جوايز بسياري براي او به همراه داشت ...

 

همكاري او و هورست كتنر به عشقي عميق و زندگي مشترك منجر شد

در هفتاد و دو سالگي خود را 52 ساله جا زد تا به رويايي ديرين جامه تحقق ببخشد

او توانست مجوز غواصي در آبهاي عميق ، كه براي سنين بالاي هفتاد سال ممنوع بود را بدست آورد

 

 

و تصاوير بسيار زيبايي  از زندگي در زير آبهاي اقيانوس هند و جزاير مالديو تهيه كرد ...

كه در دو مجموعه " The coral gardens "  و " The wonders under water  "

منتشر شد كه مورد تشويق بسيار قرار گرفت ...

 

 

در سال 1987 او به انتشار خاطراتش پرداخت ...

و در سال 1992 فيلم مستندي به نام " Die Macht der Bilder " ( قدرت يك تصويرپرداز  ) را ساخت ..

و براي نخستين بار در باره زندگيش سخن گفت ..

اين فيلم جايزه امي در آمريكا و جايزه ويژه اي در ژاپن را به همراه داشت ...

 

و در يكصد سالگي فيلم مستندي به نام  " جلوه هاي آب " ...

كه حاصل بيش از 200 غواصي در اقيانوسها را بود ...

به بازار عرضه كرد ...

مستندي آرماني كه به شدت مورد توجه واقع شد...

و در جشن صد سالگی اش در 22 اوت 2002 به نمایش درآمد....

 

فيلمهاي لني رينفشتال سرشار از شكوه اساطيري است ..

او همواره انسان را موجودي الهي و قدرتمند مي دانست ..

و اين فلسفه در تمامي فيلمها و تصاوير و فيلمهاي مستندش عيان است ...

 

زني جسور و آزاد و بلند پرواز و عاشق قدرت كه همواره آن طور كه مي خواست زندگي كرد ...

مارك كوزينز پژوهشگر فيلم در كتابش به نام "‌سرگذشت فيلم "

معتقد است پس ازاورسون ولز و آلفرد هیچکاک ...

لنی ریفنشتال از نظرتکنیک پراستعداد ترین فیلم ساز غربی دوره خود بوده است ...

آثار مستند او بدعتي در فيلم سازي بود و از فنون خود ساخته و نويني همچون ...

استفاده از بالابرها و ريل ها براي به حركت درآوردن دوربين ...

و استفاده همزمان از چند دوربين فيلمبرداري استفاده مي كرد ...

از او هشت فيلم به يادگار مانده است و مجموعه عكسهايش ...

نورآبی،1932 ،‌  پیروزی ایمان،1933 ،‌ پیروزی اراده،1934 ،‌  روز آزادی،1935 ،‌نورمبرگ در جشن،1937 ،

المپیا(بخش 2 جشن زیبایی)،1938 ،‌ تایفلند(سرزمین های پست)،1954 ،‌ جلوه های زیر آب،2002

 

 

در روز هشتم سپتامبر 2003 در خانه اش در شهر پوكينگ آلمان ...

او به همراه محبوبش هورست كيتنر جشن صد و يك سالگي اش را بر پا كرد ...

و در شامگاه همان روز در خواب در گذشت ....

 

 

 

درخت یاس بنفش همسایه شاخه های نازکش را پهن کرده روی دیوار  ...

جوانه های سبز ، زیر آن پوست تیره تقلا می کنند برای شکفتن ...

هوا عطر باران دارد و ابرهای تیره خاکستری که سایه ای از بنفش ملایم دارند ..

در آسمان قدم می زنند و هر وقت دل تنگشان گرفت چند قطره ای روی شهر می پاشند ..

که مردم گرفتار و هراسان و دوان از هر سو  ..

یادشان نرود ...

که در این تقلای زنده ماندن زیر فشار صفرهای طویل که باید پرداخت شوند ..

بهار دارد می آید ..

یه سر پنجه و آرام و خرامان ...

عطر و بوی مستانه اش را از دشتها و رودها و صحراها می گذراند ....

و از بالای قله های سپید در خیابانهای خیس شهر روان می کند  ...

 

دلم می خواهد ساعت پر شتاب این زندگی آشفته دمی می خوابید ...

زمان کند می شد و فراغتی می ماند ...

برای تماشا ..

برای بوئیدن ..

برای دلتنگی ..

برای عشق ورزی ...

برای زنده بودن و زندگی کردن ...

 

 

نام تورج شعبانخوانی را شاید خیلی از جوانهای نسل جدید نشنیده اند ...

زمستان 1329 در تهران به دنیا آمده ...

کوچکترین فرزند خانواده با سه خواهر و سه برادر دیگر ...

که نه فقط اهل موسیقی نبودند بلکه یکی از برادرها حتی قهرمان و مربی کشتی بوده ...

تورج جوان هم در ابتدا زیر نظر برادر بزرگتر تنی به تشک رساند ..

اما روح با احساس و پر شورش با خشونت بیگانه بود ...

نغمه ها در ذهنش می نواختند و او را به سوی موسیقی سوق دادند ...

با جاز و درام شورع کرد ..

و بعد گیتاری خرید و با صدای پر از حزنش با آن نواخت و خواند ...

در امتحان ورودی دانشگاه علم و صنعت قبول شد ..

اما در رشته مهندسی هم تاب نیاورد و همه چیز را رها کرد تا در موسیقی غرق شود ...

شاگرد استاد حنانه شد و اصول و قواعد آهنگسازی را آموخت ...

در این دوره آموزشی ،  دخترخاله اش خانم سمین غانم هم او را همراهی می کرد ...

و البته هنرمندانی همچون هوشمند عقیلی و حبیب و هنگامه اخوان ....

با ساخت ملودی ترانه های ستار و ابی و مازیار و مرجان به شهرت رسید ...

 

 

ولی اوج این خلاقیت در دو ترانه مشهور "  پروانه من "  و "  آدمک " فریدون فروغی بود ...

اشعار عصیانگر زیبا و ملودی پرشور کوبنده ....

و صدایی که احساس را مثل ضربه های چکش فرود می آورد ..

او و فریدون فروغی در بیست سالگی با هم آشنا شده بودند ...

هردو شیفته سبک " بلوز " و  " ری چارلز  " بودند ...

و همکاریشان دو تصنیف جاودانه در تاریخ موسیقی بر جای گذاشت ...

 

 

فرهاد مهرداد الگوی نسل آنها  بود ...

موسیقی پیشرو اعتراضی و اجتماعی که نه فقط از عشق که از دردهای مردمان پیرامونشان می خواند ...

تورج شعبانخوانی وطن را ترک نکرد و همچنان به ساخت ملودی ادامه داد ....

و با خوانندگان جوان نسل نو همچون مجید غفوری و آریا آهنچی و روزبه میرزاده همکاری کرد ..

 

یکی از زیباترین ترانه هایش که شعرش را آقای فرهاد شیبانی سروده ..

و تورج شعبانخوانی ملودی و آهنگش را ساخته و خودش اجرا کرده ...

ترانه  " دیگه دیره  " است ...

برای همه کسانی که هرگز عشق ورزیدن را دیر نمی دانند ...

 

هنوزم چشمای تو مثل شبای پر ستاره ست

هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوباره ست

هنوزم وقتی می خندی دلم از شادی می لرزه

هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه

 

اما افسوس تو رو خواستن دیگه دیره

ولی افسوس به نخواستن دلم آروم نمی گیره

تا گلی بر سر ایوان تو پژمرد و فروریخت

شبنمی غمزده از گوشه چشمان من آویخت

 

دوری بین من و تو دوری باغ و تماشا است

دوری بین من و تو دوری ماهی و دریا است

اما افسوس تو رو خواستن دیگه دیره

ولی افسوس به نخواستن دلم آروم نمی گیره

دانلود آهنگ چشمای تو(دیگه دیره) تورج شعبانخانی

چشمم به صفحه تلوزیون خیره مانده ...

خبری بسیار تلخ ...

و خیالم می رود به خانه قدیمی زیبای دو طبقه خیابان شریعتی ...

بین خیابان واعظی و میدان قدس ...

در خیابان تقی رفعت ، کوچه بیژن، نبش بن بست ارض ،  پلاک 16 ...

خانه ای که مهندس معینی در سال 1332 ساخته  ...

و از همان سال محل زندگی جلال آل احمد و همسرش بانو سیمین دانشور بوده است ...

نمای خانه آجر است و سقفش شیروانی و حیاطی دلباز  ...

و گوشه گوشه بنایش یادگارهای ارزشمند این زوج فرهیخته و ادیب ...

کتابهای ارزشمند و دست نوشته ها و مقالات و نامه ها ...

خانه ای که سالها محل آمد و رفت بزرگان بوده ...

و همسایه ای همچون نیما یوشیج داشته ...

و حالا به همت خانم دانشور با شماره ثبت ۱۱۴۶۶ به فهرست آثار ملی پیوسته است .

تا دیروز روی تخت در اتاقی مشرف به حیاط با پنجره های بلند خوابیده بود ...

تنی خسته از سالها دست و پنجه نرم کردن با بیماری ...

پشت پرده های سپید آویخته ، بهار در میان درختان حیاط زمزمه می کرد...

و او به همه نود بهاری می اندیشید که عطر و بویشان به خاطرات تلخ و شیرین آمیخته شده ..

 

 

در سال 1300 در شهر شعر و ادب شیراز ...

در خانواده ای اهل فرهنگ و هنر ، دختری چشم به جهان گشود ..

و سیمین نامش نهادند ...

سیمین دانشور ...

دختر دکتر محمد علی دانشور  ، عضو گروه حافظیون ...

که هر شب جمعه بر مزار شاعر جمع می شدند و یادش را گرامی می داشتند ....

مادرش خانم قمر السلطنه حکمت بود ...

بانویی شاعر و هنرمند که نقاشی را به فرزندانش آموخت ....

و مدتی مدیر هنرستان دخترانه هنرهای شیراز بود ...

سیمین در کنار سه برادر و دو خواهر دیگر در دامن شعر و ادب و هنر پرورش یافت ...

دوران ابتدائی و متوسطه را به مدرسه انگلیسی " مهر آئین " رفت  ...

هوش سرشاری داشت و در امتحانات نهایی سراسر کشور شاگرد اول شد ...

به تهران آمد و در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد  ...

سال 1320 وقتی که از دانشگاه فارغ التحصیل شد پدر را از دست داد ...

برای امرار معاش در اداره تبلیغات خارجی با سمت معاونت مشغول به کار شد ...

و برای روزنامه ایران با نام مستعار " شیرازی بی نام " مقاله نوشت ..

مدت کوتاهی به رادیو رفت ...

تا آن زمان هیچ زنی در تاریخ ادبیات کشور ایران داستان نویسی را به صورت حرفه ای تجربه نکرده بود ..

و او مجموعه شانزده قسمتی داستانهای کوتاهش را به نام " آتش خاموش "  ...

که در بیست و دو سالگی نوشته بود ...

و پیش از آن  در روزنامه‌ی کیهان، مجله بانو و امید چاپ شده بود...

در سال 1327 به صورت کتابی مستقل منتشر ساخت  ...

وقتی آن را به صادق هدایت نشان داد و نظرش را خواست ...

پاسخی بسیار جالب داد که هیچگاه از ذهن سیمین جوان دور نشد ...

« اگر من به تو بگویم چطور بنویس و چکار کن دیگر خودت نخواهی بود ، بنابراین بگذار دشنام ‌ها و سیلی ها را بخوری تا راه بیفتی . من هم همین کار را کردم ».

و این یعنی تلاشی برابر ، فارغ از مرد بودن و زن بودن برای نویسنده جوانی که پا به عرصه ادبیات می گذارد ...

البته خانم دانشور اولین اثرش را فقط سیاه مشقی تحت تاثیر " او هنری "  می دانست ...

و هرگز اجازه تجدید چاپ آن را نداد ...

 

 

در انتهای بهار سال 1327 در مسیر بازگشت به شیراز با جلال آل احمد آشنا شد ...

نویسنده ای به نام که با بزرگان ادبیات آمد و شد داشت ...

و جسور و بی پروا بود ...

خانم دانشور در داستان نویسی هرگز مرزی به نام جنسیت و نگاه زنانه نداشت ..

داستانها و روایتهایش با دقتی بسیار از نگاهی موشکافانه نویسنده به اجتماع پیرامونش حکایت می کرد ..

و ستونهای بنای محکم این نثر پخته زیبا یک به یک و با دقت و ممارست بسیار گذاشته شد  :

حضور در محضر اساتیدی همچون فروزانفر و بهار و خانلری ...

همسایگی و حشر و نشر با شاعر پر آوازه زمان نیما یوشیج ..

راهنمائی خانم دکتر فاطمه سیاح که استاد راهنمای رساله اش بود و او را با ادبیات روسیه و جخوف آشنا کرد ..

و آشنایی با  جلال آل احمد  که دو سال از او کوچکتر بود و زندگی پر فراز و نشیبی داشت ...

و دیدار با نویسندگان و شاعران جدید همچون براهنی ، ساعدی ، شاملو ، شاهرودی ، اخوان و ...

در سال 1328 خانم دانشور دکترای ادبیات خود را از دانشگاه تهران اخذ کرد ...

و رساله اش به نام " علم الجمال و جمال " در باره ادبیات قرن هفتم بود ...

و نویسنده مشهور صادق هدایت به واسطه خانم سیاح داستانهای این دختر جوان را با حوصله نقد می کرد ...

او به کار ترجمه هم می پرداخت ...

" «سرباز شکلاتی » اثر برناردشاو  در سال 1328

«دشمنان» اثر آنتوان چخوف ، مجموعه ی داستانهای کوتاه در سال  1328 از این جمله اند ...

 

 

در سال 1329 او و جلال آل احمد علیرغم همه مخالفتهای پدر روحانی جلال ، با یکدیگر ازدواج کردند ...

اگرچه پدر جلال در روز عقد کنان مجلس را ترک کرد و به قم بازگشت و تا ده سال پا به خانه پسرش نگذاشت ..

در این سالها سیمین دانشور دو اثر دیگر را ترجمه کرد ...

«بتاتریس» اثر شنیتسلر  در سال 1332 ..

«رمز موفق زیستن » اثر دیل کارنگی  در سال 1332 ...

سه سال پس از ازدواجشان خانم دانشور با استفاده از بورسیه تحصیلی فولبریت به امریکا رفت ...

در رشته زیبا شناسی دانشگاه استنفورد مشغول به تحصیل شد ...

 و نزد نویسندگانی همچون استنگر و فیل پریک ...

تکنیک ، فضا سازی ، مکان و محیط داستانی و نمایشنامه نویسی را آموخت ...

و در واقع از مدرن ترین شیوه های روایی داستان آگاه شد ....

داستانهای کوتاه به زبان انگلیسی نوشت ....

که در مجله ی ادبی پاسیفیک اسیکتاتور و کتاب داستان های استنفورد به چاپ رسید ...

و همچنین ترجمه هایی از آثار نویسندگان مشهور ...

«کمدی انسانی » اثر ویلیام سارویان،1334

«داغ ننگ » اثر ناتانیل هارثون ، 1334

«همراه آفتاب» اثر هارول کور لندر ، مجموعه داستانهای ملل مختلف برای کودکان ، 1337

به ایران که بازگشت ...

انتشار داستان " شهری همچون بهشت " در سال 1340 ...

 نشاندهنده پیشرفت فوق العاده او در داستان نویسی بود ...

روایت شهر تهران از نگاه و قلم او که در شیراز به دنیا آمده بود ولی سالها در تهران زندگی کرده بود ...

مشخص ترین وجه نثر او در داستان نویسی ،  واقع گرایی او است ...

مفاهیم انتزاعی را نمی پسندید و علاقه ای به پیچیده نشان دادن مسائل نداشت ..

می دانست که در کشوری زندگی می کند که تعداد آدمهای باسواد و هنرشناس اندک است  ...

پس زبانی را انتخاب کرد تا با عامه مردم ارتباط برقرار کند ...

اگرچه این کار برای او از پیچیده نویسی بسیار مشکلتر بوده و در این باره می گوید :

" پدر من در آمد تا بتوانم به این نثر ساده دست پیدا کنم . ما در دوره ی دکترای ادبیات در دانشگاه تهران با اصول استادی مانند فروزان فر روبه رو بودیم که می گفت اگر  " اوصاف " را می خوانید باید نمونه نثری مانند آن بنویسید و با بیهقی را باید به سبک خود او بنویسید .

من که فقط برای نخبگان نمی نویسم برای همه می نویسم . "

 

 

ازدواج او با جلال آل احمد هرگز سایه ای بر استقلال سبک نویسندگی اش نبود  ..

همچنانکه در زندگی نیز استقلال رویه و شخصیت خود را حفظ کرد ..

و در واقع آن دو مکمل و تعدیل کننده یکدیگر بودند ..

و به همین علت بود که در دوره ای که غالب نویسندگان برای کسب شهرت از جنجالهای قلمی سود می جستند و در سیاست دخالت می کردند ..

او با اینکه از طریق همسرش در بطن جریانهای سیاسی زندگی می کرد ..

هرگز وارد دنیای سیاست نشد و از موقعیت خاص خود نیز استفاده نکرد ..

در مصاحبه ای گفته است "

 

«من همیشه ( سیمین دانشور) باقی ماندم ، هیچ گاه (سیمین آل احمد) نشدم و اصلا هم با طرز فکر جلال موافق نبودم و نیستم . من با نوسان موافق هستم و هرگز سیاسی نبودم.

هدف سیاست رسیدن به قدرت است و آدم خاص و جاه طلبی می خواهد . من آدمی هستم به کلی غیر سیاسی »

 

 

 

در سال 1348 او رمان " سووشون " را نوشت ...

اثری بدیع با نثری ساده ولی بسیار گیرا ...

که هنوز پس از 42 سال از چاپ اولش منتشر شده و خوانده می شود ..

و به 17 زبان  ترجمه شده ...

داستان واگویه های زنی جوان  که همسرش سری پرشور و سودازده دارد و به درگیری با حکومت وقت می رود و زن زیبای نومید و عاشق او را انتظار می کشد و بر پیکر بی جانش مرثیه می خواند  ...

و در میانه این روایت سیمای سیاسی ایران در دهه سی و چهل به تصویر کشیده می شود ..

با همه تضادها و ماجراهای پشت پرده ...

و سیمین نمی دانست که در کوتاه زمانی در شهریور ماه همان سال 1348 ...

همسری که بیش از جانش دوست می داشت ...

و هفده سال را در کنار یکدیگر به زمزمه محبت و دوستی و عشق پرداخته بودند ..

در اسالم گیلان از دست می دهد ...

مرگی نابهنگام  و دردناک ...

که تنها  مقبره ای از آن مرد نامدار ادبیات ایران در مسجد فیروز آبادی شهر ری بر جا گذاشت ...

و سه سال بعد از این مرگ بود که بانو کتاب چهل طوطی با جلال آل احمد را منتشر ساخت ..

که ترجمه مشترک سیمین و جلال است از داستانها و افسانه های هندی ...

در سالهای پس از آن تا سال 1369 ،  او ترجمه ها و داستانهایی به شرح زیر منتشر کرد :

 

«بنال وطن» اثر آلن پیتون ،1351

«مسائل هنرایران» ده شب ، شبهای شاعران و نویسندگان ایران ، 1356

«مجموعه داستان کوتاه» 1358

«بی کی سلام کنم ؟» 1359

«غروب جلال » 1360

« ماه عسل آفتابی »ترجمه ی از نویسندگان مختلف ،1362

 

 

در شهریور سال 1369 از او برای شرکت در شورای عالی انقلاب فرهنگی و فرهنگستان زبان و ادب فارسی

دعوت به عمل آمد ولی او نپذیرفت ...

و به کار ترجمه و داستان نویسی ادامه داد ...

«جزیره سرگردانی» رمان جلد اول ،1372

«از پرنده های مهاجر بپرس» 1376

«ساربان سرگردان » 1380

«شاهکارهای فرش ایران» رو جلد به فارسی و انگلیسی ، با همکاری خانم دکتر نای

«راهنمای صنایع ایران »

«ذن بودیسم» اثر سوزوکی ، که دو فصل آن به چاپ رسیده است .

مقالات « مبانی استتیک»

 

 

جمله ای از بوفون است که " سبک هرکس خود او است "

و این جمله در مورد این بانوی بزرگ ادبیات ایران به خوبی مصداق دارد ...

خانم دانشور در آثارش به مشکل هویت زن ایرانی در مراحل تحول و تغییرات اجتماعی می پردازد

و تلاش آنان را ، با نگاهی منتقدانه به تبعیضها ،  به تصویر می کشد ...

و تیراژ بالای انتشار آثارش حکایت از تبحر او در شناخت مخاطبانش دارد ...

نویسنده ای که پیش از هر چیز بر فرهنگ و تمدن کشورش ایران تسلط داشت ..

و عمیق ترین لایه های درونی انسانهای این سرزمین را با توجه به اعتقادات و باورهای آنها ....

می کاوید و ترسیم می کرد ..

او آینده را چنین می بیند :

« در دوره ی سامانی پس از اینکه آخرالزمان تاریخ برسد . یعنی پس از اینکه همه سنگ ها خوب وا کنده شد . یک دوره ی سعادت بشری فرا می رسد، این دنیای پرهیاهو ، شبیه بازار مسگرها پر از مواد مخدر ، پر از تنش و تشنج میان شرق و غرب ، با این همه بمب های جور واجور نمی تواند ادامه پیدا کند و حتما دنیای روشن و پر امید ، انتظار بشر را می کشد. »

روحش شاد ..

و یادش باقی ...